Zapis wektorowy
W zapisie wektorowym wzory Freneta mają następującą postać




gdzie[1]:
– parametr naturalny krzywej (długość łuku),
– wektor wodzący punktu na krzywej,
– wektor styczny,
– wektor normalnej głównej,
– wektor binormalny,
– wektor krzywizny,
– promień krzywizny,
– krzywizna krzywej,
– promień torsji krzywej (promień drugiej krzywizny),
– torsja krzywej (druga krzywizna),
– wektory normalne płaszczyzn: ściśle stycznej i prostującej.
Z punktem
na krzywej przestrzennej
można związać dwa lokalne układy ortogonalnych osi liczbowych. Pierwszy z nich jest nieruchomy, prawoskrętny i określony przez wersory
Drugi prawoskrętny układ wersorów
jest związany z krzywą i określa trzy istotne kierunki: styczny, normalny i binormalny. Dwa pierwsze wyznaczone są przez wersory
| |


|
|
(1.1) |
gdzie:
| |  |
|
(1.2) |
a trzeci jest definiowany[1] wzorem
| |
![{\displaystyle {\begin{aligned}\mathbf {b} &=\mathbf {t} \times \mathbf {n} ={\begin{vmatrix}\mathbf {i} &\mathbf {j} &\mathbf {k} \\x^{'}&y^{'}&z^{'}\\\rho x^{''}&\rho y^{''}&\rho z^{''}\end{vmatrix}}\\[1ex]&=\rho {\Big [}(y^{'}z^{''}-z^{'}y^{''})\,\mathbf {i} +(z^{'}x^{''}-x^{'}z^{''})\,\mathbf {j} \\[1ex]&\quad +(x^{'}y^{''}-y^{'}x^{''})\,\mathbf {k} {\Big ]}\\[1ex]&=\rho \,{\big (}A\,\mathbf {i} +B\,\mathbf {j} +C\,\mathbf {k} {\big )}=\rho \mathbf {H} .\end{aligned}}}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/d9f00eebe39b63c559b353f9f07e4abfdff7aeb2.svg)
|
|
(1.3) |
Jeżeli krzywa
leży na płaszczyźnie
o normalnej
to wektor binormalnej
do tej krzywej w każdym jej punkcie jest stały i
Płaszczyzna
jest w tym przypadku płaszczyzną ściśle styczną dla dowolnego punktu krzywej 
W analizie przestrzennych właściwości krzywych istotną rolę odgrywają pochodne wersorów krawędzi trójścianu Freneta.
Na podstawie wzoru (1.1) mamy
| |

|
|
(1.4) |
i różniczkując wzór (1.3), otrzymujemy
| |

|
|
(1.5) |
ponieważ
i
są kolinearne. Ponadto z (1.5) wynika, że
a ponieważ również 
więc
| |

