Jean Van Houtte

Był synem profesora historii Huberta Van Houtte (1872–1948)^[3]. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Gandawskim i w 1928 uzyskał tam doktorat. W tym samym roku został wpisany na listę adwokatów i przebywał na stypendium w Haskiej Akademii Prawa Międzynarodowego. W 1929 odbył praktykę w Sekretariacie Ligi Narodów w Genewie, po czym w latach 1929–1930 studiował w Wolnej Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. W latach 1931–1937 pracował jako wykładowca na Uniwersytecie w Liège (początkowo jako docent, zaś od 1936 na stanowisku profesora nadzwyczajnego). Prowadził wówczas zajęcia z prawa karnego oraz notarialnego. W 1937 rozpoczął pracę na Wydziale Prawa i Kryminologii Uniwersytetu Gandawskiego, jako wykładowca prawa cywilnego i podatkowego. W 1946 otrzymał nominację na stanowisko profesora zwyczajnego. W latach 1956–1958 pełnił funkcję dziekana tego wydziału. W 1975 przeszedł na emeryturę. Był również profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Lille (1947 i 1958), Uniwersytecie Katolickim w Nijmegen (1948) oraz Uniwersytecie w Grenoble (1949). W 1954 został członkiem Belgijskiej Królewskiej Flamandzkiej Akademii Nauki i Sztuk (KVAB). W 1964 sprawował funkcję jej przewodniczącego. Był autorem lub współautorem 17 prac naukowych oraz ponad 200 artykułów^[4][5][6].

Jako oficer rezerwy, został zmobilizowany w maju 1940. Dowodził jedną z kompanii 54. pułku liniowego. Po kapitulacji Belgii trafił do niewoli niemieckiej, w której przebywał do sierpnia 1940. W okresie okupacji nadal pracował na uniwersytecie i prowadził praktykę adwokakcką^[1][6].

W latach 1944–1945 był szefem gabinetu ministra spraw wewnętrznych Edmonda Ronse. Wstąpił wówczas do nowo powstałej Partii Społeczno-Chrześcijańskiej. W 1949 z jej ramienia został dokooptowany do składu Senatu. Członkiem wyższej izby Parlamentu pozostawał nieprzerwanie do 1968. Od 1952 do 1954 po raz pierwszy sprawował urząd ministra finansów (w gabinetach Jeana Duvieusarta i Josepha Pholiena). 12 stycznia 1952, po dymisji Pholiena, otrzymał misję utworzenia nowego rządu. Trzy dni później został premierem. W okresie kierowania przez niego gabinetem, w Belgii trwała recesja gospodarcza. Toczyły się również spory dotyczące zakresu planowanej amnestii dla kolaborantów z okresu okupacji niemieckiej (1940–1944) oraz długości trwania służby wojskowej^[2]. Pozostawał na stanowisku szefa rządu do 23 kwietnia 1954 (dymisja rządu nastąpiła po wyborach do Izby Reprezentantów). W latach 1958–1961, po kolejnych wyborach parlamentarnych, ponownie zajmował stanowisko ministra finansów – w II i III gabinecie Gastona Eyskensa. W 1966 otrzymał honorowy tytuł ministra stanu, zaś w 1970 nadany mu został tytuł barona^[1][2][7].

W latach 1968–1975 był prezesem linii lotniczych Sabena, zaś od 1971 do 1975 kierował również belgijskim oddziałem holenderskiego przedsiębiorstwa stoczniowego Rotterdamsche Droogdok Maatschappij. W latach 1971–1973 sprawował funkcję przewodniczącego Międzynarodowego Stowarzyszenia Podatkowego (IFA)^[4].

W 1932 ożenił się z Cécile Destellą (1908–2007), z którą miał czworo dzieci. Jego najmłodszy syn Hubert van Houtte (1939–2020), został dyplomatą i pełnił m.in. funkcję stałego przedstawiciela Belgii przy UNESCO i OECD^[1][8].

Został pochowany na cmentarzu w Wezembeek-Oppem^[9].

• Order Korony (I i IV klasa) – Belgia
• Order Leopolda (III i V klasa) – Belgia
• Odznaka Obywatelskiej za długoletnią służbę w administracji (I klasa) – Belgia
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1940-1945 – Belgia
• Medal Jeńców Wojennych 1940-1945 – Belgia
• Order Zasługi (II klasa) – Chile
• Order Bernardo O’Higginsa (II klasa) – Chile
• Order Narodowy Legii Honorowej (I klasa) – Francja
• Order Jerzego I (I klasa) – Grecja
• Order Lwa Niderlandzkiego (I klasa) – Holandia
• Order Oranje-Nassau (I klasa) – Holandia
• Królewski Order Sahamatrei (I klasa) – Kambodża
• Order Narodowy Świętego Karola (III klasa) – Kolumbia
• Order Zasługi Adolfa Nassauskiego (I klasa) – Luksemburg
• Order Korony Dębowej (I klasa) – Luksemburg
• Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (Krzyż Wielki I klasy) – Niemcy
• Order Słonia Białego (I klasa) – Tajlandia
• Order Zasługi Republiki Włoskiej (Krzyż Wielki I klasy) – Włochy^[4][10]

• Uniwersytet w Grenoble
• Uniwersytet w Lille
• Uniwersytet w Nicei^[10]