Claude Brasseur

Claude Brasseur
Ilustracja
Imię i nazwisko

Claude Pierre Espinasse

Data i miejsce urodzenia

15 czerwca 1936
Neuilly-sur-Seine

Data i miejsce śmierci

22 grudnia 2020
Paryż

Zawód

aktor

Współmałżonek

Peggy Roche
(1961–1991; rozwód)
Michèle Cambon
(1970–2020; jego śmierć)

Lata aktywności

1955–2018

Claude Brasseur (ur. 15 czerwca 1936 w Neuilly-sur-Seine, zm. 22 grudnia 2020 w Paryżu) – francuski aktor.

Pochodząc z wielopokoleniowej rodziny aktorskiej, w trakcie swojej kariery wystąpił w ponad trzydziestu pięciu sztukach teatralnych i przeszło stu dziesięciu filmach, zdobywając dwie nagrody Cezara[1].

Życiorys

Urodził się w Neuilly-sur-Seine[2], w departamencie Hauts-de-Seine. Był synem pary aktorskiej, Odette Joyeux i Pierre’a Brasseura[3]. Wywodził się z aktorskiej dynastii, której początki sięgały jego dziadków ze strony ojca – Georges’a Espinasse’a i Germaine Brasseur. Był wnukiem Ernesta Hemingwaya[4][5].

Jego rodzice, całkowicie pochłonięci własnymi karierami, poświęcali mu stosunkowo niewiele uwagi. Po ich rozstaniu chłopiec trafił do szkoły z internatem prowadzonej przez oratorianów; w latach 1950–1954 uczęszczał do Collège de Juilly w departamencie Sekwana i Marna, niedaleko Roissy. W drugiej klasie szkoły średniej porzucił naukę. Dzięki znajomościom ojca otrzymał posadę w magazynie „Paris Match” jako asystent fotografa. Podczas wywiadu z gwiazdą komedii bulwarowej, Elvire Popesco doradziła mu, by spróbował sił na scenie i zaangażowała go do swojego teatru przy 9. dzielnicy Paryża, gdzie w 1955 zadebiutował w trzech rolach w sztuce Judasz autorstwa Marcela Pagnola. Jego gra aktorska otworzyła mu drzwi do Conservatoire national supérieur d’art dramatique, gdzie studiowali także m.in.: Jean-Paul Belmondo, Jean-Pierre Marielle, Jean Rochefort, Annie Girardot, Claude Rich, Françoise Fabian i Bruno Cremer.

W 1956 zadebiutował na kinowym ekranie jako student w komedii Spotkanie w Paryżu (Rencontre à Paris) z Betsy Blair. Współpracował z najwybitniejszymi reżyserami tamtej epoki – m.in. Georges’em Franju, Marcelem Carné i Jeanem Renoirem – jednak to telewizja przyniosła mu pierwsze znaczące role: wieśniaka Jakuba w ekranizacji powieści Pierre’a de Marivaux Kariera wieśniaka (Le Paysan parvenu, 1960), Rouletabille’a w Tajemnica żółtego pokoju (Le Mystère de la chambre jaune, 1965) według powieści Gastona Leroux, Sganarelle’a w Don Juan, czyli kamienny gość (Dom Juan ou le Festin de pierre, 1965) na podstawie sztuki Molière’a Don Juan w reżyserii Marcela Bluwala oraz – przede wszystkim – François Vidocqa w historycznym serialu kryminalnym Nowe przygody Vidocqa (Les Nouvelles Aventures de Vidocq , 1971–1973).

W 1968 trafił na Broadway w roli d’Artagnana w przedstawieniu Trzej muszkieterowie i jako Damis w spektaklu Świętoszek[6].

W 1973 miał reżyserować film Niewielki incydent w życiu Guillaume Cardonne’a z główną rolą Michela Piccoli[7], ale ostatecznie realizacja nie doszła do skutku. W 1977 za rolę Daniela, sprzedawcy samochodów, który utrzymuje sekretną relację z mężczyzną, jednocześnie wdając się w inny romans w komedii romantycznej Jak zrobić słonia w trąbę (Un éléphant ça trompe énormément, 1976) i jako Aristide „Ari” Bronsky w komedii Wielki oszust (Le grand escogriffe, 1976) otrzymał nagrodę Cezara. W 1979 był nominowany do Cezara za rolę Serge’a, kochanka porzuconego przez Marie (Romy Schneider) w melodramacie Claude’a Sauteta Taka zwykła historia (Une histoire simple, 1978). Drugiego Cezara przyniosła mu rola komisarza Jacquesa Fusha w dramacie Wojna policji (La Guerre des polices, 1979). Był producentem dramatu kryminalnego Męska sprawa/Drewniana wieża (Une affaire d’hommes, 1981), gdzie wystąpił jako komisarz Servolle u boku Jean-Louis Trintignanta[8]. W 1993 jako Joseph Fouché w dramacie historycznym Édouarda Molinaro Wieczerza (Le Souper, 1992) zdobył kolejną nominację do Cezara.

Zmarł 22 grudnia 2020 w wieku 84 lat. Został pochowany obok swojego ojca na paryskim cmentarzu Père-Lachaise[9].

Filmografia

Nagrody

Rok Nagroda Kategoria Film
1977 Cezar Najlepszy aktor drugoplanowy Jak zrobić słonia w trąbę (Un éléphant ça trompe énormément, 1976)
Wielki oszust (Le grand escogriffe, 1976)
1980 Najlepszy aktor Wojna policji (La Guerre des polices, 1979)

Przypisy

  1. ↑ Catherine Munac, L’acteur Claude Brasseur s’est éteint à l’âge de 84 ans, „Midi Libre”, 22 grudnia 2020 [dostęp 2026-07-19] (fr.).
  2. ↑ Claude Brasseur. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-07-19]. (ang.).
  3. ↑ Claude Brasseur biographie. AlloCiné. [dostęp 2026-07-19]. (fr.).
  4. ↑ Claude Brasseur, l’adieu de son fils, „Paris Match”, 30 grudnia 2020 [dostęp 2026-07-19] (fr.).
  5. ↑ Claire Tervé: Quand Claude Brasseur parlait de son parrain Ernest Hemingway. HuffPost, 22 grudnia 2020. [dostęp 2026-07-19]. (fr.).
  6. ↑ Claude Brasseur. Internet Broadway Database. [dostęp 2026-07-19]. (ang.).
  7. ↑ Telex: Debiut reżyserski. „Film”. nr 21 (1281/I), s. 2, 24 czerwca 1973. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  8. ↑ Odpowiedzialność i rower. „Film”. nr 38 (1695/XXXVI), s. 8, 20 września 1981. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X.
  9. ↑ Jean-Luc Douin, Claude Brasseur est mort, „Le Monde”, 22 grudnia 2020 [dostęp 2026-07-19] (fr.).

Bibliografia

  • Brasseur: Aktor urodzony. „Film”. nr 1 (1853/XL), s. 12, 1 listopada 1985. Warszawa: Film Polski. ISSN 0137-463X. 
  • Pożegnania: Claude Brasseur (1936–2020). „Kino”. nr 1–2 (LV), s. 96, styczeń–luty 2021. Warszawa: Fundacja Kino Jacka Cegiełki. ISSN 0023-1673. 

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.