Chevrolet 210
Chevrolet 210 (Two-Ten) – samochód osobowy klasy pełnowymiarowej produkowany pod amerykańską marką Chevrolet w latach 1953–1957, w ramach dwóch generacji.
Pierwsza generacja
 Chevrolet 210 sedan 4d. z 1953 | |
| Producent | |
|---|---|
| Zaprezentowany |
styczeń 1953 |
| Okres produkcji |
1953–1954 |
| Miejsce produkcji | |
| Poprzednik | |
| Następca |
Chevrolet 210 II |
| Dane techniczne | |
| Segment | |
| Typy nadwozia |
4-drzwiowy sedan |
| Silniki | |
| Skrzynia biegów |
3-biegowa manualna |
| Napęd |
tylny, silnik wzdłużnie z przodu |
| Długość |
4966–5024 mm (1953)[1] |
| Szerokość |
1905 mm (1953)[1] |
| Wysokość |
1603–1664 mm (1953)[1] |
| Rozstaw osi |
2921 mm[1] |
| Masa własna |
1447–1585 kg (1953)[1] |
| Zbiornik paliwa |
61 l[1] |
| Liczba miejsc |
6 |
| Bagażnik |
623 l[1] |
| Dane dodatkowe | |
| Modele bliźniacze |
|
| Pokrewne | |
| Konkurencja | |
Chevrolet 210 pierwszej generacji został zaprezentowany w styczniu 1953 roku[1].
Nazwa modelu powstała po skróceniu numeru serii produkcyjnej (2100) samochodów Chevroleta w lepszym standardzie wyposażenia Deluxe o jedną cyfrę, ze względu na trendy panujące w latach 50. (odstępowanie od opisowych nazw modeli na rzecz unikalnych)[2]. W materiałach marketingowych była zapisywana jako: Two-Ten (dwa-dziesięć)[1]. Two-Ten zastąpił model DeLuxe Styleline dostępny w poprzednich latach[3]. Zgodnie ze specyfiką amerykańskiego rynku, wszystkie modele osobowe marki w tym okresie były takiej samej wielkości i konstrukcji, a różniły się jedynie poziomem wyposażenia i wykończenia i częściowo odmianami nadwoziowymi[1]. Stylistyka całej gamy została unowocześniona w stosunku do poprzedniego modelu, ale pozostała ogólnie podobna, konserwatywna, z odstającymi na boki błotnikami tylnymi, częściowo zakrywającymi koła, i wyraźnie wystającym nosem maski[1]. Nowocześniejszymi akcentami była pojedyncza gięta szyba przednia zamiast dwuczęściowej, zachodząca na boki gięta szyba tylna i podwyższona linia błotników z tyłu zamiast opadającej[1]. Wprowadzono też drobne ulepszenia, w tym zapłon kluczykiem i opcjonalne wspomaganie układu kierowniczego[1].
Atrapa przednia wprowadzona w 1953 roku miała kształt owalnego otworu obramowanego grubą chromowaną opaską, wypełnionego przez poziomą belkę z trzema pionowymi żebrami i dużymi okrągłymi światłami parkingowymi na końcach[1]. Pomiędzy błotnikami, których górna linia ciągnęła się od pojedynczych reflektorów do końca nadwozia, była wyższa wystająca maska, z emblematem na nosie i ornamentem na górze[1]. Podwyższono linię tyłu, powiększając bagażnik[1]. Tylne lampy zespolone na przedłużeniu wystających błotników były pionowe, składające się z trzech sekcji, z opcjonalnymi światłami cofania na dole[1]. Od tańszego modelu 150 Two-Ten różnił się zewnętrznie przede wszystkim ozdobnymi elementami metalowymi w postaci poziomej listwy bocznej na całą długość, listwy na dolnej krawędzi nadwozia, wygiętymi panelami chroniącymi przednią dolną część błotników tylnych i obramowaniami szyb[1][4]. Podstawowym silnikiem wszystkich Chevroletów był sześciocylindrowy rzędowy Thrift-King o pojemności 3,86 l (235,5 in³) i mocy 108 KM[b], z trzybiegową mechaniczną skrzynią biegów[1]. Za dopłatą 178 dolarów dostępny był silnik Blue-Flame o mocy zwiększonej do 115 KM, z automatyczną skrzynią biegów Powerglide[1]. Opony miały rozmiar 6,70×15, a w kabriolecie: 7,10×15[1]. Samochody miały tradycyjną konstrukcję, z nadwoziem na ramie skrzynkowej i tylnym zawieszeniem na resorach wzdłużnych[4]. Rozstaw osi 292,1 cm (115 cali) był taki sam jak u poprzedników[5]. Nadwozie było oznaczone w koncernie General Motors jako A-body i jego konstrukcja była dzielona z większym Pontiakiem[6].
