Księże Pole

Księże Pole
wieś
Ilustracja
Kościół św. Bartłomieja
Państwo

 Polska

Województwo

 opolskie

Powiat

głubczycki

Gmina

Baborów

Liczba ludności (2022)

195[1]

Strefa numeracyjna

77

Kod pocztowy

48-133[2]

Tablice rejestracyjne

OGL

SIMC

0491080

Położenie na mapie gminy Baborów
Mapa konturowa gminy Baborów, na dole znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Położenie na mapie powiatu głubczyckiego
Mapa konturowa powiatu głubczyckiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Ziemia50°06′31″N 17°57′56″E/50,108611 17,965556[3]

Księże Pole (niem. Knispel[4], cz. Kněží Pole[5]) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Baborów.

Nazwa

Miejscowość została zanotowana w roku 1220 jako Kneispole, Knesopole oraz Knesepole, w 1250 jako Cnespole, w 1261 Kennespole, 1265 Knespol. Nazwa miejscowości oznacza literalnie własność księcia lub księdza[6].

Historia

Historycznie miejscowość leży na tzw. polskich Morawach, czyli na obszarze dawnej diecezji ołomunieckiej. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1220 roku miejscowość pierwotnie należała do Margrabstwa Moraw, nawet po wydzieleniu z niego księstwa opawskiego, które to co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska, jednak miejscowość pozostała częścią Moraw jako część kietrzańskiej enklawy na Śląsku[4].

Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus i powiatu głubczyckiego. Pierwotnie była zamieszkana przez tzw. Morawców, jeszcze w XVII wieku językiem kazań był język morawski (gwary laskie)[7], na początku XX wieku była już niemieckojęzyczna. W granicach Polski od końca II wojny światowej. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec.

Od XIX w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono na ozdobnym kartuszu krzyż i leżący pod krzyżem półksiężyc (herb Szeliga)[8][9].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.

Zabytki

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[10]:

  • kościół par. pw. św. Bartłomieja, z l. 1756-63, 1906 r., wypis z księgi rejestru.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-05].
  2. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 639 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 64358.
  4. 1 2 Mapa kietrzańskiej enklawy morawskiej
  5. ↑ Gregor Wolný: Kirchliche Topographie von Mähren. I. Abtheilung, Band 5. Brünn: Nitsch und Grosse, 1863, s. 252. (niem.).
  6. ↑ Stanisław Drzażdżyński, Nazwy topograficzne. Słowiańskie nazwy miejscowości na Szląsku Pruskim. Powiat Głubczycki, "Wisła" tom XI 1897, str. 121.
  7. ↑ Mapa Zasięg mowy polskie na Śląsku około połowy XVII wieku. Opracował Tadeusz Ładogórski w: Historia Śląska pod redakcją Karola Maleczyńskiego, Wrocław 1966, Tom 1, cz. 3.
  8. ↑ Aleksandra Starczewska-Wojnar, Symbolika chrześcijanska na pieczęciach gmin wiejskich zachodnich powiatów Rejencji Opolskiej od 1816 do 1933 roku = Christian Symbolism on State Seals Used in the Western Part of Opole Administrative District Between 1816 and 1933, [w:] Łukasz Burkiewicz i inni red., Polska kultura religijna: studia o polskiej religijności na przestrzeni wieków = Polish religious culture: studies on Polish religiosity over the centuries, Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie, 2019, s. 470, ISBN 978-83-7614-419-1 [dostęp 2025-10-10] (pol.).
  9. ↑ Aleksandra Starczewska-Wojnar, Odciśnięta pamięć wspólnoty: prawne i komunikatywne funkcje pieczęci gmin wiejskich na przykładzie zachodnich powiatów rejencji opolskiej w latach 1816-1933, Archiwalne Źródła Tożsamości, Opole: Archiwum Państwowe w Opolu : Uniwersytet Opolski, 2020, s. 292, ISBN 978-83-956475-6-7 [dostęp 2025-10-10] (pol.).
  10. ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo opolskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026, s. 21.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.