Benzoina

Benzoina

Nazewnictwo Nomenklatura systematyczna (IUPAC) 2-hydroksy-1,2-difenyloetanon Inne nazwy i oznaczenia 2-hydroksy-2-fenylacetofenon
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
biały lub żółtawy krystaliczny proszek o zapachu kamfory[1]
Wzór Hilla	C14H12O2
Inne wzory	C6H5COCH(OC2H5)C6H5 Ph−(CO)−CH(OH)−Ph
Masa molowa	212,24 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	119-53-9
PubChem	8400
DrugBank	DB14020
SMILES C1=CC=C(C=C1)C(C(=O)C2=CC=CC=C2)O
InChI InChI=1S/C14H12O2/c15-13(11-7-3-1-4-8-11)14(16)12-9-5-2-6-10-12/h1-10,13,15H InChIKey ISAOCJYIOMOJEB-UHFFFAOYSA-N
Właściwości Gęstość 1,31 g/cm³[1]; ciało stałe Rozpuszczalność w wodzie 0,3 g/l[1] w innych rozpuszczalnikach aceton: łatwo[2] gorący etanol: rozpuszczalna[2] Temperatura topnienia 134–138 °C[1][3][2] Temperatura wrzenia 194 °C (1,6×10−2 atm)[1] 344 °C[1] logP 2,1[1]
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów[4] Substancja nie jest klasyfikowana jako niebezpieczna według kryteriów GHS. Temperatura zapłonu 170 °C (zamknięty tygiel)[3] Numer RTECS DI1590000 Dawka śmiertelna LD50 >3 g/kg (mysz, doustnie)
Podobne związki
Podobne związki	benzil
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Benzoina – organiczny związek chemiczny z grupy aromatycznych α-ketoalkoholi, tj. takich ketoalkoholi, w których grupa ketonowa i hydroksylowa sąsiadują ze sobą. Stosowany w środkach perfumeryjnych i zapachowych.

Benzoinę otrzymać można z benzaldehydu w kondensacji benzoinowej. Po raz pierwszy została zsyntetyzowana przez Justusa von Liebiga i Friedricha Woehlera w 1832 podczas badań nad olejkiem z gorzkich migdałów (zawierającym benzaldehyd i ślady cyjanowodoru)^[5].