Model Two-Ten był najlepiej sprzedającym się samochodem Chevrolet w latach 1953-54 – równoważył styl i luksus, którego brakowało w serii 150, natomiast był tańszy od bardziej luksusowego Bel Air; mimo wszystko będąc jednym z najtańszych samochodów na rynku amerykańskim. Konkurował bezpośrednio w popularnym segmencie cenowym rynku z samochodami: Ford Customline, Plymouth (m.in. Plymouth Cambridge)[c] oraz Studebaker Champion[7]. Nabywca 210 miał do wyboru najszerszą gamę nadwozi w roku 1953, mianowicie dwudrzwiowe: kabriolet (Convertible), Club Coupe i hardtop Sport Coupe, dwu- i cztero- drzwiowe sedany oraz czterodrzwiowe kombi[2]. Wszystkie odmiany poza pięciomiejscowym kabrioletem mieściły sześć osób, z tym że kombi występowało w odmianie sześciomiejscowej Handyman i ośmiomiejscowej Townsman, która miała dodatkowe wstawki ozdobne wokół okien symulujące drewno[1][4]. Ceny wynosiły w pierwszym roku od 1707 dolarów za dwudrzwiowy sedan przez 1761 za czterodrzwiowy, 1967 za hardtop, do 2093 za kabriolet i 2273 dolarów za kombi Townsman[1]. Kabriolet miał elektrycznie podnoszony dach[1]. W wyposażeniu dodatkowym obok wspomagania kierownicy było dostępne m.in. radio i osłony kół tylnych[1]. Wyprodukowano ich 649 821 (w tym 332 497 czterodrzwiowych sedanów), co stanowiło 48% produkcji, dzięki czemu 210 był w 1953 roku najliczniejszym modelem marki Chevrolet, która odnotowała duży skok sprzedaży od ubiegłego roku, zajmując pierwsze miejsce na rynku amerykańskim[1].
W 1954 roku modelowym, wprowadzonym w grudniu poprzedniego roku, zmiany stylistyki były niewielkie[8]. Owalna atrapa chłodnicy została poszerzona na całą szerokość nadwozia, stwarzając wrażenie szerszego i nowocześniejszego samochodu)[9]. Pozioma belka wewnątrz miała pięć pionowych żeber, a światła parkingowe były podłużne, poziome, na przecięciu belki z brzegami obramowania[8]. Tylne pionowe owalne lampy zespolone otrzymały oprawy z niewielkimi kapturami, tworząc zaczątek płetw[9]. Zmieniły się też ozdobne detale[8]. Bazowym silnikiem stał się Blue-Flame 115 o mocy 115 KM, sprzężony z mechaniczną trzybiegową skrzynią, a za dopłatą był dostępny silnik w wersji o mocy 125 KM, z automatyczną skrzynią biegów Powerglide[8].
W 1954 produkcja wersji kabriolet, hardtop i najdroższego ośmioosobowego kombi Townsman serii 210 została zakończona (przeniesiono je do serii Bel Air)[8]. Dwudrzwiowe nadwozie coupé otrzymało natomiast dodatkową nazwę 210 Delray Coupe, stając się bardziej luksusową odmianą ze specjalną winylową tapicerką[8]. Ceny minimalnie wzrosły, Delray Coupe kosztował 1782 dolarów, a najdroższe kombi Handyman 2133 dolarów[8]. Two-Ten rocznika 1954 z liczbą 524 222 sztuk stanowił prawie 46% produkcji Chevroleta, który znalazł się jednak na drugim miejscu za Fordem w roku modelowym[8]. Model Del Ray produkowany był do roku 1957. Produkcja została zakończona w 1957, model 210 został zastąpiony przez Biscayne.
W przeciwieństwie do serii 150, modele Two-Ten zawsze dostępne były z luksusowym wyposażeniem znanym z modeli Bel Air, wliczając automatyczną skrzynię biegów Powerglide. W 1954 roku w wyposażeniu dodatkowym pojawiło się elektryczne otwieranie szyb i regulacja siedzeń oraz wspomaganie hamulców[8]. W tym roku po raz ostatni montowano instalację elektryczną o napięciu 6 V w samochodach Chevroleta.
