Tuyvae maoma

Tuyvae maoma – gatunek motyla z rodziny Apatelodidae.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1920 roku przez Williama Schausa na łamach „Proceedings of the United States National Museum” pod nazwą Tamphana maoma^[1]. Jako miejsce typowe wskazano St Jean du Maroni w Gujanie Francuskiej^[1][2]. Francisco Piñas Rubio umieścił go w 2008 roku w nowym rodzaju Tamphanoides^[3], jednak ze względu na brak podania diagnozy nazwa ta stanowi nomen nudum^[2]. W 2024 roku Elton Orlandin, Mônica Piovesan i Eduardo Carneiro na podstawie wyników molekularno-morfologicznej analizy filogenetycznej wyłączyli część gatunków Tamphana do nowego rodzaju Tuyvae, w tym T. maoma^[4]. Jeszcze w tym samym roku Daniel Herbin, Alessandro Giusti i Carlos G.C. Mielke, przy okazji rewizji rodzaju, dokonali redeskrypcji omawianego gatunku^[2].

Motyl znany wyłącznie z okazów samców. Osiąga około 30 mm rozpiętości skrzydeł i 15 mm długości skrzydła przedniego^[2].

Głowa jest gliniastobrązowa, o czułkach podwójnie grzebykowanych aż po wierzchołki^[2].

Tułów również ma kolor gliniastobrązowy. Przednie skrzydło ma lekko wypukłą krawędź zewnętrzną i wypustkę na krawędzi wewnętrznej. Tło jego wierzchu jest beżowe, a na nim znajdują się ciemniejsze, brązowe, grube linie przedśrodkowe zaznaczone tylko w połowie nasadowej i nieosiągające przedniej krawędzi, dwie brązowe, słabo zaznaczone, powrębiane linie zaśrodkowe oraz szereg trzech brązowych kropek poniżej wierzchołka. Spód tego skrzydła ma beżowe linie zaśrodkowe i trzy ciemnobrązowe kropki poniżej wierzchołka. Strzępina i okolica krawędziowa są ubarwione orzechowobrązowo. Skrzydło tylne ma wierzch jednolicie beżowy, spód zaś beżowy z dwiema ciemniej brązowymi, bardziej niż T. orion pofalowanymi liniami zaśrodkowymi, przyciemnieniem wierzchołkowym oraz rozproszonymi łuskami czarnymi^[2].

Chudy, dłuższy od skrzydeł odwłok jest gliniastobrązowy w połowie przedniej i czarnobrązowy w połowie tylnej. Samcze genitalia cechują się szerokim, dwukrotnie szerszym niż dłuższym, pozbawionym wyrostków towarzyszących unkusem na szczycie podzielonym na trzy wierzchołki, z których środkowy jest haczykowaty, a także szerokim i zaokrąglonym sakusem oraz wykształconym w formie dwóch ramion gnatosem. Walwa ma sakulus z mocnym kolcem końcowym i drugim kolcem prostopadłym do niego. Sam edeagus jest dość krótki, wyprostowany i pozbawiony cierni w wezyce^[2].

Owad neotropikalny, endemiczny dla Gujany Francuskiej^[2].