Michael Mary Sim

Sim pochodzi z Nowej Zelandii. Jest najstarszym z sześciorga dzieci Ivana i Jo Simów. Ze względu na pracę ojca jego rodzina mieszkała kolejno m.in. w Winton, Ranfurly, Temuce, Gore i Cromwell na Wyspie Południowej. Uczęszczał m.in. do St Joseph’s School w Ranfurly oraz Cromwell District High School. Według jego rodziny już jako dziecko deklarował zamiar zostania księdzem, a po zakończeniu szkoły, w wieku 17 lat, rozpoczął życie zakonne^[2].

W późniejszej autobiograficznej deklaracji wspominał edukację prowadzoną przez siostry zakonne w Ranfurly, Temuce i Gore oraz swoją pierwszą komunię w 1960^[3].

Wstąpił do Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. 12 sierpnia 1978 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Christchurch Briana Patricka Ashby’ego^[4].

W latach 80. XX wieku związał się z ruchem katolickiego tradycjonalizmu skupionym wokół arcybiskupa Marcela Lefebvre'a i Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X. Sprzeciwiał się zmianom w życiu zakonnym i liturgii wprowadzonym po soborze watykańskim II^[5].

2 sierpnia 1988 Sim założył tradycjonalistyczną wspólnotę zakonną pod nazwą Zaalpejskiego Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela. Powstała ona przy wsparciu środowiska Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X i nawiązywała do przedreformowanej reguły oraz duchowości redemptorystów^[5].

Początkowo wspólnota działała w Anglii, następnie we Francji. W 1999 zakonnicy nabyli wyspę Papa Stronsay na Orkadach, gdzie utworzyli klasztor Golgoty. Sim został przełożonym wspólnoty^[2].

W późniejszych latach zgromadzenie rozwinęło również działalność w Nowej Zelandii, gdzie powstał klasztor w Christchurch.

Po ogłoszeniu przez papieża Benedykta XVI motu proprio Summorum Pontificum Sim i kierowana przez niego wspólnota rozpoczęli starania o uregulowanie swojego statusu kanonicznego. W czerwcu 2008 zakonnicy powrócili do pełnej komunii ze Stolicą Apostolską^[2].

Wspólnota przyjęła następnie nazwę Synowie Najświętszego Odkupiciela (łac. Filii Sanctissimi Redemptoris, F.SS.R.).

15 sierpnia 2012 biskup Aberdeen Hugh Gilbert erygował wspólnotę jako klerycki instytut zakonny na prawie diecezjalnym^[6]. Sim pełnił w nim urząd rektora większego, czyli przełożonego generalnego.

W 2023 nowozelandzkie media opublikowały relacje byłych członków i osób związanych ze wspólnotą, zawierające zarzuty dotyczące m.in. sposobu sprawowania egzorcyzmów oraz kierownictwa duchowego. Sim zaprzeczył, jakoby jego wspólnota dokonywała egzorcyzmów na dzieciach, i odrzucał zarzuty o niewłaściwe postępowanie^[7].

Po przeprowadzeniu wizytacji apostolskiej wspólnoty biskup Christchurch Michael Gielen w lipcu 2024 odebrał jej kapłanom możliwość wykonywania posługi na terenie diecezji oraz zwrócił się do profesów zakonnych o jej opuszczenie. Decyzja została podjęta po otrzymaniu zaleceń watykańskiej dykasterii właściwej dla instytutów życia konsekrowanego^[8].

2 maja 2026 Synowie Najświętszego Odkupiciela opublikowali dokument Kierując się dogmatem. List i Deklaracja Kongregacji Synów Najświętszego Odkupiciela. Jego sygnatariusze stwierdzili, że nie mogą uznawać za prawowitych papieży osób sprawujących urząd od czasów Pawła VI do Leona XIV. Określili ich mianem „pretendentów papieskich” i odrzucili szereg zmian doktrynalnych, liturgicznych i dyscyplinarnych wprowadzonych po soborze watykańskim II^[9].

W dokumencie wezwano do zwołania tzw. „Niedoskonałego Soboru Powszechnego”, złożonego – według koncepcji zgromadzenia – z biskupów zachowujących tradycyjną wiarę katolicką, który miałby rozstrzygnąć status Leona XIV oraz jego poprzedników. Do czasu takiego rozstrzygnięcia wspólnota zadeklarowała odmowę uznawania papieży okresu posoborowego^[9].

Zakonnicy negatywnie ocenili również własne pojednanie ze Stolicą Apostolską z 2008, określając wcześniejsze podporządkowanie się współczesnej hierarchii kościelnej jako błąd^[9].

Stanowisko zgromadzenia zostało w mediach katolickich określone jako przyjęcie sedewakantyzmu^[5].

18 czerwca 2026 sedewakantystyczny biskup Pierre Roy poinformował o zamiarze udzielenia Simowi sakry biskupiej. Roy podał, że sam zwrócił się do Sima z propozycją przyjęcia konsekracji, a Sim początkowo odnosił się do niej z rezerwą^[10].

Tego samego dnia biskup Aberdeen Hugh Gilbert wydał oświadczenie, w którym podkreślił, że planowana konsekracja miała odbyć się bez mandatu papieskiego i określił ją jako bezprawną oraz stanowiącą poważny akt nieposłuszeństwa prowadzący do zerwania komunii z Kościołem katolickim^[11].

8 lipca Sim opublikował własne uzasadnienie decyzji. Pisał, że przyjęcie przez niego sakry ma zapewnić jego środowisku możliwość udzielania w przyszłości święceń kapłańskich i innych sakramentów. W dokumencie odrzucił autorytet hierarchii Kościoła ukształtowanej po soborze watykańskim II i stwierdził, że istnieje potrzeba zachowania niezależnej sukcesji biskupiej dla środowisk tradycjonalistycznych^[3].

25 lipca 2026 biskup Aberdeen poinformował o zakończeniu postępowania kanonicznego przeciwko Simowi. Gilbert uznał go za winnego schizmy i ogłosił jego ekskomunikę, usunięcie z urzędu kościelnego oraz zakaz sprawowania mszy i innych sakramentów. Według oświadczenia diecezji postępowanie dotyczyło wcześniejszego odrzucenia przez Sima komunii z papieżem i biskupami pozostającymi z nim w jedności, niezależnie od samej planowanej konsekracji^[1].

Tego samego dnia w klasztorze Golgoty na Papa Stronsay Sim przyjął sakrę biskupią bez mandatu papieskiego. Głównym konsekratorem był Pierre Roy, a współkonsekratorami Rodrigo Ribeiro da Silva i Fernando Altamira^[1][12].

26 lipca Synowie Najświętszego Odkupiciela oficjalnie poinformowali o dokonanej konsekracji i zaczęli określać Sima jako biskupa^[13].

Kościół katolicki nie uznaje Sima za biskupa pozostającego w komunii ze Stolicą Apostolską. Catholic-Hierarchy klasyfikuje go jako biskupa pozostającego poza jednością ze Stolicą Apostolską i odnotowuje, że konsekracja odbyła się bez mandatu papieskiego^[4].