|
|
(1.6) |
gdzie
jest torsją krzywej w punkcie
określoną wzorem (1.8).
Teraz można już obliczyć pochodną normalnej głównej, korzystając ze wzoru 
| |
![{\displaystyle {\begin{aligned}\mathbf {n} ^{'}&=-(\mathbf {t} \times \mathbf {b} )^{'}=-\mathbf {t} ^{'}\!\times \mathbf {b} -\mathbf {t} \times \mathbf {b} ^{'}\\[1ex]&=-{\frac {1}{\rho }}\,\mathbf {n} \times \mathbf {b} -{\frac {1}{\tau }}\mathbf {t} \times \mathbf {n} \\[1ex]&=-{\frac {1}{\rho }}\,\mathbf {t} -{\frac {1}{\tau }}\mathbf {b} =-\kappa \mathbf {t} -T\mathbf {b} .\end{aligned}}}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/e70e4b3599a487d7c1c7d51d155e88f531065a3c.svg)
|
|
(1.7) |
Poniższa tabelka zawiera kosinusy kierunkowe wersorów Freneta osi stycznej, normalnej i binormalnej z kierunkami osi 
| x | y | z |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
Wzory dla pochodnych wersorów Freneta zestawiono poniżej[1].
|  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
 |  |  |  |
Torsję krzywej można obliczyć, korzystając ze wzoru (1.6) po uwzględnieniu (1.1) i (1.5)
| |
![{\displaystyle {\begin{aligned}T&={\frac {1}{\tau }}=\mathbf {b} ^{'}\cdot \mathbf {n} =\\[1ex]&=(\mathbf {t} \times \mathbf {n} ^{'})\cdot \mathbf {n} ={\big [}\mathbf {t} \times (\rho \mathbf {N} )^{'}{\big ]}\cdot \rho \mathbf {N} =\\[1ex]&={\big [}\mathbf {t} \times (\rho ^{'}\mathbf {N} +\rho \mathbf {N} ^{'}){\big ]}\cdot \rho \mathbf {N} =\\[1ex]&=\rho ^{2}(\mathbf {t} \times \mathbf {N} ^{'})\cdot \mathbf {N} =-\rho ^{2}(\mathbf {r} ^{'}\times \mathbf {r} ^{''})\cdot \mathbf {r} ^{'''}=\\[1ex]&=-\rho ^{2}\;{\begin{vmatrix}x^{'}&y^{'}&z^{'}\\x^{''}&y^{''}&z^{''}\\x^{'''}&y^{'''}&z^{'''}\end{vmatrix}},\end{aligned}}}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/1f9e3cfc84a4f996623437f3e86de05b2b062972.svg)
|
|
(1.8) |
dzięki temu, że 
Torsja
określona w dowolnym punkcie
krzywej
wzorem
stanowi pewną miarę zwichrowania tej krzywej w bliskim otoczeniu punktu
Polega ono na wychylaniu się krzywej z jej płaszczyzny ściśle do niej stycznej w tym punkcie. Gdy torsja ma wartość zerową krzywa w otoczeniu punktu
jest płaska, bez zwichrowania.
Zapis parametryczny
Dana jest krzywa przestrzenna
opisana parametrycznie równaniami[2]
| |

|
|
(1) |
Na tej krzywej wyróżnimy dwa punkty
odpowiadające dwom wartościom
parametru
Przez te punkty przechodzi sieczna opisana równaniem
| |

|
|
(2) |
Dzieląc mianowniki przez
i przechodząc do granicy
otrzymujemy równanie linii stycznej do krzywej
w punkcie 
| |

|
|
(3) |
gdzie przez
oznaczono pochodne względem parametru liczone w punkcie 
Równanie o postaci (3) jest konsekwencją kolinearności wektorów
i 
Równanie płaszczyzny normalnej
(prostopadłej) do krzywej w punkcie
można zapisać w postaci[2] iloczynu skalarnego wektora stycznego do niej z dowolnym wektorem leżącym w płaszczyźnie 
| |

|
|
(4) |
Równanie płaszczyzny ściśle stycznej
do krzywej w punkcie
zapiszemy w postaci
| |

|
|
(5) |
Problem polega teraz na tym, aby określić współrzędne
takiego wektora
który byłby prostopadły do płaszczyzny ściśle stycznej 
Rozważmy równanie takiej płaszczyzny
na której leży styczna i która
- przechodzi przez punkt
– a zatem każdy jej wektor
jest prostopadły do 
| |

|
|
(6) |
oraz
- każdy wektor
leżący na płaszczyźnie
jest prostopadły do 
| |

|
|
(7) |
Wektor
jest również prostopadły do wektora stycznego
który leży na 
| |

|
|
(8) |
Wykorzystując wzór Taylora zamiast (7), możemy napisać
| |

|
|
(9) |
gdzie 
Po uwzględnieniu (8) i (9) otrzymujemy
| |

|
|
(10) |
Można teraz z (8) i (10) wyznaczyć niewiadome
i na podstawie (6) otrzymuje się, po przejściu do granicy 
| |

|
|
(11) |
Tak więc wektor
prostopadły do płaszczyzny ściśle stycznej ma współrzędne
| |
 |
|
(12) |
Przez punkt
krzywej
przechodzą trzy wzajemnie prostopadłe płaszczyzny tworzące trójścian Freneta[3]:
- ściśle styczna (o wektorze normalnym
) – równanie (5) i (12),
- normalna (o wektorze normalnym
) – równanie (4),
- prostująca (o wektorze normalnym
) – prostopadła do dwu poprzednich. Jej równanie ma postać
| |

