Woliczka
| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2025) |
569[1] |
| Strefa numeracyjna |
17 |
| Kod pocztowy |
36-071[2] |
| Tablice rejestracyjne |
RZE |
| SIMC |
0664183[3] |
Położenie na mapie gminy Świlcza ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa podkarpackiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu rzeszowskiego ![]() | |
Woliczka – wieś w Polsce, położona w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, w gminie Świlcza[5][3]. Ma status sołectwa[6].
Położenie
Woliczka położona jest na obszarze gminy Świlcza, która znajduje się na styku Pogórza Karpackiego i Kotliny Sandomierskiej[7]. Wieś leży w odległości około 10 km od centrum Rzeszowa[8].
Powierzchnia sołectwa wynosi około 3,95 km² (395 ha), co czyni Woliczkę najmniejszą miejscowością w gminie pod względem powierzchni[6].
Części wsi
Integralnymi częściami miejscowości, wyszczególnionymi w rejestrze TERYT, są[5][3]:
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0664190 | Chodyrówka | część wsi |
| 0664208 | Dworzysko | część wsi |
| 0664214 | Kurzejówka | część wsi |
| 0664220 | Miśtówka | część wsi |
Historia
Początki Woliczki sięgają pierwszej połowy XV wieku. Wieś została wówczas wydzielona z rozległego obszaru Świlczy i zasiedlona przez osadników pochodzących z tej miejscowości. W źródłach historycznych początkowo występuje pod nazwą Wola Wonarowa, określaną także jako Wola Świniecka[9].
Do drugiej połowy XVIII wieku Woliczka była gospodarczo i prawnie ściśle związana ze Świlczą; obie wsie należały w tym okresie do tych samych właścicieli. Pod koniec XVIII wieku dobra wolickie przeszły w ręce Macieja Paszkowskiego, natomiast w XIX stuleciu dziedziczyły je kolejno rodziny Wyszkowskich i Krupnickich. Krupniccy oraz skoligacona z nimi rodzina Kirchnerów utrzymali się na miejscowym dworze do okresu międzywojennego w pierwszej połowie XX wieku[9].
W średniowieczu i czasach nowożytnych (do 1772 roku) Woliczka, podobnie jak Świlcza, Rudna Wielka, Przybyszówka i Bzianka, należała administracyjnie do województwa ruskiego, podczas gdy pozostałe wsie obecnej gminy Świlcza znajdowały się w województwie sandomierskim. Granice między miejscowościami stanowiły jednocześnie granicę między tymi jednostkami administracyjnymi, a wcześniej granicę państwową pomiędzy Małopolską a Rusią[7].
Na terenie gminy Świlcza zewidencjonowano około 200 stanowisk archeologicznych od schyłkowego paleolitu po średniowiecze[7]. W rejestrze zabytków archeologicznych ujęto także stanowisko osadnicze (ślad osadniczy, st. 3) zlokalizowane w obrębie Woliczki[10].
W latach 1975–1998 Woliczka administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego[3].
Religia
Woliczka należy do rzymskokatolickiej parafii w Świlczy. Od 1988 roku w miejscowości znajduje się kościół filialny pod wezwaniem św. Józefa, obsługiwany przez parafię w Świlczy[9].
Demografia i gospodarka
Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2002 roku Woliczka liczyła 483 mieszkańców; średni wiek wynosił 39,2 roku (41,2 roku dla kobiet i 36,8 roku dla mężczyzn)[11]. W tym samym czasie odnotowano 150 gospodarstw domowych, z których większość stanowiły gospodarstwa wieloosobowe jednorodzinne[11].
Dane spisowe z 2002 roku wskazują na wysoki poziom wyposażenia mieszkań w podstawowe instalacje techniczno–sanitarne: ponad 94 % mieszkań było podłączonych do sieci wodociągowej, blisko 89 % do kanalizacji, ponad 71 % korzystało z centralnego ogrzewania, a około 84 % z gazu sieciowego[11].
Według danych gminy Świlcza na dzień 31 grudnia 2023 liczba mieszkańców wzrosła do 576 osób[1]. W 2023 roku we wsi oddano do użytkowania 4 nowe mieszkania (domy), o łącznej powierzchni użytkowej 462 m², co oznacza ponad 6 mieszkań oddanych do użytku na 1000 mieszkańców – wartość wyższą niż średnia dla województwa podkarpackiego i całego kraju[11].
Zgodnie z danymi REGON według stanu na 31 grudnia 2023 we wsi Woliczka zarejestrowanych było 59 podmiotów gospodarki narodowej, z czego 52 stanowiły osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Dominującymi rodzajami przeważającej działalności wśród tych podmiotów są handel hurtowy i detaliczny oraz naprawa pojazdów samochodowych (około jednej trzeciej ogółu), a także budownictwo (ok. jednej szóstej podmiotów)[11].
Transport
Woliczka posiada połączenia autobusowe z Rzeszowem oraz siedzibą gminy w Świlczy. Według rozkładu jazdy PKS w Rzeszowie S.A. autobusy tej spółki obsługują m.in. linię Rzeszów – Świlcza – Woliczka[12].
Statystyki wypadków drogowych prowadzone dla lat 2010–2024 wskazują, że w wyniku 10 wypadków zaistniałych na terenie wsi odnotowano 26 osób rannych, bez ofiar śmiertelnych. Według danych GUS w 2023 roku w Woliczce nie funkcjonowały wydzielone ścieżki rowerowe ani parkingi typu „Parkuj i Jedź”[11].
Przypisy
- 1 2 Strona gminy, demografia. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2025 s. 13
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1481 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- 1 2 3 4 5 Główny Urząd Statystyczny, wyszukiwarka TERYT [dostęp 2024-09-28]
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 150536.
- 1 2 3 Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
- 1 2 Strona gminy, solectwa
- 1 2 3 Pradzieje i historia gminy Świlcza w serwisie BIP Gminy Świlcza [dostęp 2024-11-28]
- ↑ Budowa domu w Woliczce – pozwolenie na budowę i formalności – informator budowlany WukkProjekt [dostęp 2024-11-28]
- 1 2 3 Woliczka – jednostka pomocnicza gminy Świlcza w serwisie BIP Gminy Świlcza [dostęp 2024-11-28]
- ↑ Woliczka – ślad osadniczy, stanowisko 3 w serwisie zabytek.pl [dostęp 2024-11-28]
- 1 2 3 4 5 6 Wieś Woliczka w liczbach – serwis statystyczny bazujący na danych GUS [dostęp 2024-11-28]
- ↑ Rozkład jazdy PKS w Rzeszowie S.A. na trasie Rzeszów – Świlcza – Woliczka [dostęp 2024-11-28]
Linki zewnętrzne
- Woliczka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 836.




