Stumpwork

Członkowie Dry Cleaning swój nowy materiał najpierw testowali na dwudniowej próbie w Bristol’s Factory Studios^[1]. Nowy album nagrali pod koniec 2021 roku w Walii, w tym samym studiu (Rockfield Studios), w którym nagrywali poprzedni album, ponownie współpracując z producentem Johnem Parishem i inżynierem dźwięku Joe Jonesem. Dłuższy okres pobytu w studiu oraz praca z tym samym zespołem dał muzykom czas na eksperymentowanie, improwizację i zabawę, natomiast powodzenie poprzedniego albumu dodało im pewności siebie w ich twórczej wizji, co zaowocowało otwartością na eksplorację i tak już bogatej palety dźwięków^[2].

Podczas realizacji albumu zespół doświadczył kilku osobistych strat – najpierw zmarła matka Lewisa Maynarda, Susan - w której garażu Dry Cleaning po raz pierwszy zagrali razem (co zainspirowało tytuł „Boundary Road”), a następnie dziadek Toma Dowse’a, którego pamięci poświęcony został nowy album^[1].

14 czerwca 2022 roku Dry Cleaning zapowiedział wydanie albumu, zatytułowanego Stumpwork na 21 października za pośrednictwem wytwórni 4AD. Singlem promującym album był „Don’t Press Me”, a do utworu powstał animowany teledysk stworzony przez Petera Millarda, udostępniony przez zespół na swoim kanale na YouTube^[3]. Szata graficzna była dziełem artystów Rottingdeana Bazaara oraz fotograf Annie Collinge. Do pierwszych 500 zamówień zaplanowano dołączenie bezpłatnego singla „Don’t Press Me”, zawierającego również ekskluzywny utwór niealbumowy^[2].

Album ukazał się 18 października 2022 roku w Stanach Zjednoczonych jako LP w ograniczonym nakładzie^[4] oraz 22 października w Europie, również jako LP^[5]. Tego samego dnia został wydany na całym świecie jako CD^[6] i kaseta^[7]. W Japonii do LP dołączono bonusowy singel „Don’t Press Me”/„Swampy”^[8].

Stumpwork został zainspirowany licznymi wydarzeniami, koncepcjami i politycznymi niepowodzeniami, ukazanych w postaci lodowatej plątaniny ambientowych elementów odzwierciedlających pewną egzystencjalną rozpacz, lub zaskakującej żarliwości w upamiętnianiu bliskich, utraconych w poprzednim roku. W surrealistycznych tekstach pojawiła się wrażliwość na takie tematy jak: rodzina, pieniądze, polityka, samodeprecjacja i zmysłowość. Zespół zademonstrował na płycie bogactwo wpływów, którym podlegał i swoją głęboką muzykalność łącząc wybuchowe, rockowe hymny z jangle popem i ambient noise^[2].

Tytuł albumu nawiązuje do nazwy XVII-wiecznego, angielskiego trójwymiarowego haftu^[9].

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	83/100[10]
AnyDecentMusic?	8.4/10[11]
Metacritic	85/100[12]
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic	[13]
The Arts Desk	[14]
God Is in the TV	8/10[15][15]
The Guardian	[16]
The Irish Times	[17]
laut.de	[18]
The Line of Best Fit	9/10[19]
Mojo	[9]
musicOMH	[20]
NME	[21]
Paste	8.3/10[1]
Pitchfork	7.8/10[22]
PopMatters	8/10[23]
Record Collector	[24]
Robert Christgau	[25]
Rolling Stone	[26]
The Skinny	[27]
The Telegraph	[28]
Uncut	9.0/10[11]
Under the Radar	8.5/10[29]

Album spotkał się z powszechnym uznaniem. W serwisach agregujących oceny magazynów muzycznych otrzymał następujące średnie oceny: 83/100 w oparciu o 29 recenzji krytycznych zgromadzonych w Album of the Year^[10], 8.4/10 na podstawie 24 recenzji zgromadzonych w AnyDecentMusic?^[11] i 85/100 na podstawie 22 recenzji zgromadzonych w Metacritic^[12].

Zdaniem Heather Phares z AllMusic wczesne EP-ki Dry Cleaning i debiutancki album New Long Leg określiły jego pozycję jako jednego z bardziej charakterystycznych i ekscytujących zespołów lat 20. XXI wieku. Realizując Stumpwork zespół postawił przed sobą wyzwanie, by nie polegać na tym, co osiągnął, ale pójść dalej, co znalazło swój wyraz w takich utworach jak: 'Kwenchy Kups', 'Conservative Hell', 'Hot Penny Day', 'Anna Calls from the Arctic' czy 'Gary Ashby'.

