Glaukocerinit
 okaz z Attyki | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
(Zn, Cu)10Al6(SO4)3(OH)32·18H2O |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
1[1] |
| Łupliwość |
doskonała |
| Pokrój kryształu |
promienisty, włóknisty[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
heksagonalny[1] |
| Gęstość |
2,75 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
niebieska w odcieniach, niebieskozielonawa, brązowawa[1] |
| Rysa |
bladoniebieskawa |
| Połysk |
woskowy[1] |
| Współczynnik załamania |
1,540–1,562 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,022[1] dyspersja (optyka): słaba[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
7.DD.35[1] |
Glaukocerinit – bardzo rzadki minerał z klasy siarczanów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie heksagonalnym[1]. Występuje w postaci mas o promieniowo-włóknistej strukturze[2][1]. Jest minerałem przeświecającym[1] o doskonałej łupliwości[3]. Posiada woskowy połysk oraz blado niebieską rysę[3][1].
Występowanie
Rzadki minerał wtórny występujący w złożach siarczków miedzi i cynku[2]. Towarzyszą mu smithsonit, azuryt, aragonit, serpieryt, galena, goethyt, agardyt, adamin, ktenasyt, malachit, gips, piryt, sfaleryt, fluoryt, kalcyt[2][1].
Miejsce występowania
Spotykany w Austrii, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), we Włoszech, Norwegii i Stanach Zjednoczonych (Arizona)[1].