Antoni Korzycki

Antoni Korzycki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

7 listopada 1904
Podkonice Duże

Data śmierci

9 czerwca 1990

II wiceprezes Rady Ministrów
Okres

od 6 lutego 1947
do 21 listopada 1952

Przynależność polityczna

Stronnictwo Ludowe / Zjednoczone Stronnictwo Ludowe

Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej Order Krzyża Grunwaldu II klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Order Lwa Białego I klasy (Czechosłowacja) Order 9 września 1944, I klasy (Bułgaria) Order „Znak Honoru” Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (1946–1949)
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (złota) Odznaka „Za Zasługi dla ZBoWiD”
Jubileusz 75. urodzin Antoniego Korzyckiego w Naczelnym Komitecie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego w Warszawie, 8 listopada 1979. Stoją od lewej: Antoni Korzycki, Stanisław Gucwa, Zdzisław Tomal
Grób Antoniego Korzyckiego na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie

Antoni Korzycki, ps. „Antek”, „Antoś”, „Borowy”, „Topolski” (ur. 7 listopada 1904 w Podkonicach Dużych, zm. 9 czerwca 1990) – polski spółdzielca, publicysta i polityk ruchu ludowego. W latach 1947–1952 II wiceprezes Rady Ministrów. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Członek Centralnej Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych w 1946[1]. Budowniczy Polski Ludowej.

Życiorys

Syn Stanisława i Józefy. Uzyskał wykształcenie wyższe niepełne, ukończył nauczanie w 1932 w Instytucie Oświaty Pracowniczej. W latach 1922–1933 pracował w ubezpieczalniach, następnie udzielał się w spółdzielczości. Był wydawcą pisma „Samopomoc”, publicystą „Wiadomości” we Lwowie, a od 1933 do 1939 pracownikiem Głównego Urzędu Statystycznego i Spółdzielczego Instytutu Naukowego w Warszawie. W czasie okupacji działał w Gwardii Ludowej, Armii Ludowej i Batalionach Chłopskich, należał do Polskiej Partii Robotniczej, udzielał się w spółdzielczości. Współorganizator i uczestnik pierwszego konspiracyjnego posiedzenia Krajowej Rady Narodowej w noc sylwestrową 1943/1944.

Należał do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (1918–1924), następnie do 1927 w Niezależnej Partii Chłopskiej, a od 1928 do 1931 w Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”. Od 1931 należał do Stronnictwa Ludowego, w latach 1944–1945 był sekretarzem generalnym zarządu głównego Stronnictwa Ludowego „Wola Ludu”, a następnie do 1949 sekretarzem generalnym Naczelnego Komitetu Wykonawczego satelickiego wobec PPR Stronnictwa Ludowego. W ZSL był wiceprezesem Rady Naczelnej Naczelnego Komitetu Wykonawczego (1949–1956) i członkiem NKW, a następnie Naczelnego Komitetu (1949–1954, 1956–1984), od 1957 do 1971 członek prezydium NK. W latach 1954–1956 był członkiem prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego, później nadal zasiadał do 1983 w Ogólnopolskim Komitecie tej organizacji (już pod nazwą Front Jedności Narodu)[2].

Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Podczas II, III, IV i V kadencji był przewodniczącym Komisji Spraw Wewnętrznych. W latach 1947–1952 II wiceprezes Rady Ministrów. W listopadzie 1949 został członkiem Ogólnokrajowego Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa Stalina[3].

W latach 1953–1956 prezes zarządu głównego Związku Samopomocy Chłopskiej, następnie do 1976 przewodniczący rady Centrali Rolniczej Spółdzielni „SCh”, a do 1981 przewodniczący rady Centralnego Związku Spółdzielni Rolniczych „SCh”.

Przewodniczący Głównej Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej od 1970 do 1983, członek władz naczelnych Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (m.in. członek Prezydium Zarządu Głównego[4], a od maja 1985 członek Prezydium Rady Naczelnej ZBoWiD[5]).

