Tata Kazika
| Wykonawca albumu studyjnego | ||||
| Kult | ||||
| Wydany | ||||
|---|---|---|---|---|
| Nagrywany |
1993 w studiu S4 Telewizji Polskiej[1] | |||
| Gatunek | ||||
| Długość |
49:43 | |||
| Wydawnictwo | ||||
| Producent | ||||
| Oceny | ||||
| ||||
| Album po albumie | ||||
| ||||
Tata Kazika – pierwszy z dwóch albumów Kultu poświęconych w całości twórczości Stanisława Staszewskiego, ojca Kazika Staszewskiego. Jest to także pierwszy album nagrany w składzie z perkusistą Andrzejem Szymańczakiem, który zastąpił Mariusza Majewskiego[4].
Pierwszy nowy album zespołu wydany nakładem S.P. Records[5] – niezależnej wytwórni byłego członka zespołu, Sławka Pietrzaka. Album był promowany przez klipy do piosenek: „Celina”, „Baranek”, „Kurwy wędrowniczki” oraz „Królowa Życia”.
W 2008 ukazała się limitowana edycja albumu na podwójnym, 180g winylu z nowym masteringiem.
Tło
Lider Kultu, Kazik Staszewski, w wywiadach wielokrotnie podkreślał, iż niebagatelną rolę w powstaniu albumu miał reżyser filmowy Jerzy Zalewski, który planował nakręcenie filmu dokumentalnego o życiu i twórczości Stanisława Staszewskiego i w tym celu zwrócił się o pomoc w dostarczeniu materiału źródłowego do Krystyny Staszewskiej, wdowy po Stanisławie i jednocześnie matki Kazika. Ta przystała na pomysł reżysera, zarazem namawiając Zalewskiego do zapoznania się z twórczością Kultu[6].
Jakiś czas później Zalewski i Kazik odbyli wspólną podróż do Paryża, w trakcie której Kazik miał odbyć rozmowy z dawnymi kolegami swojego ojca, a po jej zakończeniu obwieścić Zalewskiemu, że właśnie wymyślił tytuł i konspekt kolejnego albumu Kultu[6].
Według relacji Kazika, pozostali członkowie zespołu zareagowali entuzjastycznie na pomysł nagrania albumu. Aranżacji oraz rozpisania partytur poszczególnych instrumentów podjął się klawiszowiec i gitarzysta Kultu, Janusz Grudziński[7].
Lista utworów[4]
| Nr | Tytuł utworu | Tekst | Muzyka | Długość |
|---|---|---|---|---|
| 1. | „Celina” | S. Staszewski | S. Staszewski | 6:42 |
| 2. | „Dziewczyna się bała pogrzebów” | S. Staszewski | S. Staszewski | 4:28 |
| 3. | „Baranek” | A. Mickiewicz, S. Staszewski | S. Staszewski | 4:19 |
| 4. | „Notoryczna narzeczona” | S. Staszewski | S. Staszewski | 3:04 |
| 5. | „Królowa życia” | S. Staszewski | K. Staszewski[8] | 5:00 |
| 6. | „Inżynierowie z Petrobudowy” | S. Staszewski | S. Staszewski | 2:42 |
| 7. | „Knajpa morderców” | S. Staszewski | S. Staszewski | 4:45 |
| 8. | „W czarnej urnie” | S. Staszewski | S. Staszewski | 4:33 |
| 9. | „Wróci wiosna, baronowo” | K.I. Gałczyński | S. Staszewski | 5:43 |
| 10. | „Marianna” | S. Staszewski | S. Staszewski | 5:00 |
| 11. | „Kurwy wędrowniczki” | S. Staszewski | S. Staszewski | 4:19 |
| 12. | „Bal kreślarzy” | S. Staszewski | S. Staszewski | 3:05 |
| 13. | „Dyplomata” (tylko na wydaniach CD) | trad.[a] | trad. | 2:24 |
| 56:04 | ||||
Wykonawcy
- Kazik Staszewski – saksofon, śpiew
- Janusz Grudziński – instrumenty klawiszowe, gitara
- Ireneusz Wereński – gitara basowa
- Krzysztof Banasik – gitara, saksofon, waltornia, przyśpiewki
- Piotr Morawiec – gitara
- Andrzej Szymańczak – perkusja
oraz gościnnie:
- Romuald Kunikowski – akordeon
Uwagi
- ↑ Według rosyjskiego historyka kultury Lwa Puszkarowa, który miał usłyszeć ją 3 lipca 1941 r. jako pierwszy przejaw folkloru frontowego po mobilizacji do Armii Czerwonej, pieśń pochodziła jeszcze sprzed agresji III Rzeszy na ZSRR, była pierwotnie wykonywana na melodię popularnej ballady ulicznej Gop sa smykom i rozpowszechniła się w toku II wojny światowej. Jak podaje Puszkarow, odpowiedzi fikcyjnego radzieckiego dyplomaty na żądania wrogów były we wszystkich wariantach „całkowicie niecenzuralne”[9]. Poza tymi zwrotkami, których Puszkarow nie utrwalił w swoim artykule (pierwotnie ogłoszonym w 2004 i częściowo powtarzającym publikację z 1995[10]), tekst Staszewskich jest zbieżny z jego przekazem, z wyjątkiem nielicznych modyfikacji, błędów gramatycznych i zniekształceń[11].
Przypisy
- ↑ Kazik Staszewski, Rafał Księżyk: Idę tam, gdzie idę. Autobiografia. Wydawnictwo Kosmos Kosmos, 2015, s. 205. ISBN 978-83-942140-1-2.
- ↑ Tata Kazika. rateyourmusic.com. [dostęp 2023-07-04]. (ang.).
- ↑ Marek Świrkowicz. Kult. Tata Kazika. „Teraz Rock”. 10 (56), 2007. ISSN 1730-394X. (pol.).
- 1 2 Tata Kazika w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Kult – „Tata Kazika”. muzyka.onet.pl. [dostęp 2009-09-04].
- 1 2 Dokument o Kulcie, lata 90te 1/2. youtube.com. [dostęp 2025-06-15].
- ↑ TVP KULTURA "Niedziela z...Kazikiem" 8 czerwca 2014 r.. youtube.com. [dostęp 2025-06-15].
- ↑ zaiks.online - Katalog utworów muzycznych [online], online.zaiks.org.pl [dostęp 2023-03-30] (pol.).
- Lew Puszkarow, Юмор на фронте (из воспоминаний фольклориста-фронтовика), [w:] Nadieżda S. Niżnik (red.), Государство. Право. Война (к 75-летию Победы советского народа в Великой Отечественной войне). Материалы международной научной конференции (Санкт-Петербург, 28–29 апреля 2020 года), t. 1, Petersburg: Petersburski Uniwersytet Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej, 2020, s. 1320–1322, ISBN 978-5-91837-356-9. (wersja online)
- Michaił Anatoliewicz Mielniczenko, Советский политический анекдот 1918–1953 годов как исторический источник, Moskwa: Rosyjski Państwowy Uniwersytet Humanistyczny, 2011, s. 89.
- Piotr Panek, Staszewski: „Dyplomata” i „Prowokator” [online], interia.pl, 25 listopada 2006 [zarchiwizowane z adresu 2008-05-21].
Linki zewnętrzne
- Tata Kazika w bazie Archiwum Polskiego Rocka