Athanasius Schneider

Bp Schneider popiera liturgiczną tradycję przyjmowania Komunii Świętej do ust i na klęcząco, co wyjaśnia jako znak miłości do Ciała i Krwi Jezusa^[6]. Jest to temat jego książki z 2008 roku pt. Dominus Est^[7], wydanej po włosku, a następnie przetłumaczonej na angielski, niemiecki, estoński, litewski, polski, węgierski i chiński. Książka zawiera przedmowę napisaną przez Malcolma Ranjitha, ówczesnego sekretarza Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, obecnie arcybiskupa Kolombo i metropolitę Sri Lanki^[8]. W książce Schneider pisze, że przyjmowanie Komunii Świętej w ten sposób stało się standardową praktyką w Kościele już w V wieku i że papież Grzegorz I surowo upominał księży, którzy odmawiali przestrzegania tej tradycji^[6]. W 2009 roku napisał: „Świadomość wielkości tajemnicy eucharystycznej przejawia się w sposób szczególny w sposobie, w jaki rozdawane i przyjmowane jest Ciało Pańskie”^[9].

Podtrzymuje tradycyjne nauczanie Kościoła katolickiego głoszące, że rozwód i ponowne zawarcie cywilnego związku małżeńskiego stanowią grzech śmiertelny cudzołóstwa, który uniemożliwia przystępowanie do Komunii Świętej^[4][10]. W wywiadzie z 2014 roku Schneider stwierdził, że wezwania do zmiany tej praktyki napływają ze strony „antychrześcijańskich mediów”. Zasugerował, że jest to „fałszywa koncepcja miłosierdzia”, mówiąc: „To jak lekarz, który podaje pacjentowi [choremu na cukrzycę] cukier, chociaż wie, że go zabije”^[4]. W 2016 roku papież Franciszek opublikował adhortację apostolską Amoris laetitia, której niektóre interpretacje wydawały się zezwalać osobom rozwiedzionym i żyjącym w ponownych związkach cywilnych na przyjmowanie Eucharystii w pewnych okolicznościach. Została ona wprowadzona w życie przez niektórych biskupów, co wywołało kontrowersje wewnątrz Kościoła. Schneider ostro skrytykował te działania, twierdząc, że odwieczne nauczanie Kościoła jest „potężniejsze i pewniejsze niż sprzeczny głos i praktyka dopuszczania do Komunii Świętej niepokutujących cudzołożników, nawet jeśli praktykę tę promuje jeden papież lub [poszczególni] biskupi diecezjalni”^[10]. 7 kwietnia 2018 roku Schneider wraz z konserwatywnymi kardynałami Raymondem Leo Burkem i Walterem Brandmüllerem wziął udział w konferencji odrzucającej zaproponowany przez niemieckich biskupów zarys ustawy zezwalającej na przyjmowanie Eucharystii osobom rozwiedzionym i żyjącym w nowych związkach cywilnych. Schneider mówił o obowiązku papieży, by być „strażnikami” autorytetu^[11].

25 sierpnia 2018 abp Carlo Maria Viganò, były nuncjusz apostolski w Stanach Zjednoczonych, opublikował 11-stronicowy list, w którym opisał serię ostrzeżeń wobec Watykanu dotyczących niewłaściwych zachowań seksualnych bp. Theodore’a McCarricka, oskarżając Franciszka o brak reakcji na te doniesienia i wzywając go do rezygnacji^[12]. Schneider stwierdził, że nie ma „żadnego uzasadnionego i wiarygodnego powodu, by wątpić w prawdziwość treści dokumentu”. Zażądał „bezwzględności i przejrzystości” w oczyszczaniu Kościoła ze zła, zwłaszcza „homoseksualnych klik i sieci” w kurii, które on i inni obwiniają o przyczynianie się do tych nadużyć. Schneider wezwał wszystkich „kardynałów, biskupów i księży do wyrzeczenia się wszelkich kompromisów i flirtów ze światem”^[13].

W wywiadzie ze stycznia 2013 roku stwierdził, że prozelityzm prowadzony przez „fałszywe religie i sekty” powinien być ograniczony w krajach, w których katolicy stanowią większość. „Gdy istnieje [katolicka większość], fałszywe religie i sekty nie mają prawa do uprawiania propagandy” – powiedział, dodając, że nie oznacza to, iż rządy mogą je „tłumić, [one] mogą istnieć, ale [rządy] nie mogą dać im takiego samego prawa do uprawiania propagandy na szkodę katolików”^[14].

