IRINS Dena

Fregaty typu Mowj mają kadłub gładkopokładowy, z lądowiskiem dla śmigłowca na rufie i wydłużoną nadbudową na śródokręciu^[7]. Podobnie jak pierwsze dwa okręty tego typu, a odmiennie niż trzeci, „Dena” miała przestarzałą już klasyczną schodkową konfigurację nadbudowy i nadbudówki na niej, z pionowymi ścianami^[5] [7]. Odróżniała się natomiast od nich bardziej masywnym i wyższym trójnożnym masztem z antenami radarów, bez osobnego postumentu dla anten za masztem^[7].

Wyporność pełna wynosiła około 1500 ton^[2]. Podawana była także wartość wyporności: ponad 1300 ton^[6] lub przedział 1300–1500 ton^[8][d]. Długość wynosiła 94,5 m, szerokość 11,1 m, a zanurzenie 4,3 m^[3].

Załoga pierwszych okrętów typu liczyła 125 osób z możliwością zakwaterowania dalszych 21^[3].

Napęd stanowiły cztery irańskie silniki wysokoprężne Bonyan 4 o mocy po 5000 KM, łącznie 20 000 KM^[1] [8]. Napędzały one przez przekładnie redukcyjne dwie śruby^[9][a].

Prędkość okrętów wynosiła 28 węzłów, a zasięg 3650 mil morskich przy 18 węzłach^[3]. Na okręcie zainstalowano ster strumieniowy na dziobie^[8].

Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowiło automatyczne działo uniwersalne Fajr-27 kalibru 76 mm w wieży na dziobie, stanowiące kopię włoskiego OTO Melara 76 mm^[1] . Strzela ono pociskami o masie 6 kg z szybkostrzelnością do 50 strz./min^[3]. Donośność sięga 16 km^[3]. Uzbrojenie przeciwlotnicze tak jak na pierwszych okrętach stanowiła armata kalibru 40 mm Fath-40 z tyłu nadbudowy^[1] . Uzupełniały je dwa działka 20 mm (na nadbudówce) i dwa karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm^[5] [3].

Uzbrojenie rakietowe przeciw okrętom obejmowało cztery kontenerowe wyrzutnie przeciwokrętowych pocisków odrzutowych Noor (pochodna chińskich C802) lub prawdopdobniej ulepszonych pocisków Ghader (Quader)^[10][5] . Zasięg pocisków wynosi odpowiednio do 120 lub 200 km, a masa głowicy bojowej 165 kg^[3]. Od drugiej jednostki typu wyrzutnie umieszczone były na nadbudowie za kominem, skierowane ku przeciwległym burtom^[3]. Przeciwlotnicze uzbrojenie rakietowe stanowiły wyrzutnie pocisków średniego zasięgu Mehrab, skopiowanych z amerykańskich SM-1MR Standard (spotykane jest też oznaczenie Sayyad)^[1] [5] . Zasięg pocisków szacowany był na 38 km^[3]. W odróżnieniu od prototypowego okrętu, zastosowano tylko wyrzutnie dwóch pocisków, zainstalowane poziomo w kontenerach na nadbudowie przed pomostem dowodzenia, w kierunku przeciwległych burt, bez pocisków zapasowych^[8][e]. Uzbrojenie przeciwlotnicze oceniane było przez to jako słabe^[5] . Deklarowano na etapie budowy wyposażenie okrętu w pionową wyrzutnię nowszych pocisków przeciwlotniczych, ale do tego nie doszło^[5] .

Do zwalczania okrętów podwodnych służyły dwie potrójne wyrzutnie lekkich torped przeciw okrętom podwodnym kalibru 324 mm, w wnękach nadbudowy w części rufowej^[3]. Na okręcie mógł bazować uniwersalny śmigłowiec typu Agusta-Bell AB 212, ale bez możliwości hangarowania^[10]. Mógł on przenosić torpedy przeciw okrętom podwodnym lub pociski rakietowe AS.12^[11].

Wyposażenie radioelektroniczne stanowił przede wszystkim stosunkowo nowoczesny irański radar trójwspółrzędny Asr z płaską anteną fazowaną^[10]. Ponadto zastosowano radar artyleryjski z systemem kierowania ogniem, w jajowatej osłonie: holenderski Signaal WM25 lub analogiczny, zainstalowany w odróżnieniu od poprzednich okrętów na szczycie masztu^[10]. Okręty tego typu posiadały też radar artyleryjski Contraves Sea Hunter na dachu mostka^[3]. Według Iranu, na „Denie” zainstalowano nowocześniejsze wyposażenie elektroniczne w stosunku do poprzednich okrętów i system kierowania ogniem zapewniający śledzenie 40 celów i angażowanie pięciu z nich^[8]. Radar Asr został ulepszony i jego zasięg był podawany przez Iran na 300 km^[8]. Sonar jest nieznany^[3].

