Fan Zhengyi

Fan Zhengyi zaczął grać w bilard w wieku 5 lat. Uważano go za „cudowne dziecko” i od samego początku potrafił dotrzymać kroku młodzieży dużo od niego starszej. Wcześniej zaczął grać w tenisa stołowego i chciał dorównać mistrzowi olimpijskiemu Kong Linghui, który również pochodził z Harbinu. Jednak gdy trener powiedział mu, że nie ma wystarczającego talentu, dał pierwszeństwo bilardowi, a zwłaszcza snookerowi. Początkowo ćwiczył grę bez żadnych instrukcji. W wieku 9 lat został wysłany do Shenzhen, aby trenować z Wu Wenzhongiem, byłym trenerem Ding Junhui^[2]. Przez trzy lata był uczniem Wu, który trenował również inne wielkie talenty i był trenerem kadry narodowej. Następnie Fan udał się do Dongguan i Foshan, a ostatecznie w 2016 roku do Światowej Akademii Snookera Chińskiego Stowarzyszenia Snookera (CBSA)^[3].

Pierwsze doświadczenia w międzynarodowym snookerze zdobył w wieku 12 lat na Asian Tour, który był częścią Players Tour Championship. Wziął udział w pięciu chińskich turniejach, aż w 2016 roku odpadł z touru. Jednakże udało mu się zwyciężyć tylko raz podczas Haining Open 2015, pokonując swojego rodaka Fanga Xiongmana. W tym samym roku po raz pierwszy wziął udział w Mistrzostwach Azji U-21, ale odpadł już w fazie grupowej. W swoim drugim występie w 2017 roku nie tylko dotarł do rundy finałowej, ale nawet doszedł do finału. Przegrał 1-6 z Yuan Sijunem. Następnie wziął udział w Mistrzostwach Świata U-21 i tam również dotarł do finału. W finale, w którym wzięli udział wyłącznie Chińczycy, zmierzył się z Luo Honghao i wygrał nieznacznie 7-6, mimo że przegrywał 2-5. Dało mu to kwalifikacje do dwuletniego touru zawodowego w wieku 17 lat. Następnie wziął udział w Mistrzostwach Świata Amatorów, ale przegrał w drugiej rundzie z Luo 1-5.

Sezon 2018/19 rozpoczął się dla Chińczyka serią porażek, z których wiele zakończyło się wynikiem do zera. Dopiero w październiku podczas International Championship udało mu się wygrać swój pierwszy zacięty mecz 6-5 ze swoim rodakiem Lü Haotianem. Dopiero pod koniec sezonu, podczas turnieju Gibraltar Open, odniósł drugie zwycięstwo, pokonując w decydującym meczu Harveya Chandlera 4-3. Postawiło to go w trudnej sytuacji na drugi rok z rzędu i dopiero po kilku turniejach zaczął odnosić kolejne zwycięstwa. Na turnieju English Open pokonał Rileya Parsonsa i Chrisa Wakelina 4-3 i po raz pierwszy dotarł do 1/32 finału. Zwycięstwo 6-4 nad Zhou Yuelongiem na UK Championship i taki sam wynik nad grającym z dziką kartą Dylanem Emerym na Mistrzostwach Świata były dwoma sukcesami na najważniejszych turniejach, jednak nie pozwoliły mu one awansować w rankingu, dlatego po dwóch latach stracił status zawodowca. Wziął jednak udział w Q School, więc mógł natychmiast wrócić. Już w swoim pierwszym turnieju dotarł do finału. Wygrał decydujący mecz 4-2 z Michaelem White’em, zapewniając sobie dwa kolejne lata kariery zawodowej.

Tym razem sezon rozpoczął się od zwycięstwa i remisu, co dało mu drugie miejsce w grupie Championship League za Juddem Trumpem. Wygrał także dwa mecze w drugiej grupie turniejowej WST Pro Series, ale przegrał wszystkie mecze otwarcia w turniejach eliminacyjnych. Dopiero pod koniec sezonu udało mu się wygrać dwa kolejne turnieje, co ponownie postawiło go na końcu stawki w rankingu zawodowym. W pierwszej połowie sezonu 2021/22 zawsze odpadał w pierwszej lub drugiej rundzie. Jego pierwszy znaczący sukces miał miejsce na początku 2022 roku podczas zawodów German Masters, gdzie dotarł do ćwierćfinału, gdzie zmierzył się z przeciwnikami z dolnej połowy światowego rankingu. Zaraz potem odniósł swoje pierwsze zwycięstwo nad czołowym graczem European Masters w rundzie 3, pokonując Kyrena Wilsona 5-4. Kontynuował dobrą passę, pokonując Yana Bingtao, Davida Gilberta i Graeme’a Dotta, a w finale zmierzył się z numerem trzy na świecie, Ronniem O’Sullivanem. W wyrównanym pojedynku cały czas miał niewielką przewagę i ostatecznie wygrał decydującą partię kończąc mecz wynikiem 10-9. Jego pierwsze zwycięstwo w zawodach zawodowych pozwoliło mu awansować w rankingu o prawie 50 miejsc, na 31. pozycję. Ugruntował swoją pozycję na rynku zawodowym i fakt, że w pozostałych czterech turniejach sezonu udało mu się wygrać tylko raz, nie miał już znaczenia dla jego dalszej gry w tourze.

Pierwszego maksymalnego breaka w swojej karierze zdobył 13 września 2024 roku podczas turnieju English Open 2024^[4]. Swojego drugiego maxa wbił w zremisowanym meczu grupy 29 pierwszej rundy turnieju Championship League Snooker 2025 17 lipca 2025 przeciwko Xu Si^[5].