Ken Wahl

Ken Wahl
Ilustracja
Imię i nazwisko

Anthony Calzaretta

Data i miejsce urodzenia

31 października 1954
Chicago, Illinois, USA

Zawód

aktor, reżyser, scenarzysta

Współmałżonek

Corinne Alphen
(1984–1991; rozwód)
Lorrie Vidal
(1993–1997; rozwód)
Shane Barbi
(od 1997)

Lata aktywności

1979–1996

Ken Wahl, właśc. Anthony Calzaretta[1] (ur. 31 października 1954 w Chicago) – amerykański aktor, scenarzysta i reżyser telewizyjny. Laureat Złotego Globu dla najlepszego aktora w serialu dramatycznym.

Życiorys

Wczesne lata

Urodził się w Chicago[2] w stanie Illinois jako jedno z dziesięciorga dzieci[3]. Jego rodzina była pochodzenia włoskiego i niemieckiego[4]. Dorastał w Chicago i Nowym Jorku. Swój pseudonim „Ken Wahl” przyjął na cześć człowieka, który uratował życie jego ojcu w wojnie koreańskiej. Mając siedemnaście lat opuścił Bremen High School w Midlothian w Illinois[5]. Mając siedemnaście lat opuścił szkołę i rodzeństwo. Dorabiał jako pracownik magazynu z częściami samochodowymi na stacji benzynowej w Los Angeles, w Kalifornii z Burning Desire.

Kariera

Jego pierwszą kluczową rolą był główny bohater Richie Genaro, włoski licealista i szef gangu ulicznego Bronxu w filmie Włóczęgi (The Wanderers, 1979)[6][7]. Zaraz potem zaangażowano go w dramatach sensacyjnych: Zaciekły pościg (Running Scared, 1980) u boku Judge'a Reinholda, Złota pogoń (Race for the Yankee Zephyr, 1981) z Lesley Ann Warren, Fort Apache, Bronx (Fort Apache the Bronx, 1981) u boku Paula Newmana i Żołnierz (The Soldier, 1982)[8] z udziałem Klausa Kinskiego. W czarnej komedii Sama Peckinpaha Zły urok (Jinxed!, 1982) z Bette Midler pojawił się jako krupier kasyna blackjack doprowadzony do skrajnego załamania przez zawodowego hazardzistę[9]. W melodramacie wojennym Sidneya J. Furiego Purpurowe serca (Purple Hearts, 1984) zagrał postać chirurga na wojnie wietnamskiej, który wdaje się w romans z pielęgniarką (Cheryl Ladd)[10].

W 1984, podczas jazdy na spotkanie z Diane Keaton na plan filmowy melodramatu Pani Soffel (Mrs. Soffel) z Melem Gibsonem i Matthew Modine, rozbił swój motocykl. Przez kilka lat występował na małym ekranie, m.in. w telefilmie wojennym NBC Parszywa dwunastka 2: Następna misja (The Dirty Dozen: Next Mission, 1985) z Lee Marvinem i Ernestem Borgnine, serialu CBS Podwójna odwaga (Double Dare, 1985)[11] z Billy Dee Williamsem i telewizyjnym dramacie sensacyjnym ABC Abla Ferrary Gladiator (1986) z Nancy Allen[12].

Od 16 września 1987 do 18 kwietnia 1990 grał postać tajnego agenta Michaela Vincenta „Vinniego” Terranovy z OCB (Organized Crime Bureau), który pomógł oddziałowi specjalnemu FBI w rozbiciu organizacji przestępczych w serialu CBS Cwaniak (Wiseguy)[13], która przyniosła mu nagrodę Złotego Globu i nominację do Emmy. 17 kwietnia 1989 „US Magazine” przyznał mu tytuł „Najseksowniejszego mężczyzny w telewizji”[14]. Spróbował także swoich sił jako reżyser jednego z odcinków serialu. Jednak jego powrót do roli Vinniego Terranovy, który rzekomo odżył w telefilmie ABC Cwaniak (Wiseguy, 1996) był nieco rozczarowujący, dało się dostrzec jego poważne problemy zdrowotne[15].

Życie prywatne

Ze swojego pierwszego związku małżeńskiego ma troje dzieci: dwóch synów - Louie i Cody’ego oraz córkę Kyrę. W latach 1984–1991 jego drugą żoną była Corinne Alphen, córka szefa policji, która w 1978, 1981 i 1982 znalazła się na zdjęciach magazynu dla mężczyzn „Penthouse”. Mają syna Raymonda (ur. 1984).

Traci Lords ujawniła w swojej autobiografii, Traci Lords: Underneath It All, że miała krótki romans z Wahlem w 1988 po tym, jak wystąpiła gościnnie w serialu Cwaniak[16].

W 1992 przeżył groźny wypadek motocyklowy, którego skutkiem była kontuzja szyi. Przez wiele lat sięgał po różne używki, w celu zapobiegania na własną rękę chronicznemu bólowi po wypadku. Twierdził, że tylko wódka może mu pomóc uporać się z bólem fizycznym. Jednak z czasem zapobiegł bólowi tylko pod nadzorem lekarskim. Przeszedł kilka operacji kręgosłupa.

28 grudnia 1996 został aresztowany za wandalizm i 800-dolarowe szkody wyrządzone w barze oraz grożenie nożem barmanowi. 17 września 1997 ożenił się z Shane Barbi[17], która pojawiła się we wrześniu 1991 i styczniu 1993 w magazynie dla mężczyzn „Playboy”.

