Diane Keaton

Urodziła się w Los Angeles w Kalifornii jako najstarsza z czwórki dzieci Dorothy Deanne (z domu Keaton) i Johna Newtona Ignatiusa Halla, pośrednika w obrocie nieruchomościami i inżyniera budownictwa lądowego^[1]. Jej rodzina miała pochodzenie irlandzkie, angielskie, niemieckie i szkockie^[2]. Dorastała z braćmi: Randym (ur. 21 marca 1948) i Robinem (ur. 27 marca 1951) oraz siostrą Dorrie (ur. 1 kwietnia 1953)^[3]. U jej ojca w 1990 zdiagnozowano nowotwór mózgu, zaś matka zmagała się z chorobą Alzheimera^[4].

W 1957 przeprowadziła się z rodziną do Santa Ana, gdzie w 1963 ukończyła naukę w liceum^[5] i uczęszczała do koledżu. Przez rok studiowała aktorstwo na Orange Coast College w Costa Mesa, następnie podjęła studia aktorskie w Neighborhood Playhouse School of the Theatre w Nowym Jorku^[6]. Jako nastolatka brała udział w wielu konkursach talentów, na których prezentowała swoje umiejętności wokalne^[7]. Była redaktorką biuletynu Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej^[8]. Śpiewała w chórze kościelnym, szkolnym zespole wokalnym The Melodette i grupie muzycznej Roadrunners^[9].

Dołączywszy do związku zawodowego aktorów Actors’ Equity Association, zaczęła posługiwać się pseudonimami artystycznymi, ponieważ pod danymi „Diana Hall” była już zarejestrowana inna aktorka^[10]. Wystąpiła w spektaklach wystawianych przez Woodstock Playhouse: The Pajama Game (pod pseudonimem Dorrie Hall) i Oh! What a Lovely War (jako Cory Hall)^[10]. Niedługo później przyjęła nazwisko panieńskie matki – Keaton^[10]. W 1968 zagrała Sheilę w musicalu Hair na Broadwayu^[11][12]. W tym okresie mierzyła się z bulimią i hipoglikemią^[13]. W 1969 za rolę Lindy Christie w broadwayowskim musicalu Zagraj to jeszcze raz, Sam u boku Woody’ego Allena była nominowana do nagrody Tony za najlepszą kobiecą rolę drugoplanową^[14].

Karierę ekranową rozpoczęła od występu w roli Joan Vecchio w komedii romantycznej Kochankowie i inni nieznajomi (Lovers and Other Strangers, 1970). W 1971 zagrała w serialach: F.B.I. i Mannix^[15]. Wystąpiła w roli Lindy w komedii Herberta Rossa Zagraj to jeszcze raz, Sam (Play It Again, Sam, 1972)^[16]. Zagrała postać Katherine „Kay” Corleone (z domu Adams), zmartwionej żony Michaela Corleone w trylogii Francisa Forda Coppoli Ojciec chrzestny (The Godfather, 1972), Ojciec chrzestny II (The Godfather: Part II, 1974) i Ojciec chrzestny III (The Godfather: Part III, 1990)^[17].

W 1976 wystąpiła jako Debbie Watsba w produkcji off-broadwayowskiej Klasa podstawowa języka angielskiego autorstwa Israela Horovitza^[18]. Za rolę Annie Hall w komedii romantycznej Woody’ego Allena Annie Hall (1977) otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, nagrodę BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu, nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych dla najlepszej aktorki^[19] i nagrodę National Board of Review dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Była nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki również za wcielenie się w postać dziennikarki Louise Bryant w filmie Warrena Beatty Czerwoni (Reds, 1981)^[20]. Następnie zagrała w filmach: Najwyższa stawka (Shoot the Moon, 1982) Alana Parkera, Mała doboszka (The Little Drummer Girl, 1984) George’a Roya Hilla, Pani Soffel (Mrs. Soffel, 1984) Gilliana Armstrona) i Zbrodnie serca (Crimee of the Heart, 1986) Bruce’a Beresforda), ale żadna z produkcja nie zyskała uznania krytyków i publiczności^[20]. Wystąpiła także w filmach: Almost Human, Reform School, Klepto, Whatever Happens to Harry i Book of Love, które jednak nigdy nie doczekały się premiery^[20]. Za występ w roli J.C. Wiatt w komedii Charlesa Shyera Baby Boom (1987) i Carol w komedii kryminalnej Woody’ego Allena Tajemnica morderstwa na Manhattanie (Manhattan Murder Mystery (1993)^[21] otrzymała nominacje do Złotych Globów dla najlepszej aktorki w komedii/musicalu.

Wykreowała postać Annie MacDuggan-Paradis, jednej z tytułowych bohaterek kasowej komedii Zmowa pierwszych żon (The First Wives Club, 1996) z Goldie Hawn i Bette Midler^[22]. Następnie zagrała pierwszoplanowe role w filmach: Siła przebaczenia (The Only Thrill, 1997) Petera Mastersona, Gorsza siostra (Other Sister, 1999) Garry’ego Marshalla, Gorąca linia (Hanging Up, 2000) we własnej reżyserii i Romanssidło (Town & Country, 2001), które poniosły porażkę artystyczną i komercyjną^[23]. Za występ w roli Eriki Jane Barry w komedii romantycznej Nancy Meyers Lepiej późno niż później (Something’s Gotta Give, 2003)^[24] otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej^[25].

Wyprodukowała film Niebo (Heaven, 1987), za który zebrała chłodne recenzje od krytyków^[26]. Wyreżyserowała teledysk do piosenki Belindy Carlisle „Heaven Is a Place on Earth” (1987) i film telewizyjny Dziki kwiat (Wildflower, 1991)^[27]. Fabularny debiut reżyserski zaliczyła tragikomedią Rodzinka z piekła rodem (Unstrong Heroes, 1995)^[28].

We współpracy z Marvinem Heifermanem wydała albumy fotograficzne: Martwa natura (Still Life, 1983)^[29] i Bill Wood’s Business (2008). Zajmowała się fotografią, miała swoją wystawę zdjęć w Castelli Graphics^[30].

Diane Keaton zmarła 11 października 2025 w wieku 79 lat^[31][32]. Przyczyną śmierci było zapalenie płuc^[33].