Tulibowo
| wieś | |
![]() | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2021) |
197[1] |
| Strefa numeracyjna |
54 |
| Kod pocztowy |
87-610[2] |
| Tablice rejestracyjne |
CLI |
| SIMC |
0862492 |
Położenie na mapie gminy Dobrzyń nad Wisłą ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu lipnowskiego ![]() | |
Tulibowo – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Dobrzyń nad Wisłą.
Miejscowość leży nad rzeką Wisła. Znajduje się w niej dwór z I połowy XX wieku, wozownia oraz murowany spichlerz[4].
Podział administracyjny
W latach 1868–1930 wieś należała do gminy Oleszno, a w latach 1954–1972 do gromady Grochowalsk.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa włocławskiego.
Demografia
Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2021 r.) wieś liczyła 197 mieszkańców[5]. Jest 13. co do wielkości miejscowością gminy Dobrzyń nad Wisłą.
Historia
W 1371 Kazimierz III (książę szczeciński) nadał tereny wsi Tulibowo Stanisławowi z Nowego Miasta Korczyna[6].
Według regestru poborowego z 1564 wieś była własnością Tolibowskiego[4][7].
W 1800 Tulibowo zostało kupione przez Ignacego Duczymińskiego. Po jego śmierci 7 marca 1823 Tulibowo otrzymała jego córka Róża[8]. Niemniej zgodnie z wykazem z 1825 Tulibowo liczące 20 domów należało do Karola Duczymińskiego[9][10]. Majątek w Tulibowie był źle zarządzany i w 1854 został wystawiony na licytację, w efekcie której nowym właścicielem został Ludwik Śniechowski[8].
Właścicielką Tulibowa do 1898 była Aniela Miączyńska z domu Gniazdowska, żona Władysława hrabiego Miączyńskiego[11]. W 1889 majątek Tulibowo liczący wtedy 20 włók kupił Stefan Gościcki z Reczewa[12][13]. W rękach rodziny Gościckich majątek w Tulibowie, razem z majątkami w Glewie i Grochowalsku, znajdował się do 1939, kiedy to Julian Gościcki - syn Stefana Gościckiego, zginął w bitwie nad Bzurą. Po wybuchu II wojny światowej tereny Tulibowa zostały administracyjnie wcielone do III Rzeszy[14]. Po wojnie w 1945 majątek został rozparcelowany.
Według spisu powszechnego z 1921 w Tulibowie wymienionym jako folwark w gminie Oleszno było 9 budynków i 138 mieszkańców. Z kolei we wsi Tulibówka były 3 budynki i 23 mieszkańców. Wszyscy mieszkańcy deklarowali się jako Polacy wyznania rzymskokatolickiego[15].
Przypisy
- ↑ Wieś Tulibowo (kujawsko-pomorskie) in numbers - Polska w liczbach. [dostęp 2026-06-16].
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1313 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 3 stycznia 2026, identyfikator PRNG: 141509.
- 1 2 Tulibowo [online], Polskie Zabytki [dostęp 2016-07-14].
- ↑ Wieś Tulibowo (kujawsko-pomorskie) » mapy, nieruchomości, GUS, kod pocztowy, regon, kierunkowy, edukacja, demografia, tabele, statystyki, drogi publiczne, liczba ludności [online], Polska w liczbach [dostęp 2026-07-08].
- ↑ Codex diplomaticus Poloniae. T. 2, pars 2., 1852, s. 752-754.
- ↑ Tulibowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 614.
- 1 2 Gałkowski ↓, s. 59.
- ↑ Gawarecki ↓, s. 153.
- ↑ Janusz Stankiewicz, Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne [online], www.stankiewicze.com [dostęp 2016-07-14].
- ↑ Gałkowski ↓, s. 70.
- ↑ Echa Płockie i Łomżyńskie, wyd. 27, Płock 1898.
- ↑ Szlachta województwa płockiego [online] [dostęp 2016-07-14] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-01].
- ↑ Grochowalsk [online] [dostęp 2016-07-14].
- ↑ Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej ↓, s. 64.
Bibliografia
- Wincenty Hipolit Gawarecki: Opis topograficzno - historyczny Ziemi Dobrzyńskiéy. Wyd. Nakł. Karola Kuliga. Płock 1825.
- Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej: Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 1 : m.st. Warszawa : Województwo warszawskie. Wyd. Główny Urząd Statystyczny. Warszawa 1925.
- Piotr Gałkowski: Genealogia ziemiaństwa ziemi dobrzyńskiej XIX - XX wieku. Wyd. Muzeum Ziemi Dobrzyńskiej w Rypinie. Rypin 1997.





