Sweet Princess

Dry Cleaning powstał w 2017 roku jako trio w składzie: gitarzysta Tom Dowse, basista Lewis Maynard i perkusista Nick Buxton. W 2018 roku do zespołu dołączyła do nich Florence Shaw, artystka wizualna i wykładowca uniwersytecki^[1]. W marcu tego samego roku zespół nagrał swój debiutancki minialbum, Sweet Princess, udostępniając go 24 września w Wielkiej Brytanii jako digital download^[2]. 16 sierpnia 2019 roku został wydany (w ograniczonym nakładzie) jako kaseta magnetofonowa^[3]. Jeden z utworów EP-ki, „Magic Of Meghan” nawiązuje do zakończenia związku Florence Shaw z jej partnerem, który miał miejsce w dniu ogłoszenia zaręczyn Meghan Markle i księcia Harry’ego^[a][4].

W styczniu 2024 roku Dry Cleaning zapowiedział, że ponownie wyda swoje dwie pierwsze EP-ki. Zremasterowane z okazji wznowienia Boundary Road Snacks and Drinks oraz Sweet Princess zostały wydane 8 marca jako jedna płyta winylowa^[6] i kompaktowa (obie wersje nakładem 4AD)^[7].

Wydawnictwo zostało odnotowane na brytyjskich listach przebojów Official Charts Company, w tym na: Independent Albums Chart (7. miejsce), Vinyl Albums Chart (8.) i Scottish Albums Chart (17.)^[8].

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	78/100[9]
Recenzje
Publikacja	Ocena
Pitchfork	7.8/10[10]
Robert Christgau	A[11]
The Sydney Morning Herald	[12]
Under the Radar	7.5/10[13]

Robert Christgau dał wydawnictwu maksymalną ocenę (A) stwierdzając, że teksty Florence Shaw „brzmią jak znalezione wiersze prozą, czasem dlatego, że właśnie tym są – szyldami sklepowymi i nagłówkami gazet zebranymi na deszczowy dzień, przemowami ulicznymi, historiami Meghan Markle, których nie można zapomnieć (...).”^[11].

„Debiutancka EP-ka Dry Cleaning, Sweet Princess, jest rodzajem kanciastej, szorstkiej post-punkowej płyty, która zajmuje się raczej lirycznym mikrokosmosem niż szerszym obrazem” – zauważył Marty Hill z magazynu Under the Radar^[13].

„Te sześć trudnych w odbiorze, kolczastych piosenek wydobywa coś wzruszającego i tragicznego z przyziemności mediów społecznościowych i społecznego niepokoju” – ocenił Brodie Lancaster z magazynu Pitchfork dodając: „niczym puste butelki przetopione i wykorzystane jako witraże, obserwacje zebrane przez Dry Cleaning uchwyciły zniekształcenia życia w Internecie i poza nim, wylewanie naszych najgłębszych emocji w anonimową pustkę i gryzienie się w język, gdy spotykamy prawdziwą osobę”^[10].

Według Bernarda Zuela z The Sydney Morning Herald Dry Cleaning „kręcąc się i obracając, szarpiąc w przód i w tył, ma w sobie natarczywość wymagających, ale i obojętność obojętnych”. Autor zwraca uwagę na rolę wokalistki Florence Shaw, której sposób mówienia i postawa przypomina, jego zdaniem, częściowo Patti Smith, Marka E. Smitha, Jasona Williamsona (ze Sleaford Mods) i Ninę Hagen. „Obejrzyjcie ten zespół” – zachęcił na koniec^[12].