Jan Staniszewski (lekkoatleta)

Jan Staniszewski

Data i miejsce urodzenia	18 maja 1913 Świsłocz
Data i miejsce śmierci	23 lipca 1994 Warszawa
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski złoto Warszawa 1938 bieg na 800 m złoto Warszawa 1938 bieg na 1500 m złoto Poznań 1939 bieg na 800 m złoto Poznań 1939 bieg na 1500 m złoto Łódź 1945 bieg na 800 m złoto Łódź 1945 bieg na 1500 m złoto Łódź 1945 sztafeta 4x400 m złoto Kraków 1946 bieg na 800 m złoto Kraków 1946 bieg na 1500 m złoto Gdańsk 1947 sztafeta 3x1000 m srebro Gdańsk 1947 sztafeta olimpijska srebro Wrocław 1949 sztafeta 3x1000 m brąz Warszawa 1947 bieg na 1500 m Halowe mistrzostwa Polski złoto Poznań 1938 bieg na 800 m złoto Olsztyn 1946 bieg na 1000 m złoto Olsztyn 1946 bieg na 3000 m złoto Olsztyn 1947 sztafeta 3x800 m brąz Olsztyn 1947 bieg na 800 m

Jan Staniszewski (ur. 18 maja 1913 w Świsłoczy – obecnie Białoruś, obwód grodzieński, zm. 23 lipca 1994 w Warszawie^[1]) – polski lekkoatleta, biegacz średniodystansowiec. Zawodnik Supraślanki Supraśl (1934–1936), Syreny Warszawa^[2] (1937–1939, 1945–1948) i Ogniwa Warszawa (1949).

Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Świsłoczy (1936). Od 1936 trenowany przez Stanisława Petkiewicza. Największe sukcesy osiągał w latach 1938–1939:

• 2-krotny mistrz Polski w biegu na 800 m w latach 1938 i 1939
• 2-krotny mistrz Polski w biegu na 1500 m w latach 1938 i 1939
• halowy mistrz Polski w biegu na 800 m z roku 1938
• międzynarodowy wicemistrz Anglii w biegu na 1 milę z 1939
• zwycięzca biegów na 1500 m rozgrywanych podczas międzynarodowych meczów z Francją, Niemcami, Norwegią i Litwą
• brązowy medalista Bałtyckich Igrzysk Lekkoatletycznych Malmö 1939 w biegu na 1500 m
• uczestnik Mistrzostw Europy 1938 (6. miejsce w biegu na 1500 m)

Na polskich bieżniach rywalizował m.in.: z Kazimierzem Kucharskim, Wacławem Gąssowskim, Wacławem Soldanem, Józefem Nojim.

W dekadzie 1930–1939 legitymował się drugim w Polsce czasem na dystansie 1500 m, wynoszącym 3:54,2 s.

Obiecująco rozwijająca się kariera sportowa została przerwana przez wybuch II wojny światowej. Wojna zniszczyła marzenia o starcie w Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1940 r. oraz o ustanowieniu rekordu Polski w biegu na 1500 m.

Po wojnie wrócił do biegania. Zdobył 6 tytułów mistrza Polski na stadionie: w biegach na 800 i 1500 m oraz w sztafetach 4 x 400 m i 3 x 1000 m. Po zakończeniu startów przez kilka lat pracował jako trener by w latach 50. ostatecznie odejść od sportu.

Zmarł 23 lipca 1994 r. i został pochowany na Cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie.

• Henryk Kurzyński: Indeks polskich lekkoatletów startujących w latach 1920-1939. Komisja Statystyczna PZLA, 2025.