IRINS Deylaman

Fregaty typu Mowj mają kadłub gładkopokładowy, z lądowiskiem dla śmigłowca na rufie i wydłużoną nadbudową na śródokręciu^[9]. W przypadku „Deylamana” jednak unowocześniono architekturę okrętu, rozwijając dalej projekt fregaty „Sahand”, wdrażającej w pewnym zakresie wymogi trudnowykrywalności (technologii stealth)^[10]. Podobnie jak „Sahand”, otrzymał nadbudowę z lekko nachylonymi ścianami, łączącymi się z burtami, jednakże ścięto też jej narożniki z przodu i zastosowano poszerzony przeszklony pomost nawigacyjny z wystającymi skrzydłami, również ze ściętymi narożnikami^[10]. Pojedynczy komin zastąpiono dwoma kanciastymi po bokach nadbudowy, zlicowanymi z jej ścianami^[10]. Zabiegi w celu utrudnienia wykrywalności są jednak tylko częściowe, gdyż zachowano m.in. wyposażenie pokładowe^[10]. Istotną różnicę w stosunku do poprzednich okrętów stanowi masywny obudowany maszt o cechach stealth, z płaszczyznami nachylonymi pod różnymi kątami i czterema ścianowymi antenami radaru^[10].

Wyporność pełna okrętu wynosiła około 1500 ton^[7][11]. Wobec braku oficjalnych informacji dane są przybliżone. Długość wynosiła ok. 95 m, szerokość 11,1 m, a zanurzenie 3,25 m^[11]. Według innych źródeł, zanurzenie okrętów tego typu wynosiło 4,3 m^[12].

Załoga pierwszych okrętów typu liczyła 125 osób z możliwością zakwaterowania dalszych 21^[12].

Napęd „Deylamana” stanowiły cztery silniki wysokoprężne o mocy po 5030 KM (3700 kW), łącznie 20 122 KM^[5]. Napędzały one przez przekładnie redukcyjne dwie śruby^[5][b]. Prędkość maksymalna była podawana na 26 węzłów^[5] (według innych źródeł, ok. 29 w)^[11]. Zasięg wcześniejszych okrętów był oceniany na 3650 mil morskich przy 18 węzłach^[12].

Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowiło automatyczne działo uniwersalne Fajr-27 kalibru 76 mm w wieży na dziobie, będące kopią włoskiego OTO Melara 76 mm^[2] . Strzela ono pociskami o masie 6 kg z szybkostrzelnością do 50 strz./min^[12]. Donośność sięga 16 km^[12]. Uzbrojenie przeciwlotnicze w odróżnieniu od pierwszych okrętów stanowił zestaw obrony bezpośredniej Kamand z armatą wielolufową kalibru 30 mm (kopia radzieckiej rotacyjnej armaty AK-630M w innej, kanciastej wieży o cechach stealth)^[10]. Został on umieszczony na wysokiej pokładówce, mieszczącej między innymi magazyn amunicji, na końcu nadbudowy^[11]. Uzupełniały je dwa pojedyncze działka kalibru 23 mm po bokach pokładówki na rufowej części nadbudowy, niestabilizowane i obsługiwane ręcznie^[13]. Okręt ponadto miał dwa karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm^[13] (po bokach masztu)^[8].

Uzbrojenie rakietowe przeciw okrętom, ulepszone w stosunku do wcześniejszych jednostek, obejmowało osiem kontenerowych wyrzutni nowszych pocisków odrzutowych woda-woda Ghadir (pochodna chińskich C802)^[11]. Zasięg pocisków podawany jest jako 300 km, a masa głowicy bojowej wynosi 165 kg^[11]. Tak jak na seryjnych okrętach, wyrzutnie pocisków przeciwokrętowych umieszczone zostały na nadbudowie między parą kominów a działkiem przeciwlotniczym^[10]. Przeciwlotnicze uzbrojenie rakietowe miały stanowić również nowsze pociski rakietowe Nawab (morska wersja systemu Zoubin), o zasięgu szacowanym na 20–30 km^[13]. Zostały one zastosowane już na zmodernizowanej w 2022 roku fregacie „Sahand” w postaci ośmiu kontenerów startowych ułożonych poziomo przed nadbudówką i podnoszonych do pozycji pionowej do startu^[10]. W chwili wejścia do służby „Deylaman” jednak nie posiadał jeszcze pocisków przeciwlotniczych^[13]. Nie widać ich też było na fotografii z ćwiczeń z listopada 2024 roku^[14].

Do zwalczania okrętów podwodnych służyły dwie potrójne wyrzutnie lekkich torped przeciw okrętom podwodnym kalibru 324 mm, we wnękach nadbudowy w części rufowej^[12]. Na okręcie mógł bazować uniwersalny śmigłowiec typu Agusta-Bell AB 212, ale bez możliwości hangarowania^[3]. Mógł on przenosić torpedy przeciw okrętom podwodnym lub pociski rakietowe AS.12^[15]. Według literatury, lądowisko zostało powiększone i na okręcie mógł bazować także większy śmigłowiec Sikorsky SH-3 Sea King^[13]. Okręt przenosił także drony różnych typów, w szczególności drony uderzeniowe Shahin-1 (Saniar), których miał zabierać 12 (w dwóch wyrzutniach po 6 kontenerów), oraz czterowirnikowce rozpoznawcze Chamrosh-4^[11].

Wyposażenie radioelektroniczne uległo zasadniczej zmianie w stosunku do poprzednich okrętów. Stanowi je przede wszystkim irański uniwersalny radar Cheshm Oghab (Orle Oko) z czterema ścianowymi płaskimi antenami z aktywnym szykiem fazowanym (AESA), zamocowanymi dookólnie na maszcie^[13]. Pracuje on w paśmie E/F^[13]. Według oficjalnych informacji ma zasięg wykrywania celów powietrznych do odległości ok. 200 km i wysokości 30 km (dla SPO 4 m²) i może śledzić ponad 100 celów ^[13]. Okręt ma ponadto dwa komercyjne radary nawigacyjne Simrad Halo-6^[13]. Szczegóły dotyczące sonaru nie są znane^[13].

Okręt ma system walki elektronicznej ESM Mersab z walcowatą anteną na szczycie masztu, oraz pasywne wyrzutnie pocisków zakłócających głowice radiolokacyjne Joshan^[13].