„Słuchanie tekstów i muzyki Dry Cleaning podróżujących na różne sposoby do tego samego celu pozostaje fascynujące, a sposób w jaki otwierają swoją muzykę na Stumpwork z ciepłem, zmysłowością i humorem ujawnia jeszcze pełniej ich oryginalność” – podsumowała recenzentka^[13].

Drugi album Dry Cleaning nie jest radykalnym odejściem od znakomitego New Long Leg z zeszłego roku” - ocenił Dave Simpson z dziennika The Guardian. Florence Shaw według niego „nadal ma lakoniczny, beznamiętny sposób mówienia, jak ktoś leniwie gawędzący przez ogrodowy płot. Wszystko jest jednak nieco bardziej dopracowane, melodyjne i skupione. Shaw udoskonaliła swoje teksty”, którym podkład stworzyły „hipnotyzujące pejzaże dźwiękowe zespołu”^[16].

„Szkoda, że o Dry Cleaning tak często mówi się po prostu jako o zespole postpunkowym lub, co gorsza, wrzucanym do nurtu 'sprechgesang' – zauważył Patrick Clarke z tygodnika New Musical Express dodając: „są oni czteroosobowym zespołem gitarowym, a występ Florence Shaw dryfuje pomiędzy śpiewem a mówieniem, jednak na tym takie porównania powinny się skończyć. Na drugim albumie, Stumpwork Dry Cleaning udowadniają, że są wyjątkowi.” – podsumował recenzent dając albumowi maksymalną ocenę (5 gwiazdek na 5 możliwych)^[21].

Również David Murphy z magazynu musicOMH dał albumowi maksymalną ocenę 5 gwiazdek poświęcając dużo uwagi roli Florence Shaw, której „wyciszony, w pastelowych odcieniach i beznamiętny głos” porównał do automatycznej sekretarki w gabinecie dentystycznym, „oferującej egzystencjalne komentarze”. Recenzent podkreślił, iż artystka ma bogaty zasób inwencji interpretacyjnej, a na Stumpwork „możemy upajać się każdą subtelną intonacją jej wokalu, brzmiącą na tle zawiłych rytmów”. W podsumowaniu autor ocenia, iż album, „podobnie jak słowa i sposób ich przekazywania, jest również doskonały pod względem muzycznym” i „cudownie enigmatyczny”^[20].

„Stumpwork został napisany zaraz po ukazaniu się New Long Leg, ale to zupełnie inny świat, energicznie rozszerzający podstawowe brzmienie Dry Cleaning” – stwierdził Kieran Press-Reynolds z magazynu Pitchfork wyjaśniając, iż styl zespołu to „post-punk, ale także żarliwy slow rock; to hardcore zdewastowany dadaistycznymi medytacjami; jest zimny i nastrojowy, ale także bujny i przyjazny, na przemian z pogranicza industrialnego noise’u i dream popu. Shaw jest elastyczna; nie tylko mówi, ale także wzdycha, wzdycha, nuci, a nawet śpiewa, choć robi to w samotny, półświadomy sposób, jak gdyby oszołomiona w zadumie.”

„Dry Cleaning nie byli pierwszymi, którzy wykonywali talk-rock, ale nikt inny nie ma tak czarującej prostoty jak Shaw” – stwierdził autor^[22].

Na Stumpwork „różnorodność pomysłów, rytmów, tempa i faktur naprawdę robi mocne wrażenie od pierwszego przesłuchania”, jego muzyka „zdecydowanie się rozwinęła, a piosenki są bardziej finezyjne” – ocenił Ross Horton z The Line of Best Fit twierdząc, iż jest to album „kluczowy i jeden z najlepszych w 2022 roku”^[19].

Rinko Heidrich z laut.de wyraził przypuszczenie, że „dostatecznie schłodzony brak ekscytacji między post-punkiem a dream-popem może nie uczynić drugiego albumu Dry Cleaning komercyjnym wydarzeniem sezonu, ale mimo to przebije wiele tak modnych albumów z 2022 roku”^[18].

„Jest to godny następca ich debiutu, wyprodukowany ponownie przez Johna Parisha” – stwierdził Ed Jupp z God Is in the TV dodając: „nie mogę się doczekać, aby zobaczyć, dokąd pójdą z trzecim albumem. Nie jestem do końca pewien, co to za włosy na okładce...”^[15].