Po zamachu na World Trade Center i Pentagon, na swojej stronie internetowej zajął się sprzedażą osobiście zaprojektowanych flag amerykańskich (155 dolarów za sztukę).

W 2009 Wahl pozwał swojego byłego menedżera biznesowego, Henry’ego Levine’a, twierdząc, że Levine spiskował z pierwszą żoną Wahla, Corinne Alphen, aby go oszukać[18].

Wiele swojego czasu poświęca akcjom charytatywnym na rzecz zwierząt[19].

Filmografia

Filmy

  • 1979: Włóczęgi (The Wanderers) jako Richie
  • 1980: Zaciekły pościg (Running Scared) jako Chas McClain
  • 1981: Fort Apache, Bronx (Fort Apache the Bronx) jako Corelli
  • 1981: Race for the Yankee Zephyr jako Barney
  • 1982: Zły urok (Jinxed!) jako Willy Brodax
  • 1982: Żołnierz (The Soldier) jako Żołnierz
  • 1984: Purpurowe serca (Purple Hearts) jako Don Jardian
  • 1991: Jak obrobić Beverly Hills (The Taking of Beverly Hills) jako Boomer Hayes
  • 1994: Przysługa (The Favor) jako Tom Andrews

Filmy TV

  • 1985: Parszywa dwunastka 2: Następna misja (The Dirty Dozen: Next Mission) jako Louis Valentine
  • 1986: Gladiator (The Gladiator) jako Rick Benton
  • 1987: Syndrom Omega (Omega Syndrome) jako Jack Corbett
  • 1994: Tajemnica Śmierci Grace Doze (Searching for Grace) jako John Danielli
  • 1996: Cwaniak (Wiseguy) jako Vinnie Terranova

Seriale

  • 1985: Double Dare jako Ken Sisko
  • 1987-90: Cwaniak (Wiseguy) jako Vinnie Terranova

Przypisy

  1. ↑ Hal Erickson, Rovi, Ken Wahl Biography, „The New York Times” [dostęp 2025-08-01] (ang.).
  2. ↑ Ken Wahl. Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-08-01]. (ang.).
  3. ↑ Ken Wahl Trivia. FamousFix. [dostęp 2025-08-01]. (ang.).
  4. ↑ Ken Wahl Biography. The Famous People. [dostęp 2025-08-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-01)]. (ang.).
  5. ↑ Frank Lovece, 'I must be doin somethin right,' says 'Wiseguy's elusive star Ken Wahl, 'because I'm still around', „Newspaper Enterprise Association”, 4 grudnia 1988 [dostęp 2025-08-01] [zarchiwizowane z adresu 2025-08-01] (ang.).
  6. ↑ Ed Cross, Ken Wahl Reflects on His Breakout Role in ‘The Wanderers’ 45 Years Later, „Woman’s World”, 19 października 2024 [dostęp 2025-08-01] (ang.).
  7. ↑ Peter Raschner. Ken ist Der Boss. „Bravo”. nr 44 (XXIII), s. 18–19, 25 października 1979. Hamburg: Wydawnictwo Bauer. ISSN 0406-9595.
  8. ↑ Ken Wahl Biography. Film Reference. [dostęp 2025-08-01]. (ang.).
  9. ↑ What Happened To Ken Wahl Of Jinxed Notoriety?. bootlegbetty.com, 4 listopada 2024. [dostęp 2025-08-01]. (ang.).
  10. ↑ Purple Hearts (1984). Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-08-01]. (ang.).
  11. ↑ Ken Wahl Biography. AllMovie. [dostęp 2025-08-01]. (ang.).
  12. ↑ Video: „Gladiator”. „Film”. nr 14 (2177/XLVI), s. 23, 7 czerwca 1991. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
  13. ↑ Susan King, ‘Wiseguy’ Gets Older--and Wiser : Television: Co-creator Stephen J. Cannell has returned to simplify the CBS series, which has a new star and writing staff. Last season, he said, ‘you couldn’t figure what was going on.’, „Los Angeles Times”, 8 listopada 1990 [dostęp 2025-08-01] (ang.).
  14. ↑ Pam: Whatever Happened To...Ken Wahl?. listopada 2014. [dostęp 2025-08-01]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
  15. ↑ John J. O’Connor, A Return to 'Wiseguy,' With the Original Guy, „The New York Times”, 2 maja 1996 [dostęp 2025-08-01] (ang.).
  16. ↑ Traci Lords: Traci Lords: Underneath It All. HarperCollins, 2003, s. 115–118. ISBN 978-0-06-221723-3.
  17. ↑ David Martosko, Congressman Heartthrob? Ken Wahl, 1980s, „Daily Mail”, 8 kwietnia 2013 [dostęp 2025-08-01] (ang.).
  18. ↑ Josh Grosberg: Wiseguy’s Ken Wahl in the Poor House. E! News, 2009-03-31. [dostęp 2025-08-01]. (ang.).
  19. ↑ Ed Gross, For ‘Wiseguy’ and ‘The Wanderers’ Star Ken Wahl, Helping Our Vets Means More Than Acting Ever Did, „Closer Weekly”, 10 listopada 2019 [dostęp 2025-08-01] (ang.).

Bibliografia

  • Miniportret na życzenie: Ken Wahl. „Film”. nr 6 (2273/XLVIII), s. 30, 14 lutego 1993. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X. 

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.