IRINS „Dena” została uroczyście wcielona do służby w Marynarce Wojennej Islamskiej Republiki Iranu 14 czerwca 2021 roku^[2][c]. Otrzymała numer burtowy: 75^[1] . Od 21 stycznia 2022 roku brała udział w ćwiczeniach Maritime Security Belt 2022 (CHIRU-2022) z marynarkami Rosji i Chin w Zatoce Omańskiej^[12]. 29 marca 2022 roku została wysłana na międzynarodowe ćwiczenia na Oceanie Indyjskim^[13].

Między 20 września 2022 roku a 20 maja 2023 roku, „Dena” wraz z okrętem-bazą „Makran” (zaadaptowanym z tankowca) odbyły rejs dookoła świata, jako 86. Flotylla^[14]. Zespół wypłynął z Bandar-e Abbas, płynąc przez Ocean Indyjski, Cieśninę Malakka, Ocean Spokojny i Polinezję Francuską, odwiedzając po drodze Mumbaj i Dżakartę^[15]. W dniach 23–30 stycznia zespół miał złożyć wizytę w Brazylii, ale zgoda została odsunięta z powodu nacisków amerykańskich i planowanej wizyty prezydenta Luli w USA^[16][17][f]. 3 lutego na okręty zostały nałożone sankcje amerykańskie za dostarczanie przez Iran Rosji dronów (m.in. typu Shahed) podczas wojny z Ukrainą^[18][19]. Zespół zamierzał przepłynąć Kanał Panamski, na co otrzymał zgodę 7 lutego (połączoną m.in. z koniecznością uiszczenia opłat tranzytowych)^[16]. Ostatecznie jednak okręty irańskie nie przepłynęły tamtędy, lecz pożeglowały na południe i przedostały się na Atlantyk Cieśniną Magellana^[15][20]. Mimo to, irańska propaganda podkreślała, że USA nie zdołały uniemożliwić zespołowi przepłynięcia Kanału Panamskiego^[18]. 26 lutego 2023 roku zespół ostatecznie złożył oficjalną wizytę w Rio de Janeiro w Brazylii^[17]. Zespół następnie przepłynął Atlantyk i na początku kwietnia odwiedził Kapsztad^[19]. 20 maja 2023 roku uroczyście witane okręty 86. Flotylli powróciły do Bandar-e Abbas^[14]. Zespół przepłynął ok. 65 tysięcy kilometrów i czterokrotnie przekroczył równik^[18]. Był to najdłuższy rejs irańskiego zespołu okrętów do tamtej pory^[14].

W dniach 12–14 marca 2024 roku „Dena” ponownie wzięła udział w morskiej fazie ćwiczeń Maritime Security Belt 2024 z marynarkami Rosji i Chin w Zatoce Omańskiej^[21]

Między 18 a 25 lutego 2026 roku „Dena” brała udział w międzynarodowych ćwiczeniach Milan-2026 organizowanych przez Indyjską Marynarkę Wojenną w Zatoce Bengalskiej, z fazą portową w Visakhapatnam^[22][23]. Okręt wchodził wówczas w skład 99. Flotylli^[24]. Według niektórych doniesień, zgodnie z protokołem ćwiczeń okręt nie posiadał na pokładzie amunicji lub posiadał jej niewielką ilość^[23][25]. W drodze powrotnej, po amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran, 4 marca 2026 roku około godziny 6.00 rano czasu lokalnego fregata została zatopiona ok. 40 km na południe od Galle na Sri Lance torpedą okrętu podwodnego^[26]. Dwa dni później ujawniono, że atakującym okrętem był amerykański USS „Charlotte” (SSN-766), który wystrzelił dwie ciężkie torpedy Mk 48^[27]. Silny wybuch torpedy nastąpił pod częścią rufową z lewej burty, unosząc okręt i powodując szybkie zatonięcie rufą w dół^[22]. Fregata zdążyła nadać sygnały wezwania o pomoc, na skutek których akcję ratunkową podjęła Marynarka Wojenna Sri Lanki^[27]. Uratowano 32 członków załogi i odnaleziono 87 ciał ze 180 osób, które według ówczesnych doniesień miały znajdować się na pokładzie^[22][g]. Liczba ofiar była później wskazana jako 104 osoby^[25]. Wśród uratowanych był dowódca okrętu, a część osób była rannych, odtransportowanych do szpitala w Galle^[22].

Amerykański Sekretarz Wojny Pete Hegseth potwierdził na konferencji zatopienie okrętu „który myślał, że jest bezpieczny na wodach międzynarodowych” przez amerykański okręt podwodny^[26]. Był to pierwszy przypadek zatopienia okrętu przez amerykański okręt podwodny po II wojnie światowej^[28]. Szef sztabu armii Indii gen. Upendra Dwivedi ujawnił następnie, że Indie przekazywały Izraelowi informacje o pozycji fregaty po opuszczeniu przez nią wód terytorialnych Indii, na mocy sojuszu zakładającego wymianę informacji wywiadowczych z Izraelem^[25].