Wypowiadał się przeciwko imigracji muzułmanów do Europy. W 2018 roku stwierdził, że duża imigracja muzułmanów w latach 2010. była zorganizowana przez „potężne międzynarodowe organizacje polityczne […] w celu odebrania Europie jej chrześcijańskiej i narodowej tożsamości. Ma to na celu osłabienie chrześcijańskiego i narodowego charakteru Europy”. Twierdził też, że wojna domowa w Syrii została sprowokowana przez światowe mocarstwa w celu wywołania kryzysu migracyjnego, mającego na celu dechrystianizację Europy, a masowa imigracja z Afryki Północnej do Europy została również „sztucznie stworzona”^[15].

Podczas wizyty papieża Franciszka w Kazachstanie we wrześniu 2022 roku bp Schneider skrytykował go za promowanie „supermarketu religii”, z którego ludzie mogliby swobodnie wybierać sobie wiarę. „To nieprawda, ponieważ istnieje tylko jedna prawdziwa religia, a jest nią Kościół katolicki, założony przez samego Boga, ale nakazujący wszystkim ludziom, wszystkim religiom, wierzyć i przyjmować Jego syna Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela” – powiedział^[16].

Jest gorącym zwolennikiem tradycyjnej mszy łacińskiej (tzw. „mszy trydenckiej”), formy liturgii powszechnie sprawowanej w Kościele zachodnim przez wieki, która w dużej mierze wyszła z użycia po reformach Soboru Watykańskiego II, lecz którą nadal popierają niektórzy konserwatywni katolicy^[17][18][19]. W wywiadzie z lipca 2018 roku bp Schneider zganił księży za stosowanie „niedbałego i powierzchownego – niemal rozrywkowego stylu” liturgii, dodając, że msza musi być sprawowana z „pięknem i szacunkiem”. Według niego „nie można zmieniać liturgii według upodobań epoki. Liturgia jest ponadczasowa”. Schneider wielokrotnie sprawował także Boską Liturgię w obrządku bizantyjskim, chwaląc ją jako „przenikniętą szacunkiem, czcią, duchem nadprzyrodzonym i adoracją”^[15].

Skrytykował Traditionis custodes, motu proprio wydane w 2021 roku przez papieża Franciszka, które nałożyło znaczne ograniczenia na sprawowanie mszy trydenckiej. Określił je jako atak na tradycję Kościoła i zachęcił katolików do podtrzymywania przywiązania do tradycyjnej formy Liturgii^[18]. Według bp. Schneidera tradycyjna msza łacińska jest „skarbem należącym do wszystkich świętych i do Kościoła wszechczasów – świętym skarbem, którego nie mogą nam odebrać żadne omylne zarządzenia administracyjne, nawet na najwyższych szczeblach Kościoła”^[19]. Oświadczył, że podczas spotkania z papieżem Leonem XIV w grudniu 2025 roku poprosił go o wydanie nowego dokumentu dotyczącego tradycyjnej mszy łacińskiej, aby znieść ograniczenia nałożone na nią przez jego poprzednika i zagwarantować kapłanom pełną swobodę sprawowania liturgii według starej formy^[20].

Na konferencji teologicznej w Rzymie w grudniu 2010 roku bp Schneider zaproponował potrzebę „nowego Syllabusa” (nawiązując do Syllabus Errorum z 1864 roku papieża Piusa IX), w którym papieski autorytet nauczania skorygowałby błędne interpretacje dokumentów Soboru Watykańskiego II^[21][22].

10 czerwca 2019 bp Schneider, wraz z kardynałami Burkem i Jānisem Pujatsem, a także arcybiskupami Tomaszem Petą z Astany i Janem Pawłem Lengą, opublikował 40-punktową „Deklarację Prawd”, która miała potwierdzić tradycyjne nauczanie Kościoła. Biskupi napisali, że taka deklaracja jest konieczna w czasach „niemal powszechnego doktrynalnego zamieszania i dezorientacji”. Poszczególne fragmenty deklaracji pośrednio odpowiadają pismom papieża Franciszka. Deklaracja stwierdza, że ​​„religia zrodzona z wiary w Jezusa Chrystusa” jest „jedyną religią, której Bóg chce”, najwyraźniej nawiązując do deklaracji z Abu Zabi podpisanej przez papieża Franciszka, która stwierdza, że ​​„różnorodność religii” jest „chciana przez Boga”. W odniesieniu do niedawnych zmian w Katechizmie Kościoła Katolickiego, sprzeciwiających się karze śmierci, deklaracja stwierdza, że ​​Kościół „nie popełniał błędu”, nauczając, że władze cywilne mogą „legalnie wykonywać karę śmierci”, gdy jest to „naprawdę konieczne” i dla zachowania „sprawiedliwego porządku społecznego”^[23].