Silniki
- R6 3,9 l (235,5 in³) "Thrift-King" OHV: 108 KM[b] przy 3600 rpm, st. sprężania: 7,1:1[1][2]
- R6 3,9 l (235,5 in³) "Blue-Flame" OHV: 115 KM przy 3600 rpm, st. sprężania: 7,5:1[1][2]
- R6 3,9 l (235,5 in³) "Blue-Flame 115" OHV: 115 KM przy 3700 rpm, st. sprężania: 7,5:1[8][9]
- R6 3,9 l (235,5 in³) "Blue-Flame 125" OHV: 125 KM przy 4000 rpm, st. sprężania: 7,5:1[8][9]
Druga generacja
 Chevrolet 210 II | |
| Producent | |
|---|---|
| Zaprezentowany |
styczeń 1955 |
| Okres produkcji |
1955–1957 |
| Miejsce produkcji | |
| Poprzednik |
Chevrolet 210 I |
| Następca | |
| Dane techniczne | |
| Segment | |
| Typy nadwozia |
4-drzwiowy sedan |
| Skrzynia biegów |
3-biegowa manualna |
| Napęd | |
| Długość |
4968–5100 mm |
| Rozstaw osi |
2912 mm |
| Liczba miejsc |
5 |
| Dane dodatkowe | |
| Pokrewne | |
Chevrolet 210 II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1955 roku.
Druga generacja Chevroleta 210 przeszła obszerną modernizację nadwozia, zyskując bardziej kanciastą, awangardowo zarysowaną karoserię. Pojazd charakteryzował się dwukolorowym malowaniem nadwozia, ostro ukształtowanymi błotnikami czy dużą liczbą chromowanych ozdoników zarówno wokół nadkoli, jak i zderzaków, lamp czy błotników[10]. Jednocześnie, pojazd zachował taki sam rozstaw osi jak poprzednik.
Silniki
- R6 2.3l "Blue Flame" 140 KM
- V8 2.6l "Turbo-Fire" OHV 162 KM
- V8 2.8l "Super Turbo-Fire" OHV 185 KM
- V8 2.8l "Super Turbo-Fire" OHV 220 KM
- V8 2.8l "Super Turbo-Fire" OHV 270 KM
- V8 2.8l "Super Turbo-Fire" OHV 283 KM
Ciekawostki
Dzisiaj modele Bel Air oraz serie samochodów Chevrolet z lat 1953-57 są jednymi z najbardziej poszukiwanych modeli dla kolekcjonerów. Jednakże modele 210 cieszą się specjalnym powodzeniem, szczególnie kabriolet z roku 1953 (bardzo rzadki), Del Ray Club Coupe z ulepszonym wystrojem wnętrza oraz Sport Coupe roczniki 1953 oraz 1955-57[11][12].
Uwagi
- ↑ Chevrolety w USA produkowano w 10 miastach: Atlanta (Georgia), Baltimore (Maryland), Flint (Michigan), Janesville (Wisconsin), Kansas City (Missouri), Los Angeles (Kalifornia), Norwood (Ohio), Oakland (Kalifornia), St. Louis (Missouri), Tarrytown (Nowy Jork) (Flory 2008 ↓, s. 482).
- 1 2 Moc silników samochodów amerykańskich w rzeczywistości podawana była w koniach parowych (HP = 1,0139 KM), a przed 1972 rokiem liczona była jako moc silnika „brutto” (gross BHP) – moc liczona według późniejszych bardziej realistycznych zasad jako moc „netto” była niższa (J. „Kelly” Flory: American Cars, 1960–1972: Every Model, Year by Year. 2004, s. 864. ISBN 978-0-7864-1273-0.).
- ↑ Chevrolet 210 odpowiadał cenowo najtańszym samochodom Plymoutha: Plymouth Cambridge, a w 1954 Plymouth Plaza, jednakże formalnie był odpowiednikiem droższych o ok. 100 dolarów lepiej wykończonych modeli: Plymouth Cranbrook, a w 1954 Plymouth Savoy (Flory 2008 ↓, s. 484, 533, 558, 608-609).
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 Flory 2008 ↓, s. 481-484
- 1 2 3 4 Gunnell 2011 ↓, s. rozdział: 1953
- ↑ Flory 2008 ↓, s. 403–404, 481–484.
- 1 2 3 1953 Chevrolet. Entirely NEW through and through!, 1952 (ang.). (prospekt)
- ↑ Flory 2008 ↓, s. 403–404, 481–483.
- ↑ Flory 2008 ↓, s. 469, 535.
- ↑ Flory 2008 ↓, s. 484, 533, 540, 558, 609.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Flory 2008 ↓, s. 555-558
- 1 2 3 4 Gunnell 2011 ↓, s. rozdział: 1954
- ↑ 1955 Chevrolet 210. [dostęp 2020-07-19]. (ang.).
- ↑ A look at the 1953-1954 Chevrolet. [dostęp 2020-07-19]. (ang.).
- ↑ Car of the Week: 1957 Chevrolet Two-Ten Sport Coupe. [dostęp 2020-07-19]. (ang.).
Bibliografia
- J. "Kelly" Flory: American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2008. ISBN 978-0-7864-3229-5. (ang.).
- Gunnell, John (Herausgeber): Standard Catalog of American Cars 1946-1975. Krause Publications Inc., Iola, 2002. ISBN 0-87349-461-X.
- John Gunnell: Standard Catalog of Chevrolet, 1912-2003. Penguin, 2011. (ang.).