Iglice

Iglice
wieś
Ilustracja
Pałac w Iglicach
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

łobeski

Gmina

Resko

Liczba ludności (2022)

154[1]

Strefa numeracyjna

91

Kod pocztowy

72-315[2]

Tablice rejestracyjne

ZLO

SIMC

0782439

Położenie na mapie gminy Resko
Mapa konturowa gminy Resko, u góry znajduje się punkt z opisem „Iglice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Iglice”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Iglice”
Położenie na mapie powiatu łobeskiego
Mapa konturowa powiatu łobeskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Iglice”
Ziemia53°49′51″N 15°28′13″E/53,830833 15,470278[3]

Iglice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Resko.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

Miejscowość jest położona w połowie drogi krajowej nr 6 między Szczecinem i Koszalinem w miejscowości Płoty skręt na Resko, tam skręt na północ w drogę na Iglice.

Integralne części wsi Iglice[4][5]
SIMCNazwaRodzaj
0782445Orzeszkowoprzysiółek
0782451Stołążekprzysiółek

Położenie geograficzne

Wieś położona jest na Pomorzu Zachodnim, 5 km na północny wschód od miasta Resko, 23 km na północny zachód od miasta Łobez i 74 km na północny wschód od stolicy regionu – Szczecina.

Historia

Wieś jest na mapie Lubinusa z 1618 roku (Wielka Mapa Księstwa Pomorskiego) i ma nazwę Jeglitz. Iglice były dużą typową wsią dworsko-chłopską, wchodzącą w skład rozległych dóbr położonych wokół Reska. Dobra te były przez wiele wieków, aż do początku XIX w. lennem jednego z najstarszych na Zachodnim Pomorzu słowiańskich rodów – Borków. W latach 1818–1945 miejscowość należała do powiatu Resko (Powiat Regenwalde), który miał swoją siedzibę do roku 1860 w Resku, a następnie siedzibę przeniesiono do Łobza. Od 1945 miejscowość znajduje się w Polsce, a od 1947 nosi polską nazwę Iglice[6].

W miejscowości był przystanek kolei wąskotorowej Iglice.

Demografia

Liczba mieszkańców w różnych latach:

  • Rok - Mieszkańcy
  • 1933 – 517
  • 1939 – 449
  • 2021 – 154 z czego 48,1% mieszkańców stanowią kobiety, a 51,9% ludności to mężczyźni[7].

Zabytki

  • Miejscowość położona w atrakcyjnej, urozmaiconej przyrodniczo, malowniczej okolicy – lasy i łąki,
  • Część zachodnią wsi zajmują zagrody chłopskie, centralną kościół z cmentarzem, wschodnią zaś zespół pałacowo-parkowy.
  • Pałac w Iglicach – okazała, kompletna, dobrze zachowana neorenesansowa rezydencja z zabudowaniami gospodarczymi z tej samej epoki, otoczona 150-letnim parkiem angielskim pow. 6,27 ha z czytelnym układem dróg i ścieżek wewnątrz parkowych. Związane z pałacem tereny zajmują 269 ha. Sam pałac powstał w II połowie XIX wieku. Powierzchnia użytkowa 3180 m², łączna kubatura obiektu 36000 m³.
  • kościół ryglowy z 1696 ze stylizowanym XIX w. wystrojem, wieżyczka nad fasadą z XIX w.[8]

Osoby urodzone lub związane z Iglicami

Kościół w Iglicach

Przypisy

  1. ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-07].
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 355 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 42289.
  4. ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  5. ↑ GUS. Rejestr TERYT
  6. ↑ 1947, Geiglitz-Iglice, iglicki MPol XXVI nr 37
  7. ↑ Demografia, [Dostęp 2025-11-03}
  8. ↑ Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 107, ISBN 978-83-7495-133-3.
  9. ↑ Iglice - pałac, [dostęp 2020-09-10]