Był żonaty z Genowefą z domu Litwin (1912–1998). Został pochowany na cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie (kwatera E-XVII-1-2-19)[6].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ „Wolna Polska”, nr 13, Moskwa, 8 kwietnia 1946, s. 1.
  2. ↑ „Trybuna Robotnicza”, nr 4, 7 stycznia 1958, s. 2.
  3. ↑ „Życie Warszawy”, nr 306 (1808), 6 listopada 1949, s. 1.
  4. ↑ Nowe władze ZBoWiD, „Głos Słupski”, nr 251, 22 września 1969, s. 1–2.
  5. ↑ Wierni tradycjom walki o wolność i demokrację – wierni Polsce Ludowej, „Trybuna Robotnicza”, nr 104, 6 maja 1985, s. 1–2.
  6. ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
  7. ↑ Z okazji srebrnego jubileuszu Polski Ludowej. Dekoracja zasłużonych działaczy najwyższymi odznaczeniami. „Dziennik Polski”. Rok XXV, Nr 170 (7906), s. 1, 4, 19 lipca 1969. Kraków. [dostęp 2023-05-02].
  8. ↑ Najwyższe odznaczenia dla zasłużonych obywateli Polski Ludowej, „Trybuna Robotnicza”, nr 173, 22 lipca 1959, s. 7.
  9. ↑ M.P. z 1949 r. Nr 62, poz. 832 (ISAP) („za wybitne zasługi w służbie państwowej”).
  10. ↑ Lista odznaczonych Medalem 40-lecia Polski Ludowej, „Rzeczpospolita”, nr 175, 23 lipca 1984, s. 2.
  11. ↑ M.P. z 1946 r. Nr 26, poz. 43 (ISAP) („w pierwszą rocznicę wyzwolenia Warszawy zasłużonym w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy (...)”).
  12. ↑ Odznaczenia „Zasłużony działacz kultury” dla działaczy, pisarzy i naukowców, „Trybuna Ludu”, nr 142, 24 maja 1967, s. 4.
  13. ↑ Odznaczenia dla kombatantów, „Za Wolność i Lud”, nr 19, 31 lipca 1982, s. 14.
  14. ↑ Wręczono medale „Za zasługi dla ruchu ludowego”, „Rzeczpospolita”, nr 137, 9 czerwca 1984, s. 2.
  15. ↑ Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
  16. ↑ Odznaczenie zasłużonych działaczy ruchu spółdzielczego, „Trybuna Ludu”, nr 188, 9 lipca 1959, s. 5.
  17. ↑ Przyjaźń polsko-radziecka wartością ogólnonarodową, „Trybuna Ludu”, nr 92, 17 kwietnia 1984, s. 2.
  18. ↑ 40-lecie powstania KRN. Obchody w kraju, „Rzeczpospolita”, nr 310, 31 grudnia 1983, s. 1.
  19. ↑ Uhonorowani pamiątkowymi medalami, „Trybuna Robotnicza”, nr 307, 30 grudnia 1983, s. 3.
  20. ↑ Delegacja czechosłowacka wyjechała do Pragi, „Trybuna Robotnicza”, nr 71, 12 marca 1947, s. 1.
  21. ↑ Symbole braterskiej współpracy, „Gazeta Robotnicza”, nr 149, 1 czerwca 1948, s. 2.
  22. ↑ Wysokie odznaczenia dla osobistości polskich i węgierskich, „Dziennik Zachodni”, nr 32, 1–2 lutego 1948, s. 1.
  23. ↑ Wysokie odznaczenia ZSRR dla działaczy TPPR, „Trybuna Robotnicza”, nr 182, 1 sierpnia 1984, s. 1.
  24. ↑ Radzieckie medale „30 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźniane 1941–1945” dla działaczy polskich organizacji kombatanckich, „Żołnierz Wolności”, nr 145, 19 czerwca 1975, s. 1.
  25. ↑ „Za Wolność i Lud”, nr 21, 25 maja 1985, s. 5.

Bibliografia

  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa: PWN, 1991, s. 442, ISBN 83-01-10386-8, OCLC 69290887.
  • Informacje w BIP IPN.
  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1898, s. 584.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.