Cornelia Hütter

Cornelia Hütter

Data i miejsce urodzenia	29 października 1992 Graz
Klub	SV St. Radegund
Wzrost	171 cm
Debiut w PŚ	2.12 2011, Lake Louise (43. miejsce – zjazd)
Pierwsze punkty w PŚ	12.01 2013, St. Anton (10. miejsce – zjazd)
Pierwsze podium w PŚ	21.12 2013, Val d’Isère (3. miejsce – zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria Igrzyska olimpijskie brąz Mediolan–Cortina d’Ampezzo 2026 narciarstwo alpejskie (supergigant) Mistrzostwa świata brąz Courchevel/Méribel 2023 supergigant Mistrzostwa świata juniorów brąz Crans-Montana 2011 zjazd brąz Crans-Montana 2011 supergigant Puchar Świata (Zjazd) Mała Kryształowa Kula 2023/2024 2. miejsce 2024/2025 Puchar Świata (Supergigant) 3. miejsce 2023/2024
Strona internetowa

Cornelia Hütter (ur. 29 października 1992 w Grazu) – austriacka narciarka alpejska specjalizująca się w konkurencjach szybkościowych, brązowa medalistka igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata oraz dwukrotna medalistka mistrzostw świata juniorów.

Na arenie międzynarodowej Cornelia Hütter po raz pierwszy pojawiła się 6 grudnia 2007 roku w Gosau, gdzie w zawodach FIS Race w gigancie zajęła 60. miejsce^[1]. W 2011 roku wystartowała na mistrzostwach świata juniorów w Crans-Montana, zdobywając brązowe medale w supergigancie i zjeździe. W pierwszej z tych konkurencji wyprzedziły ją jedynie Włoszka Elena Curtoni i Jasmin Rothmund ze Szwajcarii^[2], natomiast w drugiej uległa Lotte Smiseth Sejersted z Norwegii oraz Szwajcarka Wendy Holdener^[3].

W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 2 grudnia 2011 roku w Lake Louise, gdzie zajęła 43. miejsce w zjeździe^[4]. Pierwsze pucharowe punkty wywalczyła 12 stycznia 2013 roku w St. Anton, zajmując dziesiąte miejsce w tej samej konkurencji^[5]. Na podium zawodów pucharowych pierwszy raz stanęła 21 grudnia 2013 roku w Val d’Isère, kończąc zjazd na trzeciej pozycji. Uplasowała się tam za Szwajcarką Marianne Kaufmann-Abderhalden i Tiną Maze ze Słowenii^[6]. W sezonie 2023/2024 siedmiokrotnie stawała na podium, odnosząc przy tym dwa zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej była piąta, jednocześnie wygrała klasyfikację zjazdu, a w klasyfikacji supergiganta była trzecia. W sezonie 2024/2025 była druga w klasyfikacji zjazdu^[7].

W 2014 roku wzięła udział w zjeździe na igrzyskach olimpijskich w Soczi, kończąc rywalizację na 24. miejscu^[8]. Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Vail/Beaver Creek była czwarta w supergigancie. Walkę o medal przegrała tam z Lindsey Vonn z USA o 0,11 sekundy^[9]. Na tej samej imprezie zajęła także piętnaste miejsce w zjeździe^[10]. W 2018 roku wystąpiła na igrzyskach w Pjongczangu, gdzie zajęła ósme miejsce w supergigancie^[11] i trzynaste w zjeździe^[12]. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Pekinie była siódma w zjeździe^[13] i ósma w supergigancie^[14]. Podczas mistrzostw świata w Courchevel/Méribel w 2023 roku wywalczyła brązowy medal w supergigancie. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie Włoszka Marta Bassino i Mikaela Shiffrin z USA, a trzecie miejsce ex aequo zajęła Norweżka Kajsa Vickhoff Lie^[15]. Na tej samej imprezie była czwarta w zjeździe, tracąc do brązowej medalistki - Corinne Suter 0,25 sekundy^[16]. Następnie zdobyła brąz w supergigancie podczas igrzysk olimpijskich w Mediolanie–Cortinie d’Ampezzo w 2026. Wyprzedziły ją tylko Włoszka Federica Brignone i Francuzka Romane Miradoli^[17]. Parę dni wcześniej zajęła czwarte miejsce w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Sofią Goggią o 0,27 sekundy^[18].

• HUETTER Cornelia - Athlete Information. fis-ski.com. [dostęp 2023-03-21]. (ang.).
• Conny Hütter. olympedia.org. [dostęp 2023-03-21]. (ang.).