Wicin

Wicin
osada
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

gryfiński

Gmina

Mieszkowice

Strefa numeracyjna

91

Kod pocztowy

74-505[1]

Tablice rejestracyjne

ZGR

SIMC

0779377

Położenie na mapie gminy Mieszkowice
Mapa konturowa gminy Mieszkowice, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Wicin”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Wicin”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko dolnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „Wicin”
Położenie na mapie powiatu gryfińskiego
Mapa konturowa powiatu gryfińskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Wicin”
Ziemia52°44′40″N 14°30′59″E/52,744444 14,516389[2]

Wicin (do 1945 niem. Schulzendorf) – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Mieszkowice. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1337 r., w następnych wiekach należała do nowomarchijskich rodów von Mörner z Kłosowa i Czelina oraz von Sydow z Sitna. Od 1945 r. leży w granicach Polski.

Położenie

Zgodnie z podziałem fizycznogeograficznym Polski według Kondrackiego teren, na którym położony jest Wicin należy do prowincji Niziny Środkowoeuropejskiej, podprowincji Pojezierza Południowobałtyckiego, makroregionu Pojezierze Południowopomorskie oraz w końcowej klasyfikacji do mezoregionu Równina Gorzowska.

Miejscowość leży 3 km na południe od Mieszkowic.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

Nazwa

Schultendorp 1337, Schultendorpissche Mole [młyn] 1405, Schultendorff 1491, Schultzendorff 1720, Vorwerk Schultzendorf 1778, 1945, Piasków 14.10.1945[3], Wicin 1948[4]

Pierwotna dzierżawcza nazwa niemiecka pochodzi od średnio-dolno-niemieckiego schulte, górnoniemieckiego Schulze „sołtys” + dorp (Dorf) „wieś”.

Historia

  • 1337 – wzmianka w księdze ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego pod nazwą Schultendorp, w ziemi mieszkowickiej: "Schultendorp XX, dos II, pactus VII solidos, taberna soluit X solidos"[5] – wieś liczy 20 łanów, wolne od ciężarów podatkowych są 2 łany parafialne, pakt (pactus, rodzaj podatku płacony rycerstwu przez chłopów) wynosi 7 szylingów, karczma wnosi opłatę 10 szylingów
  • 15.12.1351 – margrabia Ludwik Rzymski nadaje braciom von Mörner - Dietrichowi (prepozyt myśliborski), Ottonowi (wójt Chojny), Heineke i Reineke - oraz ich kuzynowi Thideke, za wierną służbę „do wspólnej ręki” (z prawem wzajemnego dziedziczenia) ojcowskie lenna w Kłosowie, Wicinie i More (opuszczona wieś na polach Czelina w Łęgu Odry), z prawami i dochodami, jak i później nadane im Barnówko, Odrzycko (Oderberg), Othwick (Ortwig w Łęgu Odry) i Crutznick[6]
  • 3.06.1491 – Hans Starszy, Hans Młodszy von Mörnerowie i ich kuzyn Bernt (Bernard I) z Kłosowa i Czelina, są wymieniani jako posiadacze 14 łanów w opuszczonej już wsi Wicin (veltmarck Schultendorff)[7]
  • 9.03.1495 – bracia Hans i Busso von Sydow z Sitna posiadają potwierdzone przez margrabiego Jana Cicero m.in. 9 ½ łanów na opuszczonych polach Wicina[8]
  • 9.03.1499 – bracia Hans i Busso von Sydow z Sitna otrzymują list lenny od margrabiego Joachima I, w którym potwierdza im m.in. 9 ½ łanów na opuszczonych polach Wicina[8]
  • 7.05.1499 – list lenny elektora Joachima dla Hansa, Bernarda i Ludwika von Mörner z Kłosowa i Czelina objął 14 łanów na polach Wicina[7]
  • 1536 – Piotr Starszy i Krzysztof von Sydow posiadają do wspólnej ręki z kuzynami m.in. opuszczone pola Wicina
  • 1563 – zmarł Piotr Młodszy von Sydow, właściciel m.in. Wicina[9]
  • 1571 – elektor Jan Jerzy zawiera układ z Achatiusem von Sydow z Sitna w sprawie polowań na polach Wicina, które posiada po połowie z Mörnerami z Kłosowa, anulując układ z margrabią Janem z 1561 i zezwala na polowania Achatiusowi[7]
  • 1572 – Achatius von Sydow posiada 10 łanów na opuszczonych polach Wicina, a Mornerowie z Czelina i Kłosowa posiadają 4 łany[7]
  • Po 1700 – istnieje owczarnia[7]
  • XVIII – I poł. XX w. - folwark Wicin należy do majątku Sitno

