Chevrolet 150

Chevrolet 150 pierwszej generacji został zaprezentowany w styczniu 1953 roku^[1].

Nazwa pochodzi od skrócenia numeru serii produkcyjnej (1500) Chevroleta w bazowym standardzie wyposażenia Special o jedną cyfrę, ze względu na trendy panujące w latach 50. (odstępowanie od opisowych nazw modeli, jak Special, na rzecz unikalnych)^[2]. W materiałach marketingowych była zapisywana jako: One-Fifty (jeden-pięćdziesiąt)^[1]. Model 150 był najtańszym modelem Chevroleta, zastępując samochód Chevrolet Special Styleline dostępny na rynku w poprzednich latach^[3]. Zgodnie ze specyfiką amerykańskiego rynku w tym okresie, wszystkie modele osobowe marki były takiej samej wielkości i konstrukcji, a różniły się poziomem wyposażenia i częściowo odmianami nadwozi^[1]. Stylistyka całej gamy została unowocześniona w stosunku do poprzedniego modelu, ale pozostała ogólnie podobna, konserwatywna, z odstającymi na boki błotnikami tylnymi, częściowo zakrywającymi koła, i wyraźnie wystającym nosem maski^[1]. Nowocześniejszymi akcentami była pojedyncza gięta szyba przednia zamiast dwuczęściowej i podwyższona linia błotników z tyłu zamiast opadającej^[1]. Wprowadzono też drobne ulepszenia, w tym zapłon kluczykiem i opcjonalne wspomaganie układu kierowniczego^[1].

Atrapa przednia w 1953 roku miała kształt owalnego otworu, obramowanego grubą chromowaną obwódką, wypełnionego przez poziomą belkę z trzema pionowymi żebrami i dużymi okrągłymi światłami parkingowymi na końcach^[1]. Pomiędzy błotnikami, których górna linia ciągnęła się od pojedynczych reflektorów do tyłu, była wyższa wystająca maska, ozdobiona emblematem na nosie i ornamentem na górze^[1]. Podwyższono linię tyłu, powiększając bagażnik^[1]. Tylne lampy zespolone na przedłużeniu wystających błotników były owalne, pionowe, składające się z trzech sekcji, z opcjonalnymi światłami cofania na dole^[1]. Od droższego modelu 210, 150 różnił się zewnętrznie przede wszystkim brakiem ozdobnych listew po bokach oraz panelami z czarnej gumy chroniącymi przednią dolną część błotników tylnych i gumowymi obramowaniami szyb, zamiast stalowych^[1]. W odróżnieniu od bogatszych wersji, 150 miał też przestarzałą mniejszą szybę tylną, niezachodzącą na boki^[4].

Jedynym dostępnym silnikiem był sześciocylindrowy rzędowy Thrift-King o pojemności 3,86 l (235,5 in³) i mocy 108 KM^[b], z trzybiegową mechaniczną skrzynią biegów^[1]. Opony miały rozmiar 6,70×15^[1]. Samochody miały tradycyjną konstrukcję, z nadwoziem na ramie skrzynkowej i tylnym zawieszeniem na resorach wzdłużnych^[4]. Rozstaw osi 292,1 cm (115 cali) był taki sam jak u poprzedników^[3]. Nadwozie było oznaczone w koncernie General Motors jako A-body i jego konstrukcja była dzielona z większym Pontiakiem^[5].

Chevrolet 150 był najtańszym modelem koncernu General Motors, konkurującym bezpośrednio w popularnym segmencie cenowym rynku amerykańskiego z samochodem Ford Mainline oraz nieco droższym Plymouth Cambridge^[1][c]. Dostępny był jako dwu- lub czterodrzwiowy sedan, czterodrzwiowe kombi Handyman i dwudrzwiowe coupé, w odmianach: Club Coupe i Business Coupe^[1]. Wszystkie odmiany były sześciomiejscowe, poza trzymiejscowym Business Coupe, które miało miejsce bagażowe za siedzeniami^[2]. Odmiany dwudrzwiowe sedan i coupé różniły się nieznacznie profilem dachu i wielkością tylnych szyb bocznych^[4]. Ceny wynosiły w pierwszym roku od 1524 dolarów za Business Coupe do 1670 dolarów za czterodrzwiowy sedan i 2010 dolarów za kombi^[1]. Wyprodukowano ich w tym roku 176 579, co stanowiło jednak tylko 13% sprzedaży Chevroleta (znacznie mniej od droższych modeli 210 i Bel Air)^[1]. Produkowany był też wariant furgonu bez tylnych okien Sedan Delivery (nie zaliczany do produkcji samochodów osobowych)^[6].