We wrześniu 2019 roku Schneider i Burke opublikowali ośmiostronicowy list, w którym potępili sześć domniemanych błędów teologicznych w dokumencie roboczym Synodu Biskupów dla regionu Panamazonii i zaapelowali do papieża Franciszka, aby „utwierdził swoich braci w wierze poprzez jednoznaczne odrzucenie tych błędów”. Burke i Schneider skrytykowali dokument synodalny za to, co określili jako „ukryty panteizm”, poparcie dla wyświęcania żonatych mężczyzn na kapłanów i większą rolę kobiet w liturgii oraz nadmierną otwartość na pogańskie rytuały i praktyki Amazonii. Wezwali świeckich i duchownych do odmawiania co najmniej jednej dziesiątki różańca i do cotygodniowego postu w intencji odrzucenia takich idei, podejmowanego w okresie 40 dni, od 17 września do 26 października^[24][25].

W listopadzie 2023 roku bp Schneider potępił decyzję papieża Franciszka o usunięciu biskupa Josepha Stricklanda z diecezji Tyler. Strickland często krytykował papieża Franciszka. „To przejdzie do historii jako wielka niesprawiedliwość wobec biskupa, który wykonywał swoje obowiązki w czasach zamętu” – powiedział Schneider. Ubolewał nad tym, co nazwał „wewnętrznym prześladowaniem wiernych katolików”, podczas gdy biskupi i kardynałowie, którzy „publicznie wypaczają lub podważają wiarę”, pozostają bezkarni^[26].

Krytycznie odniósł się do dokumentu Mater Populi fidelis z listopada 2025 roku, opublikowanego przez Dykasterię Nauki Wiary, w którym odrzucono używanie tytułu Współodkupicielki w odniesieniu do Najświętszej Maryi Panny. Stwierdził, że dokument jest sprzeczny ze wielowiekowym katolickim nauczaniem teologicznym, które podtrzymywało tę rolę Maryi oraz że niemożliwe jest, aby „święci, doktorzy i papieże Kościoła przez wieki wprowadzali wiernych w błąd”^[27].

W 2023 roku bp Schneider opublikował Credo: Compendium of the Catholic Faith nakładem Sophia Institute Press, katechizm napisany z perspektywy tradycjonalistycznej^[28]. Uzyskał on imprimatur bp. Petera Libasci z Manchesteru^[28]. Katechizm został zatwierdzony przez kard. Roberta Saraha oraz bp. Eliasa Nassara i Stricklanda, a także teologa Scotta Hahna, który pochwalił go za jasność przekazu i rzetelność^[29]. Credo zyskało rozgłos dzięki skupieniu się na kwestiach charakterystycznych dla tradycyjnego katolicyzmu, zwłaszcza zamierzonemu „wyjaśnianiu” niejednoznacznych według autora stwierdzeń zawartych w dokumentach Soboru Watykańskiego II i Katechizmie Kościoła Katolickiego, za co bp Schneider spotkał się zarówno z pochwałami^[30], jak i krytyką^[31]. Polskie wydanie Credo ukazało się w 2024 roku nakładem Wydawnictwa Esprit^[32].

• Corpus Christi (Wydawnictwo Sióstr Loretanek 2014)^[33].
• Christus Vincit. Tryumf Chrystusa nad mrokami czasów (Dębogóra 2020)^[34].
• Wiosna Kościoła, która nie nadeszła (z Pawłem Lisickim, Esprit 2020)^[35].
• Msza katolicka. Jak przywrócić centralne miejsce Boga w liturgii (z Aurelio Porfirim, Epsrit 2022)^[36].
• Człowiek Boży. Refleksje nad podstawami życia kapłańskiego (Esprit 2025)^[37].
• Ucieczka od herezji. Katolicki przewodnik po dawnych i współczesnych błędach (Esprit 2026)^[38].