Këshilli i Plebejve

Këshilli i Plebejve (latinisht: concilium plebis) ishte një nga kuvendet popullore të Romës së lashtë. Në konceptimin standard të kushtetutës klasike republikane, ajo ishte në thelb identike me kuvendin tribal, përveç se patricët përjashtoheshin dhe kryesohej kryesisht nga tribunët plebej. Si asambleja kryesore legjislative në republikë, ajo gjithashtu zgjidhte magjistratët plebej (tribunët dhe edilët) dhe dëgjonte disa çështje gjyqësore.

Është zakon modern t’i referohemi një kuvendi të popullit, të organizuar nga fisi dhe nën presidencën e një tribuni plebe, si një concilium plebis. Megjithatë, ky nuk ishte domosdoshmërisht rasti. Romakët e lashtë i referoheshin kuvendeve të tilla edhe si comitia tributa,^[1] duke sugjeruar që dallimi i zakonshëm midis comitia dhe concilium si takime të të gjithë dhe një pjese të popullit përkatësisht mund të jenë konstruksione të gabuara moderne.^[2]

Romakët besonin se këshilli doli nga Konflikti i Urdhrave, i krijuar gjatë një shkëputjeje të parë të plebejve që tradicionalisht datohet në vitin 494 p.e.s. Përpara vitit 471, nuk është e qartë se si ishte organizuar këshilli. Mund të jetë organizuar nga kuriat, nëse u besohen burimeve të lashta, por ka më shumë të ngjarë që të ketë qenë i padiferencuar, duke votuar në vend të kësaj me kryetar.^[3] Gjatë gjithë konfliktit, thuhet se magjistratët plebej kanë luftuar me patricët për barazi politike dhe zbatueshmërinë e dekreteve të këshillit plebe (plebiscita) për të gjithë romakët. Në përfundim të këtij procesi, me lex Hortensia në vitin 287 p.e.s., i kishte arritur të dyja.