Zgodnie z założeniami Chevroleta, model 150 był stosunkowo spartańsko wyposażony i wykończony w porównaniu z droższymi o 100–200 dolarów modelami 210 oraz Bel-Air; między innymi posiadał osłonę przeciwsłoneczną tylko przed kierowcą^[1]. Przewidziany był głównie dla nabywców flotowych i jako samochód „roboczy”^[7]. Wśród opcji dodatkowych było radio, zegar, lewe lusterko zewnętrzne, a także wspomaganie kierownicy (178 dolarów)^[2].

W 1954 roku modelowym zmiany stylistyki były niewielkie. Owalna atrapa chłodnicy została poszerzona na całą szerokość nadwozia, stwarzając wrażenie szerszego i nowocześniejszego samochodu)^[8]. Pozioma belka wewnątrz atrapy miała pięć pionowych żeber, a światła parkingowe były podłużne, poziome, na przecięciu belki z brzegami obramowania^[9]. Szyba tylna była już wygięta na boki, jak w droższych modelach^[10]. Tylne pionowe owalne lampy zespolone otrzymały oprawy z niewielkimi kapturami, tworzące zaczątek płetw^[8]. Zmieniły się też ozdobne detale, a samochód nadal nie miał listew bocznych^[9].

Samochód otrzymał nieco mocniejszy silnik Blue-Flame 115, o tej samej pojemności, który rozwijał moc 115 KM^[11]. Za dopłatą był dostępny po raz pierwszy silnik w wersji o mocy 125 KM, z automatyczną skrzynią biegów Powerglide (178 dolarów), tak samo jak w droższych modelach^[9]. W wyposażeniu dodatkowym pojawiło się elektryczne otwieranie szyb i regulacja siedzeń oraz wspomaganie hamulców^[9]. Z gamy nadwozi usunięto oba coupe, które zastąpił najtańszy dwudrzwiowy Utility Sedan, z przestrzenią ładunkową za przednią kanapą^[8]. Wyprodukowano 129 459 samochodów 1954 rocznika, przy czym ceny wzrosły nieznacznie^[9].

• R6 3,9 l (235,5 in³) Thrift-King OHV: 108 KM^[b] (sprężanie: 7,1:1) (1953)^[1]
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame 115 OHV: 115 KM (sprężanie: 7,5:1) (1954)^[9]
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame 125 OHV: 125 KM (sprężanie: 7,5:1) (1954)^[9]

Chevrolet 150 drugiej generacji, na 1955 rok modelowy, został zaprezentowany w październiku 1954 roku^[12].

Druga generacja 150, podobnie jak droższy model 210, przeszła radykalne zmiany pod kątem unowocześnienia i usportowienia sylwetki nadwozia, oraz wprowadziła po raz pierwszy silnik V8^[12]. Zrezygnowano z odstających błotników tylnych na rzecz pontonowych gładkich boków, a spłaszczona maska była obniżona prawie do wysokości linii błotników przednich, które tworzyły kaptury nad reflektorami^[12]. Szyba przednia została silnie wygięta na boki^[12]. Górna linia błotników była poprowadzona wysoko, poziomo na całej długości samochodu, z niewielkim wcięciem pod tylnymi oknami^[13][14]. Z tyłu błotniki zostały wyciągnięte w niewielkie płetwy, z pionowymi lampami na ostro zarysowanych końcach^[12]. Pas przedni z atrapą chłodnicy został dynamicznie pochylony pod ujemnym kątem^[13]. W pierwszym roku zastosowano minimalistyczną, nowoczesną, prostokątną kratę atrapy chłodnicy, która nadawała samochodowi sportowy wygląd (jej styl bywał określany jako podobny do ówczesnych modeli Ferrari)^[12]. Atrapa nie zajmowała całej szerokości pasa przedniego, a po jej bokach pod reflektorami były wydłużone poziome lampy postojowe^[13]. W dalszym ciągu model 150 różnił się od bogatszych wersji brakiem ozdobnych listw stalowych i prostym wyposażeniem i wykończeniem, w tym brakiem osłony przeciwsłonecznej pasażera^[12]. Ozdoby stanowiły tylko napisy „Chevrolet” po bokach błotników przednich, chromowane oprawy świateł i ornament z dwoma płetwami na masce^[12][14].