|
|
(13) |
Wektor
jest prostopadły do obydwu wektorów
i
i dlatego muszą być spełnione dwa równania
| |

|
|
(14) |
| |

|
|
(15) |
Rozwiązanie równań (13) i (15) ma postać wzorów
| |

|
|
(16) |
Krawędziami trójścianu Freneta są proste:
- styczna – o wersorze
i równaniu (3),
- normalna główna – o wersorze
i prostopadła do płaszczyzny prostującej, określona równaniem
| |

|
|
(17) |
- binormalna – o wersorze
i prostopadła do płaszczyzny ściśle stycznej, określona równaniem
| |

|
|
(18) |
Zachodzą przy tym następujące tożsamości
| |
(lub ),
|
|
(19) |
| |
(lub ).
|
|
(20) |
- Krzywizna i torsja krzywej
Płaszczyzna normalna do krzywej
w jej punkcie
opisana jest równaniem
| |

|
|
(21) |
gdzie
jest wektorem stycznym do krzywej w punkcie 
Przecina ona normalną główną (17) w punkcie
o współrzędnych
| |

|
|
(22) |
Po podstawieniu (22) do (21) i uwzględnieniu (15) otrzymujemy wartość parametru
| |

|
|
(23) |
określającą położenie punktu
na kierunku normalnej głównej.
Po podzieleniu licznika i mianownika przez
i po przejściu do granicy
otrzymujemy
| |

|
|
(24) |
Gdy punkt
dąży do punktu
punkt
dąży do punktu
o współrzędnych
| |

|
|
(25) |
Po wykorzystaniu tożsamości (19) otrzymujemy
| |

|
|
(26) |
Punkt o współrzędnych (25) nazywany jest środkiem krzywizny krzywej
w jej punkcie
Miejscem geometrycznym środków krzywizny krzywej
o współrzędnych
jest krzywa
zwana ewolutą krzywej 
Odległość punktu
od punktu
jest tak zwanym promieniem krzywizny
krzywej w jej punkcie
Odległość tę oblicza się na podstawie wzorów (25) po uwzględnieniu tożsamości (20)
![{\displaystyle {\begin{aligned}\rho ^{2}&=(x_{*}-x_{o})^{2}+(y_{*}-y_{o})^{2}+(z_{*}-z_{o})^{2}\\[1ex]&=L^{2}\lambda _{o}^{2}+M^{2}\lambda _{o}^{2}+N^{2}\lambda _{o}^{2}=\lambda _{o}^{2}(L^{2}+M^{2}+N^{2}),\end{aligned}}}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/0f88eb63c142400a2a439117fc18362e6f31be2d.svg)
| |

|
|
(27) |
Krzywiznę krzywej określa wzór
| |

|
|
(28) |
Krzywizna
nazywana jest pierwszą krzywizną krzywej dla odróżnienia jej od drugiej krzywizny
nazywanej torsją krzywej. Torsja
jest miarą skrętu krzywej związanego z obrotem trójścianu Freneta dokoła osi stycznej. Obrót ten można obliczyć, wprowadzając do rozważań jednostkowy wektor


