Trietylenotetraamina

Trietylenotetraamina
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
żółtawa oleista ciecz o charakterystycznym zapachu amin[1]
Wzór Hilla

C6H18N4

Masa molowa

146,23 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

112-24-3

PubChem

5565

DrugBank

DB06824

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Trietylenotetraamina – organiczny związek chemiczny z grupy poliamin. Jest to oleista, bezbarwna cieczą, ale jak wiele amin, może mieć barwę żółtą z powodu zanieczyszczeń będących produktami jej utleniania. Jest rozpuszczalna w rozpuszczalnikach polarnych i cechuje się reaktywnością typową dla amin.

Trietylenotetraamina jest otrzymywana z etylenodiaminy lub etanoloaminy i amoniaku[4].

Zastosowanie

Zastosowanie TETA wynika z jej reaktywności i obecności czterech grup aminowych. Przede wszystkim stosuje się ją jako czynnik sieciujący żywice epoksydowe. Chlorowodorek TETA jest czynnikiem chelatującym, którego używa się do wiązania i usuwania miedzi z organizmu w leczeniu choroby Wilsona, szczególnie w przypadkach, gdy nie można zastosować penicylaminy[5].

W chemii koordynacyjnej ligand TETA oznacza się skrótem „trien”[6].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Triethylenetetramine, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 013410 [dostęp 2011-11-07] (niem. • ang.).
  2. ↑ Trietylenotetraamina [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 90460 [dostęp 2022-06-17].
  3. ↑ Triethylenetetramine [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 90460 [dostęp 2011-11-07] (ang.). (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  4. ↑ Karsten Eller, Erhard Henkes, Roland Rossbacher, Hartmut Höke, Amines, Aliphatic, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley-VCH, 2005, DOI: 10.1002/14356007.a02_001 (ang.).
  5. ↑ Eve A. Roberts, Michael L. Schilsky, A practice guideline on Wilson disease, „Hepatology”, 37 (6), 2003, s. 1475–1492, DOI: 10.1053/jhep.2003.50252, PMID: 12774027 (ang.).
  6. ↑ Alexander von Zelewsky, Stereochemistry of Coordination Compounds, Chichester: John Wiley, 1995, ISBN 0-471-95599-X.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.