Waldemar Domagała
 Waldemar Domagała w czasach kariery w Homo Homini. Początek lat 70. | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Zespoły | |
| ELAR (1965–1970) Nurt (1971) Homo Homini (1972–1975) | |
Waldemar Marek Domagała (ur. 23 lipca 1946 w Sosnowcu[1], zm. 24 listopada 2007 w Warszawie) – polski wokalista, gitarzysta, kompozytor, architekt[2].
Od lewej: Andrzej Krupiński (gitara basowa, śpiew), Aleksander Nowacki (śpiew, banjo, gitara hawajska), Waldemar Domagała (śpiew, gitara, harmonijka ustna, kazoo)
Dzieciństwo i młodość
Jego rodzicie w latach 1939-1940 trafili do Niemiec na roboty przymusowe, wracając w 1946 roku do rodzinnego Sosnowca. Młodość spędził we Wrocławiu[2] dokąd na początku lat 50. przeniósł się wraz rodziną. W 1964 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury na Politechnice Wrocławskiej[2][3].
Kariera muzyczna
Karierę muzyczną zaczynał po rozpoczęciu studiów w 1965 roku, kiedy to na zaproszenie kolegi z Wydziału Architektury, Romana Runowicza, dołączył do wrocławskiej, rhythm and bluesowo-rockowej, studenckiej grupy Elar 5, w której był wokalistą i kompozytorem (w różnych okresach, grał tam także na gitarze, harmonijce ustnej i flecie)[2][3]. Wraz z innymi członkami zespołu, wykonywał takie utwory, jak m.in.: Tylko raz (muz. i sł. J. Urbanowicz), Każdy ma swój dzień (muz i sł. R. Runowicz), Batiarka (muz. i sł. J. Urbanowicz), Wrocławski czas (muz. W. Domagała, sł. R.Wojtyłło) czy Moloch (muz. W. Domagała, sł. A. Kuryło)[2][4].
W grudniu 1968 roku równolegle z działalnością zespołu, rozpoczął karierę solisty, zdobywając wówczas[3]:
- I nagrodę za wykonanie piosenki Komu kwitną chabry (muz. Aleksander Nowacki – sł. Andrzej Kuryło) we wrocławskich eliminacjach do VII Festiwalu Piosenek i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie (dn. 4 grudnia 1968)[3]
- I nagrodę za wykonanie piosenki Komu kwitną chabry (muz. A. Nowacki – sł. A. Kuryło) i III nagrodę w kategorii wykonawców na Środowiskowej Giełdzie Piosenki[3]
W 1969 roku zaś otrzymał[3]:
- IV nagrodę dla siebie, jako solisty (wykonawcy towarzyszył zespół instrumentalny pod kier. Bogusława Klimsy) oraz wyróżnienia dla autorów Waldemara Domagały i Ryszarda Wojtyłły za piosenkę Wrocławski czas na VII Studenckim Festiwalu Piosenek i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie (dn. 10 stycznia 1969)[3]
- II nagrodę za wykonanie piosenki Komu kwitną chabry (muz. A. Nowacki – sł. A. Kuryło) i nagrodę rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu na V Zimowej Giełdzie Piosenki Studenckiej w Opolu (dn. 22 lutego 1969)[3]
W czerwcu 1969 roku wziął udział w koncercie zatytułowanym „Każdy kiedyś zaczynał” w ramach VII Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie wykonał utwór pt. Gdyby wszystkie kwiaty (muz. Aleksander Nowacki – sł. Andrzej Kuryło) i otrzymał wyróżnienie, co stanowiło zwieńczenie jego dotychczasowych poszukiwań, jako solisty[3][5]. W czerwcu 1970 roku odszedł z Elaru, występując przez krótki okres, jako wokalista w grupie Nurt (1971)[3][6].
Wiosną 1972 roku na zaproszenie Aleksandra Nowackiego, zastąpił Tadeusza Woźniaka w zespole Homo Homini w którym śpiewał i grał na gitarze, harmonijce ustnej i kazoo[7]. Przez okres trzech lat, współtworzył trio wraz ze wspomnianym Aleksandrem Nowackim i Andrzejem Krupińskim[7]. Z zespołem wylansował, między innymi takie przeboje jak: Drzewa ruszają w drogę (jego kompozycja do sł. Marka Dagnana, została zaprezentowana w koncercie „Interpretacje” na XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w roku 1973), Tobie Karolino czy Wspomnienie o Adelajdzie[8][9].
Wystąpił wraz z nim również w kabarecie Olgi Lipińskiej w programie Gallux Show w 1973 roku wykonując utwór Lily the Pink..
Z Homo Homini rozstał się na początku 1975, zastąpiony przez Zbigniewa Brzezińskiego, gitarzystę zespołu Kram[9]. Tym samym zakończył swoją karierę muzyczną stawiając na rozwój w zawodzie architekta[1].
Architektura
Po odejściu z Homo Homini dokończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej otrzymując dyplom w 1976[1]. W 1978 roku został członkiem SARP[1]. Jako architekt był twórcą i współtwórcą wielu obiektów przemysłowych na Kubie i w Algierii[1], Libii oraz współprojektantem fabryki domów w Dąbrowie Górniczej i Rybniku[1]. Brał także udział przy projekcie galerii handlowej Blue City w Warszawie.
Zmarł 24 listopada 2007 roku w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 10H-5-18)[10].
Rodzina i życie prywatne
Mieszkał przez większość życia na warszawskim Grochowie. Był żonaty, doczekał się dwójki dzieci.
Kompozycje muzyczne[4]
- Elar 5
- Homo Homini
- Drzewa ruszają w drogę (1972)
- Najlepsze z chwil (1973)
- Pokój nam bądź (1973)
- Wieczorem zwykle jestem sam (1973)
- Pegaz albo muł pełen optymizmu (1973)
- Tak będzie jutro (1974)
- Obudzenie (1974)
- Świat bez ram (1974)
- Jest taka droga (1974)
- Cały czas w podróży (1974)
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Waldemar Domagała na stronie In memoriam IARP
- 1 2 3 4 5 Bogusław Klimsa: Rock we Wrocławiu 1959–2000. Wrocław: Wydawnictwo c2, 2016, s. 40-43, 151-152. ISBN 978-83-63037-19-2.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Andrzej Łabudzki: Od big-beatu do rocka: wrocławska scena muzyczna 1959–1973. Wrocław: Andrzej Łabudzki, 2023, s. 59-66. ISBN 978-83-967673-1-8.
- 1 2 Serwis zaiks.online [online], zaiks.org.pl [dostęp 2025-12-20].
- ↑ Gdyby wszystkie kwiaty - Utwory - Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki [online], bibliotekapiosenki.pl [dostęp 2025-12-20].
- ↑ Sebastian Chosiński: Tu miejsce na labirynt…: Lektura obowiązkowa polskiej psychodelii. esensja.stopklatka.pl. [dostęp 2012-10-22]. (pol.).
- 1 2 Homo Homini. bibliotekapiosenki.pl, 2018-12-17. [dostęp 2022-10-11]. (pol.).
- ↑ Aleksander Nowacki: Homo Homini – biogram. homohomini.pl. [dostęp 2026-02-19]. (pol.).
- 1 2 Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - Rock 'n' roll 1959-1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.
- ↑ Zmarli. „Więź”, s. 160, 2009.
Bibliografia
- Nekrologi, "Gazeta Wyborcza", 28 i 29 listopada 2007