Bayleyit
 Okaz z Nowego Meksyku | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Mg2(UO2)(CO3)3·18H2O[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2–2,5[1] |
| Przełam |
muszlowy[1] |
| Pokrój kryształu |
krótkopryzmatyczny, igiełkowy[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[1] |
| Gęstość |
2,05 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
żółta, białawożółta[1] |
| Połysk |
szklisty, matowy[1] |
| Współczynnik załamania |
1,453–1,502 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0.045 - 0.047[1] dyspersja (optyka): wyraźna[1] pleochroizm: X = różowawy; Y = Z = jasnożółty[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
5.ED.05[1] |
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju krótkopryzmatycznym i igiełkowym[1][2]. Występuje w formie nalotów, skorup oraz skupień kulistych i promienistych[1][2]. Jest minerałem przeświecającym o szklisty bądź matowym połysku[1][2]. Jest minerałem radioaktywnym oraz słabo świecącym pod UV na żółtozielony do bladozielonkawy odcień[1].
Występowanie
Jest wtórnym minerałem uranu, spotykanym w osadowych złożach rud uranu[2]. Spotykany także w łupkach mikowych[1]. Towarzyszą mu najczęściej andersonit, gips, liebigit, tiujamunit, uranofan, swartzyt, karnotyt, chalkopiryt, kwarc, gips, devilin, schröckingerit oraz marécottyt[1][2]. Spotykany w Argentynie, Kanadzie, Czechach, we Francji (Oksytania), Niemczech (Turyngia), Grecji (Attyka), Maroku, Hiszpanii, Szwajcarii (Berno), Turcji i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kolorado, Nowy Meksyk, Utah)[1][2].