Joseph Pholien

Ukończył studia prawnicze na Wolnym Uniwersytecie Brukselskim i w 1906 uzyskał tam doktorat. W tym samym roku został adwokatem. W 1916 wstąpił ochotniczo do wojska, gdzie był początkowo asystentem, a następnie zastępcą prokuratora wojskowego. Pod koniec września 1918 trafił do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Torgau, skąd zbiegł w dniu podpisania zawieszenia broni. Po wojnie powrócił do praktyki adwokackiej^[4][5].

Od 1926 do 1929 był radnym brukselskiej dzielnicy Ixelles. W 1936 wszedł w skład Senatu z ramienia Partii Katolickiej. W latach 1938–1939 sprawował urząd ministra sprawiedliwości w gabinecie Paula-Henriego Spaaka. W maju 1940 ponownie ochotniczo wstąpił do wojska. W czasie okupacji niemieckiej działał w ruchu oporu i był trzykrotnie więziony (od lipca do grudnia 1941, w grudniu 1942 oraz od stycznia do marca 1943). Po lądowaniu aliantów w Normandii zaczął się ukrywać. W 1945 był wśród założycieli Partii Chrześcijańsko-Społecznej. Opowiadał się za powrotem do kraju króla Leopolda III^[1][4].

16 sierpnia 1950, po rezygnacji premiera Jeana Duvieusarta, stanął na czele nowego rządu. W tracie jego urzędowania nastąpiła abdykacja Leopolda III i wstąpienie na tron Baldwina I (17 lipca 1951). Premier Pholien zdecydował również o udziale wojsk belgijskich w wojnie koreańskiej (w skałdzie Sił ONZ w Korei) oraz o wydłużeniu obowiązkowej służby wojskowej z 7 do 24 miesięcy. 15 stycznia 1952 na stanowisku premiera zastąpił go Jean Van Houtte (dotychczasowy minister finansów)^[4][6].

Pholien wszedł w skład nowego gabinetu, obejmując urząd ministra sprawiedliwości. 3 września tego samego roku podał się do dymisji, w następstwie przedterminowego zwolnienia z więzień (z polecenia ministra spraw wewnętrznych Ludovica Moyersoena) belgijskich kolaborantów i zbrodniarzy wojennych: Emiela Van Coppenolle (dowódcy belgijskiej żandarmerii w okresie okupacji niemieckiej) oraz Richarda De Bodta (rottenführera Algemeene-SS Vlaanderen, nazywanego „katem z Fortu Breendonk”). Powrócił wówczas do wykonywania zawodu adwokata. Do 1961 pozostawał senatorem. W 1966 otrzymał honorowy tytuł ministra stanu^[4][6].