Dmytro Tabacznyk

Dmytro Tabacznyk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

26 listopada 1963
Kijów

Minister oświaty i nauki Ukrainy
Okres

od 11 marca 2010
do 23 lutego 2014

Przynależność polityczna

Partia Regionów

Poprzednik

Iwan Wakarczuk

Następca

Serhij Kwit

Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Cywilnej (Hiszpania) Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia) Komandor z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Order Przyjaźni

Dmytro Wołodymyrowycz Tabacznyk, ukr. Дмитро Володимирович Табачник (ur. 26 listopada 1963 w Kijowie) – ukraiński polityk i historyk, profesor, deputowany, wicepremier oraz minister.

Życiorys

Z wykształcenia historyk. Absolwent Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Tarasa Szewczenki (1986) oraz studiów podyplomowych w instytucie historii Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. W 1991 złożył dysertację kandydacką, w 1995 doktoryzował się, a w 1997 został profesorem[1]. Początkowo pracował w jednym z archiwów, później związany zawodowo z Narodową Akademią Nauk Ukrainy[1]. Autor i współautor licznych prac naukowych[1].

W latach 1990–1994 zasiadał w radzie miejskiej Kijowa. Na początku lat 90. pracował w sekretariacie ukraińskiego parlamentu, później kierował służbą prasową rządu, był też pierwszym zastępcą przewodniczącego państwowego komitetu do spraw prasy i wydawnictw. W 1994 kierował kampanią prezydencką Łeonida Kuczmy, był następnie szefem Administracji Prezydenta Ukrainy (do 1996). Pełnił później funkcję doradcy prezydenta[1]. W latach 1999–2005 był jednym z liderów oligarchicznej, kontrolowanej przez Wiktora Pinczuka partii Trudowa Ukrajina, która uległa całkowitej marginalizacji po pomarańczowej rewolucji. Od 2006 należał do liderów Partii Regionów. Publicznie prezentuje poglądy prorosyjskie i antyzachodnie.

W 1998 i 2002 uzyskiwał mandat deputowanego do Rady Najwyższej. Od listopada 2002 do lutego 2005 pełnił funkcję wicepremiera w pierwszym rządzie Wiktora Janukowycza. Ponownie zajmował to stanowisko od sierpnia 2006 do grudnia 2007 w drugim gabinecie tego premiera. W 2007 i 2012 po raz kolejny był wybierany do parlamentu. W 2006 został wybrany deputowanym do Rady Najwyższej Autonomicznej Republiki Krymu. 11 marca 2010 po raz kolejny wszedł w skład rządu jako minister edukacji i nauki w gabinecie Mykoły Azarowa. W drugim rządzie tego premiera 24 grudnia 2012 został dodatkowo ministrem młodzieży i sportu, sprawował ten urząd do 23 lutego 2014.

W trakcie rosyjskiej inwazji na Ukrainę z 2022 został objęty postępowaniem karnym dotyczącym zdrady stanu, dokonano wówczas zabezpieczenia jego majątku[2]. W 2023 odebrano mu ukraińskie obywatelstwo[3].

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Табачник Дмитро Володимирович, nbuv.gov.ua [zarchiwizowane 2013-01-16] (ukr.).
  2. ↑ Половина квартири у Києві, 5 земельних ділянок та рахунок на $147 тис: СБУ арештувала майно міністра часів Януковича Табачника [online], espreso.tv, 9 stycznia 2024 [dostęp 2024-11-22] (ukr.).
  3. ↑ У Раді анонсували санкції проти позбавлених громадянства екс-чиновників часів Януковича [online], rbc.ua, 4 lutego 2023 [dostęp 2024-11-22] (ukr.).
  4. ↑ Указ Президента України № 448/2013 Про відзначення державними нагородами України з нагоди Дня незалежності України [online], rada.gov.ua, 24 sierpnia 2013 [dostęp 2023-11-12] (ukr.).
  5. ↑ Указ Президента України № 1342/2003 Про нагородження Д. Табачника орденом князя Ярослава Мудрого [online], rada.gov.ua, 26 listopada 2003 [dostęp 2023-11-12] (ukr.).
  6. 1 2 34 зрадники України позбавлені державних нагород України: Президент підписав відповідний указ [online], president.gov.ua, 22 listopada 2024 [dostęp 2024-11-22] (ukr.).
  7. 1 2 Указ Президента України № 779/2024 Про рішення Ради національної безпеки і оборони України від 22 листопада 2024 року «Про застосування та скасування персональних спеціальних економічних та інших обмежувальних заходів (санкцій)» [online], president.gov.ua, 22 listopada 2024 [dostęp 2024-11-22] (ukr.).
  8. ↑ Mykoła Cymbaluk, Герої і «герої», slovoprosvity.org, 28 sierpnia 2014 [zarchiwizowane 2022-05-05] (ukr.).
  9. ↑ ТАБАЧНИК ДМИТРО ВОЛОДИМИРОВИЧ, mon.gov.ua, 20 stycznia 2011 [zarchiwizowane 2012-05-06] (ukr.).
  10. ↑ President of the Republic of Lithuania. State Decorations, president.lt [zarchiwizowane 2012-02-28] (ang.).
  11. ↑ Augustas Stankevičius, Lithuanian president strips former Ukrainian minister of state award [online], lrt.lt, 19 lutego 2026 [dostęp 2026-02-21] (ang.).
  12. ↑ Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana [online], quirinale.it, 28 października 1996 [dostęp 2022-09-11] (wł.).
  13. ↑ Real Decreto 2193/1996, de 4 de octubre, por el que se concede la Gran Cruz de la Orden del Mérito Civil al señor Dmitró Volodimirovich Tabáchnik, Jefe de la Administración del Presidente de la República de Ucrania. [online], boe.es, 7 października 1998 [dostęp 2026-04-02] (hiszp.).
  14. ↑ Entidades Estrangeiras Agraciadas com Ordens Portuguesas [online], ordens.presidencia.pt [dostęp 2026-04-02] (port.).
  15. ↑ ONORIFICENZE, „Acta Apostolicae Sedis”, 96 (10), 5 października 2004, s. 705 [dostęp 2026-04-03] (wł.).
  16. ↑ Указ Президента Российской Федерации от 06.12.2013 № 890 „О награждении государственными наградами Российской Федерации иностранных граждан” [online], pravo.gov.ru, 6 grudnia 2013 [dostęp 2026-04-02] (ros.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.