Dorowo
| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (2021) |
217 |
| Strefa numeracyjna |
91 |
| Kod pocztowy |
72-315[1] |
| Tablice rejestracyjne |
ZLO |
| SIMC |
0782385 |
Położenie na mapie gminy Resko ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu łobeskiego ![]() | |
Dorowo – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.
| SIMC | Nazwa | Rodzaj |
|---|---|---|
| 0782400 | Święciechowo | przysiółek |
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Położenie geograficzne
Wieś położona na Pomorzu Zachodnim, 5,5 km na płd.-wsch. od miasta Resko, 14 km na północny zachód od miasta Łobez. W miejscowości był przystanek kolejowy Dorowo.
Historia
Miejscowość wzmiankowana po raz pierwszy w roku 1447 jako Dorow. Na mapie Lubinusa (Wielka Mapa Księstwa Pomorskiego) z 1618 jest Dorow. Wieś Dorow po raz pierwszy pojawia się w dokumentach, gdy lenno rodziny Vidante w Regenwalde oraz wsie Gardin, Dorow, Labuhn i Dobritz przeszły w 1447 roku na Clausa Borcke, zięcia Pribislava Vidantego, ostatniego z jego linii, po jego śmierci[5]. Do tego czasu rodziny Vidante i Borcke wspólnie posiadały miasto Regenwalde. Rodzina Borcke po raz pierwszy pojawia się jako właściciele zamku i otaczających go gruntów w 1282 roku[6]. Do 23 lutego 1288 roku rodzina Vidante posiadała również udziały w zamku, mieście i ziemi. Jest bardzo prawdopodobne, że Dorow był już częścią tych posiadłości. W roku 1784 Ludwig Wilhelm Brüggemann pisał, że wieś znajduje się pół mili na południowy wschód od Regenwalde. Znajduje się tam 1 dwór, 11 rolników, 1 szkoła, 19 palenisk, kościół należący do Synodu Regenwalde, który jest odnogą Obernhagen, lasy dębowe znajdujące się w tzw. lesie rolniczym należącym do wsi i kościoła oraz w zagrodzie pana. Miejscowość jest starym lennem Borck, którego właścicielem jest kapitan Philipp Carl Ludwig von Borck. W latach 1818-1945 miejscowość znajdowała się w powiecie Resko (Powiat Regenwalde) do roku 1860 z siedzibą w mieście Resko, a następnie siedzibę powiatu przeniesiono do miasta Łobez. Od 1945 wieś jest w Polsce, a od roku 1947 ma polską nazwę Dorowo[7].
Demografia
Liczba mieszkańców w różnych latach:
- Rok - Mieszkańcy
- 1816 - 171
- 1925 - 306
- 1933 - 266
- 1939 - 240
- 2021 - 217 z czego 51,2% mieszkańców stanowią kobiety, a 48,8% ludności to mężczyźni[8].
Zabytki
- park pałacowy, pozostałość po pałacu[9];
- kościół ryglowy z XVIII w., drewniana wieża z ośmioboczną nadstawą i barokowym hełmem[10].
Literatura
- Georg Emil Ludwig Sello: Geschichtsquellen des burg- und schlossgesessenen Geschlechts von Borcke.
Band 1: Bis zum Ausgang des 14. Jahrhunderts. Berlin / Stargardt 1901, DNB 368211746. Band 2: Bis zum Ausgang des 15. Jahrhunderts. Berlin / Stargardt 1903, DNB 368211754.
- Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königlich Preussischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 1: Beschreibung der zu dem Gerichtsbezirk der Königl. Landescollegien in Stettin gehörigen Hinterpommerschen Kreise, Stettin 1784, S. 335, Nr. 12.
Przypisy
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 232 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 25948.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
- ↑ GUS. Rejestr TERYT
- ↑ Sello II, S. 137–138.
- ↑ Sello I, S. 122.
- ↑ 1947, Dorow-Dorowo, dorowski MPol XXVI nr 37.
- ↑ Demografia, [Dostęp 2025-10-30]
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo zachodniopomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026.
- ↑ Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 107, ISBN 978-83-7495-133-3.