Ludność

Liczba ludności[10][11][12][13][14]:

Edukacja

Uczniowie uczęszczają do szkoły podstawowej w Troszynie.

Związki wyznaniowe

Wicin należy do rzymskokatolickiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie. W miejscowości nie ma kościoła.

Przypisy

  1. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1460 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 145617.
  3. ↑ Andrzej Chludziński: Nazwy miejscowe gminy Mieszkowice. W: Nadodrzańskie spotkania z historią. Pruszcz Gdański: Wydawnictwo Jasne, 2013, s. 63-64. ISBN 978-83-61508-48-9.
  4. ↑ M.P. z 1948 r. Nr 59, poz. 363 (ISAP)
  5. ↑ Ludwig Gollmert, Das Neumärkische Landbuch Markgraf Ludwigs des Älteren vom Jahre 1337. Nach einer neu aufgefundenen Handschrift des vierzehnten Jahrhunderts., Frankfurt am Oder: Trowitzsch in Comm.v.Hist.-Statist.Verein, 1862, s. 12 (niem.).
  6. ↑ Edward Rymar, Czelińsko-kłosowski ród Mornerów w wiekach średnich, [w:] Rocznik Chojeński, t. IV, Chojna: Stowarzyszenie Historyczno-Kulturalne "Terra Incognita", 2012, s. 84–85, ISSN 2080-9565.
  7. 1 2 3 4 5 Edward Rymar, Słownik historyczny Nowej Marchii w średniowieczu, t. T. 2, Ziemie chojeńska, mieszkowicka, trzcińska i kostrzyńska, Chojna, Wodzisław Śląski 2016, s. 213, ISBN 978-83-940636-0-3.
  8. 1 2 Edward Rymar, Rodzina rycerska von Sydow w średniowieczu (w ziemi chojeńskiej w szczególności), [w:] Rocznik Chojeński, t. II, Chojna: Stowarzyszenie Historyczno-Kulturalne "Terra Incognita", 2010, s. 36–37, ISSN 2080-9565.
  9. ↑ Hans von Sydow, Genealogie der Familie von Sydow, Hamburg: Ferdinand Schlotke, 1897, s. 20 (niem.).
  10. ↑ Leopold Krugg: Neues topographisch-statistisch-geographisches Wörterbuch des Preussischen Staats. T. 4. Halle: Karl August Kümmel, 1823, s. 284.
  11. ↑ Meyers Orts- und Verkehrs-lexikon des deutschen Reichs, 1910 (niem.).
  12. ↑ Topographischstatistische Uebersicht des Regierungsbezirks Frankfurth a. d. O., Frankfurt a. d. O.: Gustav Haruecher Buchhandlung, 1840, s. 104 (niem.).
  13. ↑ Güthlein: Topographische Uebersicht des Appellationsgerichts-Departements Frankfurt a/O.: Nebst Verzeichnis d. in demselben angestellten Richter, Staats-u. Rechtsanwalte. Aus amtl. Quellen zsgestellt. Frankfurt a/O: Selbstverl., 1856, s. 20.
  14. ↑ Statistisches Landesamt Prussia: Die Gemeinden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung: Nach den Urmaterialien der allgemeinen Volkszählung vom 1. december 1871 bearb. und zusammengestellt vom Königlichen Statistischen Bureau. T. II. Provinz Brandenburg. Berlin: Königl. Statistisches Bureau, 1873, s. 125.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.