Pod kątem technicznym, Chevrolet przeprowadził obszerne modyfikacje, wprowadzając nową gamę jednostek small block V8^[7]. Nabywca miał możliwość sporego wyboru silników, takich samych jak w modelach 210 i Bel Air. Standardowy pozostał silnik sześciocylindrowy 3,9 l (235,5 in³) o mocy 123 KM, za dopłatą był dostępny silnik o mocy 136 KM ze skrzynią automatyczną Powerglide, oraz nowy silnik V8 o pojemności 4,3 l (265 in³) i mocy 162 KM albo 180 KM, ze skrzynią mechaniczną lub automatyczną (312 dolarów w najmocniejszej wersji)^[12]. Trzybiegowe skrzynie mechaniczne mogły być także zaopatrzone po raz pierwszy w nadbieg^[12]. Istotnym ulepszeniem było przejście z 6-woltowej instalacji elektrycznej na 12 V^[12]. Wprowadzono też opony bezdętkowe^[14]. W wyposażeniu dodatkowym pojawiła się klimatyzacja (565 dolarów) i elektryczne szyby^[12]. W gamie nadwozi pozostał sedan 2- i 4-drzwiowy (w tym w dwudrzwiowej trzymiejscowej odmianie użytkowej Utility Sedan) oraz kombi Handyman, tym razem dwudrzwiowe (nie licząc otwieranej w dół i do góry dwudzielnej klapy tylnej)^[12][13]. Czterodrzwiowy sedan kosztował 1728 dolarów, a kombi 2030 dolarów, najtańszy był Utility Sedan za 1593 dolarów^[12]. Podstawowymi konkurentami pozostawały również nowe w tym roku najtańsze modele Ford Mainline i Plymouth Plaza, ale także kompaktowy Rambler^[15]. Wyprodukowano 125 446 samochodów osobowych 150 rocznika 1955, co stanowiło jedynie 7% produkcji Chevroleta^[12]. Produkowany był też wariant furgonu Sedan Delivery, nie zaliczany do produkcji samochodów osobowych^[16].

W samochodach 1956 roku modelowego, produkowanych od listopada poprzedniego roku, nadwozie zostało nieco przestylizowane w dynamicznym stylu, dzięki czemu samochód sprawiał wrażenie szybszego i niższego^[17]. Wraz ze wzmocnieniem silników, samochód miał wizerunek bardziej sportowego i tak był reklamowany (ang. hot)^[17]. Krata atrapy chłodnicy o dużych prostokątnych oczkach, pochylona pod ujemnym kątem, została poszerzona na szerokość nadwozia^[17]. Została ona ponadto lekko wygięta w formie dziobu, a po jej bokach wkomponowano duże prostokątne światła parkingowe^[18]. Po raz pierwszy model 150 otrzymał ozdobne listwy boczne (krótsze niż w droższych modelach), ciągnące się od przodu do wysokości tylnych szyb i łączące się tam z ukośną listwą podkreślającą uskok linii bocznej nadwozia^[17]. Metalowe ramki otrzymały też szyby z przodu i tyłu^[19]. Emblemat Chevroleta na nosie maski był podkreślony szerokim „V” w samochodach z silnikiem V8^[17]. Napisy „Chevrolet” zostały natomiast przeniesione na błotniki tylne^[19]. Ostrzej wyciągnięto zakończenia błotników tylnych, a tylne światła otrzymały formę wystających pocisków na ozdobnych chromowanych oprawach^[17][18]. Pod oprawą lewego światła od tego roku był ukryty wlew paliwa^[19]. Nowocześniejszy kształt zyskały wycięcia kół tylnych^[18].

Moc bazowego silnika sześciocylindrowego 3,9 l podwyższono do 140 KM, opcjonalnie były dostępne silniki V8 o pojemności 4,3 l i mocy od 162 KM do 205 KM (z dwu– lub czterogardzielowym gaźnikiem)^[17]. Silniki były oferowane z trzybiegową skrzynią automatyczną, nadbiegiem lub skrzynią automatyczną Powerglide^[17][e]. Odmiany nadwoziowe pozostały takie same, lecz ceny wzrosły o ok. 8% (sedan czterodrzwiowy – 1869 dolarów, kombi – 2171 dolarów)^[17]. Wyprodukowano 157 294 samochodów osobowych (10% produkcji marki)^[17].

