Jerzy Wiatr

Syn Wilhelma (zastrzelonego w 1943) i Zofii z domu Jankowskiej. Absolwent szkoły średniej im. Józefa Poniatowskiego w Warszawie^[1]. W 1954 ukończył studia na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1957 obronił doktorat, w 1961 habilitował się. W 1967 i 1976 otrzymywał tytuły profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego w zakresie nauk humanistycznych.

W latach 1951–1958 i 1969–1980 był zatrudniony na Uniwersytecie Warszawskim^[2]. Był m.in. kierownikiem Zakładu Socjologii Polityki Instytutu Socjologii UW. Od 1958 do 1968 kierował Katedrą Socjologiczną Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego^[2]. Od 1959 do 1965 wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim^[2]. Od 1965 do 1969 był wicedyrektorem Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk^[2]. Od 1964 do 1967 i od 1976 do 1979 pełnił funkcję prezesa zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych^[2]. Od 1975 do 1977 był dyrektorem Instytutu Socjologii, a 1977 do 1980 dziekanem Wydziału Nauk Społecznych UW^[2]. W latach 1979–1982 zajmował stanowisko wiceprezesa International Political Science Association^[2]. Gościnnie wykładał m.in. na University of Michigan, University of British Columbia i University of Manchester. W 2007 objął funkcję rektora Europejskiej Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Warszawie, którą sprawował do 2013^[2].

W latach 1948–1957 należał do Związku Młodzieży Polskiej^[2], pod koniec lat 40. był instruktorem zarządu stołecznego ZMP^[3]. W 1949 wstąpił do PZPR, której członkiem był do momentu jej rozwiązania w 1990. Pełnił funkcję członka komitetu uczelnianego partii na UW^[4]. Był członkiem powołanego po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego Zespołu Partyjnych Socjologów przy KC PZPR^[5]. Od 1981 do 1984 był dyrektorem Instytutu Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu KC PZPR. W 1981 został członkiem komisji KC PZPR powołanej dla wyjaśnienia przyczyn i przebiegu konfliktów społecznych w dziejach Polski Ludowej^[6], a także wchodził w skład Komisji Nauki i Oświaty KC PZPR^[7]. W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu po stronie rządowej. W lipcu tego samego roku zaangażował się w działalność Ruchu 8 Lipca, w którym był członkiem zespołu koordynacyjno-redakcyjnego, mającego za zadanie opracowanie programu i statutu nowej partii reprezentującej nurt demokratycznego socjalizmu^[8]. W październiku 1989 wszedł w skład centralnej komisji zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni zjazd partii^[9].

W 1991 został członkiem prezydium rady naczelnej Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej^[4]. W latach 1991–1997 sprawował mandat posła na Sejm I i II kadencji. Dołączył do Sojuszu Lewicy Demokratycznej, zasiadał w komisji etyki tego ugrupowania^[10].

Od lutego 1996 do października 1997 pełnił funkcję ministra edukacji narodowej z ramienia SLD w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza. Wprowadził jako eksperta do ministerstwa znanego seksuologa Zbigniewa Lwa-Starowicza, co spotkało się to z protestami ze strony części nauczycieli i rodziców oraz Kościoła katolickiego. Podczas wizyty na Uniwersytecie Jagiellońskim na dziedzińcu Collegium Medicum został obrzucony surowymi jajami^[11].

W 2001 przez kilka miesięcy był posłem III kadencji; mandat uzyskał w miejsce Danuty Waniek.