Arachnocoris
| Arachnocoris | |||
| Scott, 1881 | |||
 Arachnocoris eberhardi | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd |
Cimicomorpha | ||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię |
Arachnocorini | ||
| Rodzaj |
Arachnocoris | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Arachnocoris albomaculatus Scott, 1881 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Arachnocoris – rodzaj pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny zażartkowatych i podrodziny Nabinae. Obejmuje 16 opisanych gatunków. Wszystkie żyją w sieciach łownych pająków i żerują wyłącznie na ich zdobyczach.
Morfologia
Pluskwiaki o ciele wydłużonym, walcowatym, osiągającym od 2,9 do 6 mm długości[1].
Głowa jest krótka, nie dłuższa niż pierwszy człon czułków, w zarysie prawie kwadratowa, na przedzie silnie opadająca[1][2]. Duże, okrągłe oczy złożone mają jedną długą szczecinkę pośrodku krawędzi przedniej i wciśniętą lub nieco wykrojoną dolną ćwiartkę. Wyraźnie widoczne przyoczka zwrócone są ku górze. Długie, cienkie, czteroczłonowe czułki często mają obrączkowanie w barwach czarnej, białej, żółtej lub czerwonej[1].
Przedtułów jest stosunkowo kulistawy[2]. Przedni płat przedplecza ma pośrodku tylnego brzegu głęboki wcisk, a tylny płat jest szeroki, trapezowaty, mocno wysklepiony i z przodu opadający[1]. Tarczka ma tylny koniec wyciągnięty w silny, ostry, półwzniesiony kolec[1][2]. Wszystkie osobniki są długoskrzydłe. Półpokrywy są w środkowej części przewężone, w tyle zaś ze szczytowo zaokrąglonymi, pozbawionymi wyraźnego użyłkowania zakrywkami. Gruczoły zapachowe zatułowia są wydatne[1], o krótkich, guzkowanych kanalikach wyprowadzających[2]. Odnóża są długie i cienkie[1][2]. Uda przedniej i środkowej pary są chwytne, z dwoma szeregami kolców na spodniej powierzchni. Co najmniej tak długie jak uda, cienkie golenie pozbawione są szczeciniastych przylg (fossula spongiosa). Stopy cechują się haczykowatymi pazurkami z gładką powierzchnią wewnętrzną, ze zdolnością do wycofywania się. Szczeciniaste parempodia ustawione są równolegle do osi stopy. Brak na stopach aroliów czy przylg[1].
Odwłok samic pozbawiony jest pokładełka[2].
Stadia młodociane są myrmekomorficzne, często ostrzegawczo ubarwione[1][3].
Biologia i ekologia
Owady te zarówno w stadiach larwalnych, jak i dorosłym są obligatoryjnymi kleptopasożytami pająków. Żyją one w sieciach łownych różnych gatunków z rodziny nasosznikowatych, a rzadziej omatnikowatych, koliściakowatych czy krzyżakowatych[1]. Żerują wyłącznie na zdobyczy schwytanej w pajęczynę, a w jednej sieci pasożytować może większa niż jeden liczba osobników pluskwiaków[1][3]. Nierzadko żywicielami są pająki o gromadnym sposobie życia[3]. Owady te bytują również w sieciach opuszczonych przez gospodarza[1].
Przystosowaniem do takiego trybu życia są zwłaszcza modyfikacje w budowie stóp. Pozbawione są one struktur adhezywnych, a wewnętrzne strony pazurków są gładkie, dzięki czemu mogą się ślizgać po niciach przędnych. Do wykrywania nici przystosowane są równolegle ustawione parempodia[1]. Haczykowaty kształt pazurków pozwala tym owadom zwisać z pajęczyny do góry nogami, a przystosowaniami do tej pozycji jest także silnie opadający dobrzusznie przód głowy, mocno zesklerotyzowana i wypukła gula oraz wysklepiony spód odwłoka[3]. Ponadto pazurki stopy potrafią się wciągać niezależnie od siebie[1].
U pluskwiaków tych występuje zaplemnienie urazowe lub podoskórkowe. Ich jaja pozostają nieopisane[1].
Rozprzestrzenienie
Rodzaj neotropikalny, znany z Ameryki Centralnej, Wielkich Antyli, Małych Antyli, Wenezueli, Gujany Francuskiej i Brazylii[1].
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1881 roku przez Johna Scotta na łamach „The Entomologist’s Monthly Magazine”. Gatunkiem typowym został opisany w tej samej publikacji A. albomaculatus[4]. W 1894 roku Philip R. Uhler opisał nowy gatunek i rodzaj Velidia berytoides[5], który przeniesiono do omawianego rodzaju[3]. Odo Reuter w 1890 roku utworzył dla omawianego taksonu podrodzinę Arachnocorinae[6], która przestała być monotypowa po opisaniu rodzaju Parachnocoris[3], i której obniżono rangę do plemienia w obrębie podrodziny Nabinae[7].
Do rodzaju zalicza się 16 opisanych gatunków[8]:
- Arachnocoris alboannulatus Costa-Lima, 1927
- Arachnocoris albomaculatus Scott, 1881
- Arachnocoris berytoides (Uhler, 1894)
- Arachnocoris darlingtoni Santiago-Blay & Mercado, 2016
- Arachnocoris dispar Scott, 1881
- Arachnocoris eberhardi Kerzhner, 1990
- Arachnocoris karukerae Lopez, 1990
- Arachnocoris myersi China, 1946
- Arachnocoris panamensis (Distant, 1893)
- Arachnocoris portoricensis Mercado, 2016
- Arachnocoris setosus Kerzhner, 1990
- Arachnocoris simoni Bergroth, 1899
- Arachnocoris thesauri Lopez-Moncet, 1997
- Arachnocoris torquatus Bergroth, 1914
- Arachnocoris trinitatis Bergroth, 1914
- Arachnocoris varius Lopez-Moncet, 1997
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Javier E. Mercado, Jorge A. Santiago-Blay, Michael D. Webb. Review of the West Indian Arachnocoris Scott, 1881 (Hemiptera: Nabidae), with Descriptions of Two New Species, and a Catalog of the Species. „Life The Excitement of Biology”. 4 (1), s. 32–71, 2016. DOI: 10.9784/LEB4(1)Mercado.01.
- 1 2 3 4 5 6 I.M. Kerzhner. Nabidae of the West Indies (Heteroptera). „Zoosystematica Rossica”. 16 (2), s. 225–234, 2007.
- 1 2 3 4 5 6 J.G. Myers. Biological notes on Arachnocoris albomaculatus Scott (Hemiptera; Nabidae). „Journal of the New York Entomological Society”. 33 (3), s. 136–146, 1925.
- ↑ J. Scott. Description of a new genus and two species of Hemiptera-Heteroptera from South America. „The Entomologist’s Monthly Magazine”. 17, s. 272–274, 1881.
- ↑ Philip R. Uhler. On the Hemiptera-Heteroptera of the Island of Grenada. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1894, s. 167–224, 1894.
- ↑ O.M. Reuter. Ad Cognitionem Nabidarum. „Revue d’Entomologie”. 9, s. 289–309, 1890. Société Française d’Entomologie.
- ↑ tribus Arachnocorini Reuter, 1890. [w:] BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2026-02-14].
- ↑ genus Arachnocoris Scott, 1881. [w:] BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2026-02-14].