Zbyczyce

Zbyczyce
część wsi
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Powiat

częstochowski

Gmina

Lelów

Część miejscowości

Lelów

Liczba ludności (1943[1])

514

Strefa numeracyjna

34

Tablice rejestracyjne

SCZ

SIMC

0137756

Położenie na mapie gminy Lelów
Mapa konturowa gminy Lelów, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Zbyczyce”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Zbyczyce”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Zbyczyce”
Położenie na mapie powiatu częstochowskiego
Mapa konturowa powiatu częstochowskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Zbyczyce”
Ziemia50°41′16″N 19°37′48″E/50,687778 19,630000[2]

Zbyczyce – od 2002 część Lelowa, dawniej samodzielna wieś i gromada. Rozpościera się wzdłuż ulicy Żwirkowskiego, po lewej stronie Białki. Drogą, która prowadzi przez nią, można dojechać do Białej Wielkiej.

Historia

W 1595 roku wieś Zbyczyce położona w powiecie lelowskim województwa krakowskiego była własnością miasta Lelowa[3].

4 września 1939 po wycofaniu się Wojska Polskiego z terenu wsi, wkroczyły do niej oddziały Wehrmachtu i spacyfikowały wieś. Zamordowano 12 osób a wiele wywieziono do więzienia w Częstochowie (8 osób zostało zidentyfikowanych). Spalono około 50 zabudowań[4].

1 stycznia 2002 włączone do Lelowa[5].

Przypisy

  1. ↑ Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 160457.
  3. ↑ Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 2008, s. 107.
  4. ↑ Józef Fajkowski, Jan Religa, Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945, Warszawa 1981, s. 77
  5. ↑ Dz.U. 2001 nr 153 poz. 1772

Linki zewnętrzne

  • Zbyczyce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 535.