Indapamid

Indapamid

Nazewnictwo Nomenklatura systematyczna (IUPAC) 4-chloro-N-[(2RS)-2-metylo-2,3-dihydroindol-1-ilo)-3-sulfamoilobenzamid Inne nazwy i oznaczenia farm. Indapamidum
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
biały lub prawie biały proszek[1]
Wzór Hilla	C16H16ClN3O3S
Masa molowa	365,83 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	26807-65-8
PubChem	3702
DrugBank	DB00808
SMILES CC1CC2=CC=CC=C2N1NC(=O)C3=CC(=C(C=C3)Cl)S(=O)(=O)N
InChI InChI=1S/C16H16ClN3O3S/c1-10-8-11-4-2-3-5-14(11)20(10)19-16(21)12-6-7-13(17)15(9-12)24(18,22)23/h2-7,9-10H,8H2,1H3,(H,19,21)(H2,18,22,23) InChIKey NDDAHWYSQHTHNT-UHFFFAOYSA-N
Właściwości Rozpuszczalność w wodzie 75 mg/l[2] w innych rozpuszczalnikach etanol: rozpuszczalny[1] Temperatura topnienia 161 °C[3][2] logP 2,2 Kwasowość (pKa) 9,35
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów[4] Substancja nie jest klasyfikowana jako niebezpieczna według kryteriów GHS. Numer RTECS CV2451200 Dawka śmiertelna LD50 272 mg/kg (świnka morska, dożylnie)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC	C03 BA11 C09DX09
Farmakokinetyka Działanie moczopędne, hipotensyjne Okres półtrwania 14–26 h Wiązanie z białkami osocza i tkanek 71–79% Metabolizm wątrobowy Wydalanie 70% z moczem, 16–23% z kałem
Uwagi terapeutyczne Stosowanie w ciąży kategoria B Drogi podawania doustnie

Indapamid (łac. Indapamidum) – organiczny związek chemiczny, lek moczopędny z grupy sulfonamidów hamujący reabsorpcję elektrolitów.

Ma właściwości bardzo zbliżone do hydrochlorotiazydu i, podobnie jak leki z grupy tiazydów, działa w końcowym korowym odcinku części wstępującej pętli Henlego oraz w początkowej części kanalika dalszego. Zatrzymanie w kanaliku sodu i wody następuje poprzez zahamowanie wchłaniania zwrotnego jonu chlorkowego. Następstwem są zwiększone wydalanie sodu, potasu i magnezu, oraz zatrzymanie wapnia.

Jego działanie hipotensyjne jest dodatkowo związane z hamowaniem transportu wapnia w komórkach mięśni gładkich, co daje efekt ich rozluźnienia i rozkurczenia naczyń krwionośnych.

Różni się od hydrochlorotiazydu dłuższym czasem półtrwania, który wynosi od 14 do 18 godzin. Lek wiąże się z białkami osocza w 71-79%. Metabolizowany w wątrobie.

• nadciśnienie tętnicze pierwotne
• obrzęk wywołany zastoinową niewydolnością serca

Interakcja farmakologiczna i działania niepożądane są podobne do występujących przy stosowaniu innych tiazydów. W związku z tym, że indapamid obniża poziom jodu związanego z białkami surowicy jest przeciwwskazany u chorych z zaburzeniami czynności tarczycy.

• "Farmakologia" pod redakcją Wojciecha Kostowskiego