W 1957 roku modelowym, który zadebiutował w październiku roku poprzedniego, samochody Chevroleta poddano dalej idącemu przestylizowaniu przedniej i tylnej części^[20]. Z przodu otrzymały masywny wygięty zderzak, tworzący dolne obramowanie szerokiej owalnej atrapy chłodnicy^[20]. Pośrodku otworu atrapy była pozioma chromowana belka z emblematem Chevroleta na środku i światłami parkingowymi na końcach, zaś po bokach zderzaka były ozdobne wystające do przodu kły^[20]. Okrągłe reflektory pod kapturami błotników zostały otoczone ozdobnymi ramkami o kształcie zbliżonym do kwadratowego^[21]. Na nosie maski umieszczono napis: „Chevrolet”, podkreślony szerokim „V” w samochodach z silnikiem V8, a na jej grzbiecie były dwa ornamenty po bokach zamiast jednej centralnej ozdoby^[20]. Z tyłu błotniki zostały po raz pierwszy wyciągnięte w spiczasto zakończone pionowe płetwy, o poziomej górnej krawędzi^[20]. Światła tylne umieszczone zostały u podstawy płetw, a wlew paliwa znajdował się pod chromowaną ozdobą na brzegu lewej płetwy^[20][21]. Tym razem model 150 otrzymał poziome listwy boczne na tylnych błotnikach, łączące się z ukośną listwą podkreślającą uskok linii bocznej nadwozia (takie same jak model 210 z 1955 roku)^[20]. Boczne napisy „Chevrolet” przeniesiono w modelu 150 na przednie błotniki^[21].

Bazowym silnikiem pozostał sześciocylindrowy 3,9 l o mocy 140 KM^[20]. Obok opcjonalnego silnika V8 o pojemności 4,3 l (265 in³) i mocy 162 KM, który pozostał tylko z mechaniczną skrzynią biegów, wprowadzono nową gamę silników V8 o pojemności 4,6 l (283 in³), dzielonych z Chevroletem Corvette, o mocach w silnikach gaźnikowych w zależności od wersji: 185 KM, 220 KM, 245 KM lub 270 KM^[20]. Chevrolet ponadto po raz pierwszy zastosował silnik z wtryskiem paliwa, o mocy 250 KM lub 283 KM, lecz układ ten był jeszcze niedopracowany i problematyczny^[20]. Obok skrzyni mechanicznej i automatycznej Powerglide wprowadzono lepszą skrzynię automatyczną Turboglide^[20]. Silnik V8 o mocy 162 KM kosztował 100 dolarów, o mocy 220 KM ze skrzynią Turboglide – 408 dolarów, a silnik z wtryskiem 484–755 dolarów^[20].

Odmiany nadwoziowe pozostały takie same, a ceny bazowe wzrosły o ok. 9% (sedan czterodrzwiowy – 2048 dolarów, kombi – 2307 dolarów)^[20]. Wyprodukowano 146 080 samochodów, w tym 14 740 kombi^[20]. Podstawowymi konkurentami w tym roku były całkiem nowe modele Ford Custom i Plymouth Plaza, a także znacznie mniej liczny Studebaker Champion^[22]. Samochody Chevrolet z mocnymi silnikami V8 były używane także do wyścigów samochodów seryjnych, a nawet dostępne były fabryczne wzmocnione pakiety części dla samochodów wyścigowych, przy czym szczególnie polecane do tego celu były najlżejsze i najprostsze dwudrzwiowe sedany modelu 150^[23]. Cała generacja Chevroletów z lat 1955–57 zyskała później status popularnych klasyków, a zwłaszcza model 1957 roku stał się ikonicznym amerykańskim samochodem z lat 50^[24]. Produkcja 150 zakończyła się z rokiem 1957, po czym został on zastąpiony modelem Delray^[25].

• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 123 KM^[b] (sprężanie: 7,5:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1955)^[12]
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 136 KM (sprężanie: 7,5:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1955, tylko skrzynia aut.)^[12]
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 140 KM (sprężanie: 7,5:1 lub 8:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1956–1957)^[17][20]
• V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 162 KM (sprężanie: 8:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1955–1957)
• V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 170 KM (sprężanie: 8:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1956, tylko skrzynia aut.)
• V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 180 KM (sprężanie: 8:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1955)
• V8 4,3 l (265 in³) Super Turbo-Fire, OHV: 205 KM (sprężanie: 9,25:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1956)^[17]
• V8 4,6 l (283 in³) Turbo-Fire 283, OHV: 185 KM (sprężanie: 8,5:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1957, tylko skrzynia aut.)^[21]
• V8 4,6 l (283 in³) Super Turbo-Fire 283, OHV: 220 KM (sprężanie: 9,5:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1957)^[20][21]
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 245 KM (sprężanie: 9,5:1, 2×4-gardzielowy gaźnik) (1957)^[20][21]
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 250 KM (sprężanie: 9,5:1, wtrysk paliwa) (1957)^[21]
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 270 KM (sprężanie: 9,5:1, 2×4-gardzielowy gaźnik) (1957)^[20]
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 283 KM (sprężanie: 10,5:1, wtrysk paliwa) (1957)^[20]