Triamteren

Triamteren

Nazewnictwo Nomenklatura systematyczna (IUPAC) 6-fenylopterydyno-2,4,7-triamina Inne nazwy i oznaczenia farm. łac. triamterenum
Ogólne informacje
Wzór Hilla	C12H11N7
Masa molowa	253,26 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	396-01-0
PubChem	5546
DrugBank	DB00384
SMILES C1=CC=C(C=C1)C2=NC3=C(N=C2N)N=C(N=C3N)N
InChI InChI=1S/C12H11N7/c13-9-7(6-4-2-1-3-5-6)16-8-10(14)18-12(15)19-11(8)17-9/h1-5H,(H6,13,14,15,17,18,19) InChIKey FNYLWPVRPXGIIP-UHFFFAOYSA-N
Właściwości Temperatura topnienia 316 °C[1] logP 0,98[1]
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów[2] Uwaga Zwroty H H302, H315, H319, H335 Zwroty P P261, P305+P351+P338
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Triamteren – heterocykliczny, organiczny związek chemiczny z grupy pterydyn, stosowany jako lek moczopędny, zwiększający wydalanie jonów sodu i wody z organizmu, znosi nadmierne wydalanie potasu.

Związek dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Początkowe działanie leku następuje po 2 godzinach i utrzymuje się przez 12–16 godzin. Jest częściowo metabolizowany w wątrobie, a częściowo wydalany przez nerki z moczem w postaci niezmienionej.

• nadciśnienie tętnicze
• obrzęki różnego pochodzenia
• niewydolność krążenia
• zespół Liddle’a

• brak apetytu
• nudności
• wymioty
• biegunka
• bóle i zawroty głowy
• niedokrwistość megaloblastyczna
• kwasica metaboliczna
• wysypki skórne

Doustnie, dawkę i częstotliwość stosowania ustala lekarz. Przeciętnie dawka dobowa triamterenu wynosi od 25 do 100 mg.

• spironolakton
• amiloryd

• Farmakologia kliniczna, Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2001, ISBN 83-88063-56-1 .
• Farmakologia i toksykologia, Wrocław: Wydawnictwo Urban & Partner, 2004, ISBN 83-89581-80-9 .