Schröckingerit

Schröckingerit

okaz w towarzystwie gipsu z Czech
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	NaCa3(UO2)(CO3)3(SO4)F·10H2O[1]
Twardość w skali Mohsa	2,5[1]
Łupliwość	doskonała[1]
Pokrój kryształu	łuskowaty, blaszkowy
Przezroczystość	przezroczysty[1]
Układ krystalograficzny	trójskośny[1]
Właściwości mechaniczne	elastyczny
Gęstość	2,51 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	zielonawożółta, zielonawa[1]
Połysk	półszklisty, perłowy[1]
Współczynnik załamania	1,495–1,544 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,049[1] dyspersja (optyka): słaba[1] pleochroizm: widoczny; X = bezbarwny, jasnożółty; Y = Z = zielonawożółty[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	5.EG.05[1]

Schröckingerit – rzadki minerał z gromady węglanów^[1].

Krystalizuje w układzie trójskośnym^[1]. Wykształca kryształy o pokroju łuskowatym, blaszkowym^[2] lub pseudoheksagonalnym^[3][1]. Występuje w skupieniach kulistych, mikowych i rozetowych^[3]. Jest minerałem przezroczystym i elastycznym^[3][1]. Posiada półszklisty bądź perłowy połysk oraz jest radioaktywny^[1].

Jest produktem przemiany uraninitu w strefach utleniania złóż uranu^[3][2]. Spotykany także jako produkt pokopalniany^[3]. Towarzyszą mu najczęściej andersonit, rabbittit, piaskowiec, kwarc, bayleyit, uraninit, liebigit, dolomit, gips, zellerit oraz paddlewheelit^[3][1].

Występuje w Argentynie (Chubut, Mendoza), Austrii (Salzburg), Czechach, Egipcie, we Francji, Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Saksonia), we Włoszech (Liguria), Kazachstanie, Namibii (Erongo), Norwegii, Pakistanie, Rosji, Hiszpanii, Szwecji (Örebro), Szwajcarii (Valais, Berno), Anglii i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kalifornia, Kolorado, Nowy Meksyk, Utah, Wyoming)^[3][2][1]. W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w okolicach Kowar i Wałbrzycha^[1].