| |

|
|
(29) |
dzięki któremu torsję
można zdefiniować wzorem
| |

|
|
(30) |
przy czym
| |

|
|
(31) |
dzięki temu, że po uwzględnieniu tożsamości Lagrange’a
| |
![{\displaystyle {\begin{aligned}\mathbf {H} ^{2}&=A^{2}+B^{2}+C^{2}=\\[1ex]&=(y^{'}z^{''}-z^{'}y^{''})^{2}+(x^{'}z^{''}-z^{'}x^{''})^{2}+(x^{'}y^{''}-y^{'}x^{''})^{2}=\\[1ex]&=(x^{'2}+y^{'2}+z^{'2})(x^{''2}+y^{''2}+z^{''2})-\\[1ex]&\qquad -(x^{'}x^{''}+y^{'}y^{''}+z^{'}z^{''})^{2}=\\&=\mathbf {t} ^{2}\mathbf {N} ^{2}-(\mathbf {t} \cdot \mathbf {N} )^{2}=(\mathbf {t} \cdot \mathbf {t} )(\mathbf {N} \cdot \mathbf {N} )-0={\tfrac {1}{\rho ^{2}}}.\end{aligned}}}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/aa2640cc05adaf223020ebcca1d2bf3daaf2655e.svg)
|
|
(32) |
Na podstawie (31) i dzięki temu, że
otrzymujemy
| |
![{\displaystyle {\begin{aligned}T&=(\mathbf {h} ^{'}\cdot \,\mathbf {n} )=\\[1ex]&=\rho ^{2}{\Big (}|\mathbf {H} |(\mathbf {H} ^{'}\mathbf {\cdot } \,\mathbf {n} )-|\mathbf {H} |^{'}(\mathbf {H} \cdot \mathbf {n} ){\Big )}=\\[1ex]&=\rho ^{2}|\mathbf {H} |(\mathbf {H} ^{'}\cdot \mathbf {n} )=\rho (\mathbf {H} ^{'}\cdot \mathbf {n} )=\\[1ex]&=\rho ^{2}(\mathbf {H} ^{'}\cdot \mathbf {N} )=-\rho ^{2}{\begin{vmatrix}x^{'}&y^{'}&z^{'}\\x^{''}&y^{''}&z^{''}\\x^{'''}&y^{'''}&z^{'''}\end{vmatrix}}.\end{aligned}}}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/ef88cb1cdecaf1bde30da042830f6bf4f5069e94.svg)
|
|
(33) |
Przykłady
Elipsa








- ponieważ 
Okrąg
Na płaszczyźnie o normalnej: 







- ponieważ 
Spirala na walcu kołowym
Linia śrubowa – krzywa „nawinięta” na walec o promieniu
Spirala jest prawoskrętna wokoło osi 




gdzie
jest kątem nachylenia stycznej do osi pręta względem płaszczyzny
kołowego przekroju walca,



stąd





Parabola płaska









Parabola przestrzenna










Zerowanie się torsji wynika również bezpośrednio z faktu, że
Rozważana krzywa w całości leży na swojej płaszczyźnie ściśle stycznej o normalnej 









![{\displaystyle {}\qquad =\left[0,\;0,\;{\tfrac {a^{2}\sigma }{\alpha }}\scriptstyle {(t^{2}+2)}\right]=(0,\,0,\,1),}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/07f85374f6be092c654ea885773208d82f373eef.svg)

Spirala stożkowa
Krzywa „nawinięta” na stożek kołowy.





![{\displaystyle x^{'}(s)={\tfrac {1}{\sigma }}[b\cos t-(a+bt)\sin t],}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/5ab26748a3aeb1a7e1e235cabaa31548cd56fec4.svg)
![{\displaystyle y^{'}(s)={\tfrac {1}{\sigma }}[b\sin t+(a+bt)\cos t],\quad z^{'}(s)={\tfrac {h}{\sigma }},}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/80b04a474d814787125cb049a766392203712725.svg)


![{\displaystyle \mu =(\sigma ^{2}+b^{2})(a+bt),\;\;\nu =b[2\sigma ^{2}-(a+bt)^{2}],}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/da13c813151670316c9d63b63d64928a534b6008.svg)

![{\displaystyle \mathbf {b} =\mathbf {t} \times \mathbf {n} ={\begin{vmatrix}\mathbf {i} &\mathbf {j} &\mathbf {k} \\{\frac {1}{\sigma }}\scriptstyle {[(b\cos t-(a+bt)\sin t]}&{\frac {1}{\sigma }}\scriptstyle {[b\sin t+(a+bt)\cos t]}&{\tfrac {h}{\sigma }}\\-{\tfrac {1}{\kappa }}\scriptstyle {(\mu \cos t+\nu \sin t)}&{\tfrac {1}{\kappa }}\scriptstyle {(\nu \cos t-\mu \sin t)}&-{\tfrac {bh}{\kappa }}\scriptstyle {(a+bt)}\end{vmatrix}}=}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/a132f054d0b953e3b6ca0e0cbddbeffc31f411bd.svg)
![{\displaystyle =\{{\tfrac {h\sigma }{\kappa }}\scriptstyle {[-2b\cos t+(a+bt)\sin t]},\;\;-{\tfrac {h\sigma }{\kappa }}\scriptstyle {[(a+bt)\cos t+2b\sin t]},\;\;{\tfrac {\sigma }{\kappa }}\scriptstyle {[2b^{2}+(a+bt)^{2}]}\;\},}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/1d819a498068efc57773de1e6bae8cd690d9eb84.svg)



