Antoni Tokarczuk

Antoni Tokarczuk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

14 kwietnia 1951
Nowa Wieś Lęborska

Minister środowiska
Okres

od 19 października 1999
do 19 października 2001

Przynależność polityczna

Akcja Wyborcza Solidarność

Poprzednik

Jan Szyszko

Następca

Stanisław Żelichowski

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy 13 Stycznia

Antoni Justyn Tokarczuk (ur. 14 kwietnia 1951 w Nowej Wsi Lęborskiej) – polski polityk, minister środowiska w latach 1999–2001, senator I kadencji, poseł na Sejm I kadencji.

Życiorys

Siostrzeniec Ignacego Tokarczuka[1][2][3]. Ukończył w 1974 studia na Wydziale Filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 1975–1990 był zatrudniony w zakładach Romet, m.in. na stanowisku zastępcy kierownika zakładu. Od 1980 działał w opozycji demokratycznej w ramach „Solidarności”. Był wiceprzewodniczącym zarządu regionu oraz delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów związku[4]. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 29 grudnia 1982. Wchodził następnie w skład władz podziemnych struktur bydgoskiej „Solidarności”[4].

W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw rolnictwa. Od 1989 do 1991 sprawował mandat senatora I kadencji z listy Komitetu Obywatelskiego[5]. Następnie od 1991 do 1993 był posłem I kadencji z listy POC, reprezentującym w parlamencie okręg bydgoski. Od 1990 do 1992 zajmował stanowisko wojewody bydgoskiego. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję[6].

Od 1994 do 1999 pełnił kierownicze funkcje w Przedsiębiorstwie Budowy Obiektów Użyteczności Publicznej „Budopol” w Bydgoszczy. W latach 1998–2001 zasiadał w sejmiku kujawsko-pomorskim z ramienia AWS. W rządzie Jerzego Buzka od 1999 sprawował urząd ministra środowiska[7]. W 2001 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy AWSP.

Należał do Porozumienia Centrum (w 1999 był krótko jego przewodniczącym, został wykluczony z partii[8]), następnie został przewodniczącym Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów. Był też jednym z liderów SKL-RNP.

Wycofał się z działalności politycznej. W 2003 był prezesem Polonii Bydgoszcz, od 2004 do 2011 był dyrektorem Izby Gospodarczej „Wodociągi Polskie”. W 2012 został wicedyrektorem Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Bydgoszczy[9].

Został odznaczony litewskim Medalem Pamiątkowym 13 Stycznia (1996)[10] oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1999)[11]. W 2011 prezydent Bronisław Komorowski nadał mu Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[12]. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[13].

Przypisy

  1. ↑ Adam Sudoł: Wybór z Księgi Ogłoszeń Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku (lata 1967–1995). Sanok: 2001, s. 337. ISBN 83-914224-7-X.
  2. ↑ Antoni Tokarczuk, senator pierwszej kadencji Senatu Rzeczypospolitej. archiwaprzelomu.pl. [dostęp 2012-12-29].
  3. ↑ Tokarczuk: ZOMO-wcy mieli ostrą broń, śmierć zajrzała w oczy. wyborcza.pl, 3 marca 2016. [dostęp 2023-02-10].
  4. 1 2 Kto jest kim w polityce polskiej. Warszawa: PAI, 1993, s. 297. ISBN 83-223-2645-9.
  5. ↑ Antoni Tokarczuk. senat.pl. [dostęp 2017-03-29].
  6. ↑ Wybory do Sejmu w 1993 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2025-11-06].
  7. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 października 1999 r. o zmianach w składzie Rady Ministrów (M.P. z 1999 r. Nr 33, poz. 501 (ISAP)).
  8. ↑ Antoni Tokarczuk w serwisie „Ludzie Wprost”. [dostęp 2011-03-28].
  9. ↑ Antoni Tokarczuk wraca na dyrektorskie stanowisko. bydgoszcz24.pl, 11 czerwca 2012. [dostęp 2012-08-15].
  10. ↑ Apdovanotų asmenų duomenų bazė. grybauskaite.is.lt. [dostęp 2011-03-28]. (lit.).
  11. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 sierpnia 1999 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 1999 r. Nr 33, poz. 512 (ISAP)).
  12. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 marca 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczenia (M.P. z 2011 r. Nr 64, poz. 614 (ISAP)).
  13. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 lutego 2015 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2015 r. poz. 314 (ISAP)).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.