Boundary Road Snacks and Drinks

Dry Cleaning powstał w 2017 roku jako trio w składzie: gitarzysta Tom Dowse, basista Lewis Maynard i perkusista Nick Buxton. W 2018 roku do zespołu dołączyła do nich Florence Shaw (artystka wizualna i wykładowca uniwersytecki). W lipcu 2019 roku zespół zadebiutował singlem „Magic of Meghan”, a w sierpniu wydał EPkę Sweet Princess^[1]. W tym samym roku zespół nagrał swoją drugą EP-kę, Boundary Road Snacks and Drinks wydając ją nakładem własnym 25 października w Wielkiej Brytanii jako digital download (pliki FLAC i WAV)^[2]. Tytuł wydawnictwa został wzięty od nazwy sali, w której zespół odbywał próby^[1]. Zwiastunem EP-ki był teledysk, „Viking Hair”, udostępniony 1 października. Oprócz udostępnienia nowego teledysku, Dry Cleaning zapowiedzieli również serię nowych tras koncertowych po Wielkiej Brytanii na luty 2020 roku, a w e-mailu podziękowali organizatorom realizacji teledysku, londyńskiemu Cactus Club za pomoc^[3].

W styczniu 2024 roku Dry Cleaning zapowiedział, że ponownie wyda swoje dwie pierwsze EP-ki. Zremasterowane z okazji wznowienia Boundary Road Snacks and Drinks oraz Sweet Princess zostały wydane 8 marca jako jedna płyta winylowa. Na Boundary Road Snacks and Drinks, wydanej po raz pierwszy na kasecie znalazło się demo singla z New Long Leg, „Strong Feelings”, nagrane podczas sesji nagraniowej tej EP-ki. Zespół udostępnił również nową wizualizację do utworu „Sit Down Meal”, pierwszą z serii nowych wizualizacji zrealizowanych do wszystkich utworów z EP-ki przez Lucy Vann, współpracowniczkę zespołu przy oryginalnym teledysku „Magic of Meghan”^[4][5].

Wydawnictwo zostało odnotowane na brytyjskich listach przebojów Official Charts Company, w tym na: Independent Albums Chart (7. miejsce), Vinyl Albums Chart (8.) i Scottish Albums Chart (17.)^[6].

Wszystkie utwory napisał i wykonał Dry Cleaning.

• miejsce nagrania – Total Refreshment Centre
• realizator nagrania – Kristian Craig Robinson

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	78/100[7]
Recenzje
Publikacja	Ocena
DIY	[8]
Northern Transmissions	7/10[9]
Paste	8.2/10[10]
Pitchfork	7.5/10[11]
Robert Christgau	[12]
Under the Radar	8/10[13]

Zdaniem Colina Lodewicka z magazynu Pitchfork na nowej EP-ce zespołu „Shaw kontynuuje to, na czym zakończyła się Sweet Princess – konfrontuje się z samotnością i pożądaniem poprzez wyszczególnienia i błędne wnioskowania, komentuje poszewki na kołdry, opuszczoną lodówkę, rozgorączkowanych ludzi, banan. Podzielone na sześć utworów obserwacje reprezentują coś więcej niż tylko banalne odniesienia do osobistej historii. To praktyka patrzenia, która stawia codzienność pod mikroskopem, by dowiedzieć się, co się w niej kryje” – podsumowuje recenzent^[11].

„Centralnym punktem EP-ki pozostaje głos Shaw, uzupełniony przez resztę zespołu” – zauważył Clare Martin z magazynu Paste dodając: „Dry Cleaning może być najnowszym dodatkiem do kwitnącej brytyjskiej sceny post-punkowej, ale jest czymś więcej niż tylko kolejną kroplą w wiadrze. Jego czterech członków wyróżnia się na swojej drugiej EP-ce z 2019 roku poszarpanymi gitarowymi riffami i niepowtarzalnie urzekającym głosem Shaw, pokazując nie tylko chęć do wyjścia poza swoją strefę dobrego samopoczucia, ale także [dostarczając] świetnej zabawy”^[10].

Rolę Florence Shaw w muzyce zespołu podkreślił również Michael James Hall z magazynu Under the Radar: „mamrotanie wokalistki Florence Shaw od czasu do czasu zmienia się w wycie, a jej pozornie banalne obserwacje często kulminują w emocjonalnych wstrząsach lub błyskotliwie naświetlonym spostrzeżeniu”^[13].

Zdaniem Elly Watson z DIY „sześcioutworowy album nie zawodzi oczekiwań związanych ze swoim poprzednikiem”. Łączy dynamiczne, postpunkowe brzmienie z beznamiętną recytacją Florence Shaw, która – zdaniem recenzentki – „pozostaje tutaj główną gwiazdą, od szybkich obserwacji w otwierającym utworze „Dog Proposal” po bardziej melodyjny „Sit Down Meal”. Ep-ka „po raz kolejny podkreśla sarkastyczne podejście kwartetu do współczesnego życia” – stwierdza autorka^[8].

Nick Roseblade z Northern Transmissions ocenił, że EP-ka Boundary Road Snack and Drinks „kontynuuje trend swojej poprzedniczki, ale brzmi o wiele bardziej mrocznie i refleksyjnie”. Zauważa, że Dry Cleaning „jest fajny z Boundary Road Snack and Drinks, w zasadzie robi wszystko, co powinien, ale pozostawia lekkie wrażenie «słyszałem to już wcześniej»”. W podsumowaniu stwierdza jednak, że Dry Cleaning to „ewidentnie zespół z jedną wizją, a [jego członkowie] wiedzą, co robią, a czego nie chcą robić. Piszą dobre piosenki, a ich koncerty mają być udane, więc ostatecznie tylko to się liczy”^[9].

Robert Christgau stwierdził na przykładzie utworów „Dog Proposal”, „Sit Down Meal”, że zespół brzmi tak, „jakby czasami uciekał się do pół-odrzutów lub eksperymentów, które poszły trochę nie tak”^[12].