![{\displaystyle z^{'''}(s)=-{\tfrac {b^{2}h}{\sigma ^{7}}}[\sigma ^{2}-4(a+bt)^{2}],}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/9c03a52d103b2ff48b4adbd364a34f0cbee19687.svg)

![{\displaystyle T=-{\begin{vmatrix}{\tfrac {1}{\sigma }}\scriptstyle {[b\cos t-(a+bt)\sin t]}&{\tfrac {1}{\sigma }}\scriptstyle {[b\sin t+(a+bt)\cos t]}&{\tfrac {h}{\sigma }}\\-{\tfrac {1}{\kappa }}\scriptstyle {(\mu \cos t+\nu \sin t)}&{\tfrac {1}{\kappa }}\scriptstyle {(\nu \cos t)-\mu \sin t)}&-{\tfrac {bh}{\kappa }}\scriptstyle {(a+bt)}\\-{\tfrac {1}{\kappa \sigma ^{3}}}\scriptstyle {(\gamma \cos t-\beta \sin t)}&-{\tfrac {1}{\kappa \sigma ^{3}}}\scriptstyle {(\beta \cos t+\gamma \sin t)}&-{\tfrac {b^{2}h}{\kappa \sigma ^{3}}}\scriptstyle {[\sigma ^{2}-4(a+bt)^{2}]}\end{vmatrix}}.}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/0a5dc0006e5d64feb6b5f0c71917faf6e013e92a.svg)
Spirala na walcu eliptycznym
Krzywa „nawinięta” na taki walec o półosiach 














![{\displaystyle z^{'''}(s)={\tfrac {\gamma }{\sigma ^{7}}}\left[{\tfrac {4\gamma }{h}}\sin ^{2}t\cos ^{2}t-\sigma ^{2}(\cos ^{2}t-\sin ^{2}t)\right].}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/3167dc15dbc3cc72ec5aee3bede9084ac2882c78.svg)
Sinusoida „nawinięta” na walec kołowy




















![{\displaystyle {}\qquad =\left\{0,\;\;0,\;\;{\tfrac {1}{\kappa \sigma }}[(r-c\cos t)\psi -(c\sin t)\varphi ]\right\}.}](./_assets_/eb734a37dd21ce173a46342d1cc64c92/e9458495686339fa5a0be96ce2665054adce5fcf.svg)
Wzory Freneta w 
Wzory Freneta zostały uogólnione dla więcej wymiarowych przestrzeni euklidesowych przez C. Jordana w 1874 roku.
Przypuśćmy, że
opisuje gładką krzywą w
sparametryzowaną przez długość łuku
oraz że pierwsze
pochodnych
jest liniowo niezależnych. Geometrycznie oznacza to, że krzywa
nie zawiera się w żadnej hiperpłaszczyźnie o wymiarze
(ani w żadnej płaszczyźnie o niższych wymiarach). Wektory układu Freneta są bazą ortogonalną skonstruowaną przy pomocy ortogonalizacji Grama-Schmidta wykonanej na wektorach 
W szczególności, jednostkowy wektor styczny
jest pierwszym wektorem układu Freneta 

Wektor normalny
czasami nazywany wektorem krzywizny, wskazuje odchylenie krzywej od stycznej linii prostej. Jest zdefiniowany jako

W standardowej formie, jednostkowy wektor normalny jest drugim wektorem układu Freneta
i jest zdefiniowany jako

Wektor styczny i normalny w punkcie
definiują płaszczyznę ściśle styczną w punkcie 
Pozostałe wektory układu Freneta (wektor binormalny, trinormalny itd.) są zdefiniowane w sposób analogiczny jako:

Funkcje o wartościach rzeczywistych
zdefiniowane jako:

są nazywane krzywiznami uogólnionymi, przy czym symbol
oznacza iloczyn skalarny wektorów
i 
W przypadku n-wymiarowym wzory Fréneta-Serreta mają postać:
dla 
W języku macierzy wyglądają tak:
