Ladyhawke

Ladyhawke
Ilustracja
Ladyhawke w Newcastle upon Tyne (2009)
Imię i nazwisko

Phillipa Brown

Data i miejsce urodzenia

13 lipca 1979
Masterton

Instrumenty

gitara, gitara basowa, syntezator, perkusja

Typ głosu

kontralt

Gatunki

electropop, synthpop, indie rock, muzyka alternatywna, indietronica, leftfield pop, pop, dance-pop, post-punk revival, new rave

Zawód

muzyczka, tekściarka, producentka muzyczna

Aktywność

od 2001

Wydawnictwo

Island, Modular, Polyvinyl, Mid Century

Współpracownicy
Sarah Larnach, Nick Littlemore, Pascal Gabriel, Hannah Robinson, Tommy English, Scott Hoffman, Tim Burgess, Tiësto
Zespoły
Two Lane Blacktop (2001–2003), Teenager (2004–2007, od 2025)
Strona internetowa

Ladyhawke, właśc. Phillipa Margaret „Pip” Brown[1][2] (ur. 13 lipca 1979 w Masterton) – nowozelandzka piosenkarka, autorka tekstów piosenek, producentka muzyczna oraz multiinstrumentalistka, występująca solowo od 2007 roku pod pseudonimem nadanym sobie na cześć filmu Richarda Donnera o tym samym tytule.

Nim rozpoczęła działalność solową, w latach 2001–2003 była członkinią hardrockowej grupy muzycznej Two Lane Blacktop z Wellington. Następnie, w 2004 roku założyła zespół artrockowy Teenager wspólnie z Nickiem Littlemore’em z zespołu Pnau, późniejszym członkiem Empire of the Sun, z którym w 2006 roku wydała album studyjny Thirteen i po reaktywacji w 2025 roku minialbum Fourteen.

Jej debiutancki album solowy, Ladyhawke, ukazał się 19 września 2008 roku nakładem wydawnictwa Modular. Zawierał pięć singli, z których „My Delirium” odniósł największy sukces. W 2009 roku album przyniósł artystce nagrody ARIA Music Awards (w kategorii „Przełomowy artysta”) i New Zealand Music Awards (w kategorii „Najlepszy album roku”). Jej drugi solowy album, Anxiety, został wydany w maju 2012 roku, trzecia płyta Wild Things w czerwcu 2016 roku, a czwarta, Time Flies, w listopadzie 2021 roku. Electropopowa muzyka Ladyhawke charakteryzuje się wyraźnymi inspiracjami latami 80. XX wieku, łączonymi z elementami rocka alternatywnego.

Wczesne życie i edukacja

Brown urodziła się 13 lipca 1979 roku[3][4] (bądź w 1981 roku[5][6][7]) w Masterton w Nowej Zelandii[8][2][9]. Pochodzi z muzykalnej rodziny – jej matka Jillian Brown była piosenkarką i gitarzystką, a ojczym Frank Bain perkusistą jazzowym w zespole surfingowym[8][10].

W dzieciństwie różne choroby i alergie sprawiały, że często przebywała w szpitalu. W wieku dziesięciu lat zaraziła się różycą, chorobą powszechną u mew i rekinów, nieobserwowaną wówczas u ludzi w Nowej Zelandii od dwudziestu lat. Jej alergie na antybiotyki i leki przeciwhistaminowe znacznie skomplikowały wysiłki związane z leczeniem i prawie doprowadziły ją do śpiączki, a ona sama była bliska śmierci[11].

Gdy Brown była już dorosła, zdiagnozowano u niej zespół Aspergera. Była przekonana, że to właśnie to zaburzenie było powodem tego, iż swoje dzieciństwo spędziła w większości słuchając radia oraz płyt rodziców, w tym zespołów The Beatles i The Pretenders[11]. Będąc nastolatką słuchała także dużo Nirvany i britpopu. Była też fanką The Smashing Pumpkins[12].

Zaczęła grać muzykę od jedenastego roku życia. Wtedy też sięgnęła po perkusję. W wieku czternastu lat potrafiła już grać na gitarze, basie i syntezatorze[13][2]. By grać więcej, dołączyła do orkiestry dętej swojego rodzinnego miasta, której liderem był jej ojczym. Grała w nim wraz z siostrami, a ona sama była perkusistką[13].

Planowała rozwijać się w kierunku projektowania, stolarstwa i w przedmiotach artystycznych[11]. Podczas edukacji w Chanel College w Masterton[10][5] grała już w szkolnych zespołach grunge’owych[2][13]. Po ukończeniu szkoły, w wieku 18 lat przeprowadziła się do Wellington[2][8].

Kariera muzyczna

Two Lane Blacktop

W Wellington Brown wraz z przyjaciółmi: Matthewem Harropem (gitara, wokal), Benem Fraserem (gitara basowa) i Philem Smileyem (perkusja) założyła hardrockowy zespół Two Lane Blacktop[14], gdzie pod pseudonimem Lux Curfew[15] grała na gitarze prowadzącej i była wokalistką wspierającą. Pisała także teksty piosenek. Sama opisuje Two Lane Blacktop jako zespół „grający jak The Stooges w połączeniu z The Clash”[16][13].

Z zespołem nagrała trzy minialbumy: w 2001 roku Live i Mechanic Demos oraz rok później The Mechanic[14]. Występowali w Nowej Zelandii i Australii. Zagrali także kilka koncertów w Stanach Zjednoczonych, występując w Nowym Jorku (w klubie CBGB) i Los Angeles[13]. Po powrocie do Nowej Zelandii, nagrali w 2003 roku album The Girl, który ostatecznie nie został wydany[14]. W tym samym roku wydali także singel „The Rat” w wytwórni In-Fidelity, który grany był w audycji radiowej Johna Peela[17].

W tym okresie Brown studiowała fotografię i projektowanie[15][6].

Pod koniec 2003 roku Two Lane Blacktop rozpadło się, gdy ich wokalista Matthew Harrop i perkusista Phil Smiley opuścili zespół na dwa dni przed zaplanowaną trasą koncertową po Australii z grupą Modey Lemon, po której mieli zagrać na festiwalu SXSW w Austin w Teksasie[13][14]. Brown podjęła wtedy spontaniczną decyzję o locie do Australii i przeprowadzce do Melbourne[13].

Teenager

W Melbourne Brown grała jako DJ w klubach nocnych i prowadziła wieczory koncertowe z artystką Sarah Larnach[15], która tworzyła w późniejszych latach wszystkie grafiki wokół debiutanckiego solowego albumu Ladyhawke[8]. Jakiś czas po jej przeprowadzce, pochodzący z Sydney Nick Littlemore z zespołu Pnau (późniejszy założyciel Empire of the Sun) zapytał, czy byłaby zainteresowana dołączeniem do założonego przez niego zespołu art rockowego Teenager[13][5]. Spodobała się jej muzyka Littlemore’a i w 2004 roku zdecydowała się do niego dołączyć jako gitarzystka i wokalistka[14][13]. Grali oni razem przez dwa lata, a jeszcze w 2004 roku Brown przeprowadziła się do Sydney, aby być bliżej zespołu i innych osób, z którymi lubiła grać i tworzyć muzykę[5].

Po dwóch wydanych w 2006 roku singlach, „Pony” i „Bound and Gagged”[14] duet Teenager wydał jeszcze w tym samym roku swój debiutancki album studyjny Thirteen[5]. Craig Mathieson z magazynu Mess+Noise opisał go jako „płytę popową, aczkolwiek szczególnie egzotyczny gatunek, który w równym stopniu sugeruje kreatywną przebiegłość i nuty samouwielbienia [...] Pony jest najbliższy temu albumowi, jeśli chodzi o tanie wakacje gatunkowe, zbliżając się do rockowej postawy, podczas gdy organiczny i desperacki rozwój Bound And Gagged jest o wiele bardziej imponujący”[18].

Utwór „Pony” z debiutanckiego albumu znalazł się w ścieżce dźwiękowej do gry komputerowej Grand Theft Auto IV[19].

Zespół promował płytę w rozszerzonym składzie[14], a niedługo jego premierze Brown odeszła, aby skoncentrować się na karierze solowej[20]. Littlemore wrócił natomiast do zespołu Pnau[14].

W 2023 roku Ladyhawke wspomniała o przyszłych planach z zespołem Pnau podczas trasy po Australii[21][22]. W sierpniu 2024 roku na scenie w Sydney, grając swój debiutancki album w całości, potwierdziła odnowienie współpracy z Littlemore’em nad ich projektem Teenager, którego premiera miała nastąpić wraz z wydaniem nowej muzyki. Kilku widzów wykrzykiwało wówczas tytuły utworów z projektu, takie jak „Alone Again”, na co piosenkarka odpowiedziała jednemu z widzów, potwierdzając projekt[23].

Do reaktywacji duetu Teenager doszło w 2025 roku. Pod koniec maja ukazała się ich pierwsza po prawie dwudziestu latach piosenka „AA”, zapowiadając jednocześnie minialbum Fourteen[24]. Płyta, wydana 8 października 2025 roku, została nagrana w Los Angeles, Sydney, Londynie i San Antonio[25].

Kariera solowa

Ladyhawke (2007–2009)

Ladyhawke podczas występu na festiwalu Nevereverland 2008 w Perth

Jeszcze w czasie tworzenia muzyki z Nickiem Littlemore’em Brown zdecydowała się opuścić grupę Teenager, skupiając się na solowym projekcie. Przyjęła pseudonim Ladyhawke[13], pochodzący od tytułu filmu z 1985 roku (pol. Zaklęta w sokoła), w którym jedną z głównych ról zagrała Michelle Pfeiffer. Brown wyznała, iż jej celem było tworzenie muzyki, którą mogłaby przekazać to, co czuje[26]. Po nagraniach demo w domu, wydała w 2008 roku singel „Back of the Van”, który stał się hitem w Internecie[14]. Brown wkrótce podpisała duży kontrakt płytowy australijską wytwórnią Modular, a następnie z brytyjskim wydawnictwem Island[8]. Jeszcze w tym samym roku przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii[14] – do Londynu[2][26], gdzie zamieszkała w Soho, a następnie w Brick Lane[6].

Debiutancki album o nazwie Ladyhawke, został wydany 22 września 2008 roku przez Modular, a jego producentami byli Pascal Gabriel i Hannah Robinson[5]. Brown na swoim debiutanckim albumie grała na gitarze, basie i syntezatorach[16].

Płyta uzyskała pierwsze miejsce na liście przebojów w Nowej Zelandii[27], a zarówno w Australii, jak i w Wielkiej Brytanii sięgnęła szesnastego miejsca[28][29], uzyskując certyfikat złotej płyty[30][31]. Jej największym przebojem była piosenka „My Delirium”, która znalazła się w pierwszej dziesiątce w Nowej Zelandii i Australii[32][28]. W Polsce piosenka ta osiągnęła 38. pozycję na liście przebojów Programu Trzeciego Polskiego Radia[33].

Ladyhawke w Club Capitol (2009)

Ladyhawke pojawiła się również w zestawieniu Triple J Hottest 100 2008 ze swymi dwoma utworami: „My Delirium” na miejscu 11. oraz „Paris Is Burning” na miejscu 26. Utwór Pnau „Embrance”, który był wynikiem współpracy z Ladyhawke, uplasował się wówczas 12. miejscu[34]. Limitowana, 7-calowa wersja singla „Back of the Van” – każda z nich ręcznie malowana przez Sarah Larnach – została sprzedana na eBayu, a cały dochód został przekazany na rzecz organizacji Parkinsons Society of New Zealand[35].

Hity przyniosły za sobą zapotrzebowanie na jej występy na koncertach i festiwalach w całej Europie, w tym na Glastonbury[2]. 20 czerwca 2008 roku zagrała wspólnie z grupą Florence and the Machine w Barcelonie podczas festiwalu Sónar na swoim pierwszym koncercie w tym mieście[36][37]. 26 sierpnia 2009 roku zorganizowała występ dla jednego ze swoich fanów i jego przyjaciół w Relentless Garage w londyńskim Islington, wpierając w ten sposób inicjatywę „Skindividual” organizacji SunSmart, której celem było zachęcenie młodych ludzi do ochrony skóry przed nadmiernym promieniowaniem UV[38][39]. W sierpniu 2009 roku ogłoszono, że będzie współgwiazdą trasy koncertowej po Ameryce Północnej z Idą Marią, rozpoczynającej się 10 września w Atlancie i kończącej się 3 października w Los Angeles. Trasę tę sponsorował bloger Perez Hilton[40][41].

W 2009 roku zdobyła sześć nagród New Zealand Music Awards, w tym w kategorii „Albumu roku”. Zdobyła również dwie nagrody ARIA Music Awards w kategoriach „Przełomowy artysta roku” za singel „My Delirium” i debiutancki album. Otrzymała także nominacje do nagród Brit Awards i MTV Australia Awards[14] oraz była nominowana w kategorii „Najlepszy artysta solowy” w konkursie NME Awards[42].

Anxiety (2011–2012)

Ladyhawke na występie w Metro Theatre w Sydney (2012)

W kwietniu 2011 roku Ladyhawke oświadczyła, że przygotowuje się do wydania nowego materiału w przeciągu kolejnych miesięcy[43] wspólnie z Pascalem Gabrielem[14] w jego domu na południu Francji[44]. Początkowo jej drugi album miał się ukazać w październiku 2011 roku[45], ale we wrześniu jej rzecznik stwierdził, że nie ukaże się on przed 2012 rokiem[46]. Później ogłoszono, że album ma się ukazać 19 marca 2012 roku[47][48][49] i że będzie nosił tytuł Anxiety[50]. Pełna lista utworów została ujawniona 19 stycznia 2012 roku[51]. Datę wydania Anxiety przesunięto później na maj tego samego roku[52].

„Black White & Blue” został wydany jako główny singel Anxiety 24 stycznia 2012 roku[53]. Utwór znalazł się w ścieżkach dźwiękowych gier wideo Forza Horizon[54], FIFA 13[55] i Sleeping Dogs[56]. W kwietniu tego samego roku ukazał się singel „Sunday Drive”[57], a kilka miesięcy później, w lipcu trzeci singel, „Blue Eyes”[58]. Pojawił się on w serii reklam firmy Verizon[59]. Jej trzy single z albumu nie znalazły się na lokalnych listach przebojów, lecz teledysk do piosenki „Black White & Blue”, inspirowany filmem Oczy Laury Mars, cieszył się dużą frekwencją w programach muzycznych[14].

Album został ostatecznie wydany 25 maja 2012 roku[60]. Był mroczniejszy i bardziej rockowy od debiutanckiego krążka[14]. W wywiadzie dla Digital Spy Ladyhawke powiedziała: „Nagrałam album, z którego jestem naprawdę dumna, więc nie mogę się doczekać, aż znów zacznę grać z zespołem, jeździć w trasy i dobrze się bawić. Nie mogę się doczekać, aż znów się do tego zabiorę”[61]. Na albumie odnosiła się m.in. do zespołu Aspergera, u której zdiagnozowano w 2006 roku[5].

Album nie osiągnął takiego sukcesu, jak Ladyhawke – zadebiutował na 12. miejscu na lokalnych listach przebojów i znalazł się w pierwszej dwudziestce w Australii[14]. W Wielkiej Brytanii osiągnął on 36. miejsce[59]. Ladyhawke promowała swój drugi album międzynarodową trasę koncertową, a jej londyński koncert w Shepherd’s Bush Empire wyprzedał się w pięć minut[14].

O długiej, prawie czteroletniej przerwie między pierwszym a drugim albumem, mówiła, iż z powodu wyczerpania po zakończeniu trasy koncertowej porzuciła plany szybkiego wydania kolejnego albumu i że kiedy po raz pierwszy zabrała się za nagrywanie, nie była fizycznie w stanie tego zrobić[62].

Wild Things (2013–2019)

28 marca 2013 roku Ladyhawke ogłosiła, że wróci do studia, aby nagrać swój trzeci solowy album[63], lecz cały materiał został następnie usunięty przed premierą, o czym w wywiadzie dla The New Zealand Herald w 2016 roku mówiła, że materiał nie był w jej stylu: „Był zbyt mroczny czy coś… Nigdy nie wydałam niczego, z czego nie byłabym dumna. To dla mnie ważne”[14]. W tym okresie Ladyhawke odstawiła alkohol, przeszła na zdrowszy tryb życia i zaczęła współpracować z producentem Tommym Englishem[59][64].

W pierwszej połowie 2016 roku ogłoszono, że płyta będzie nosiła tytuł Wild Things. W oczekiwaniu na ten moment udostępniono dwie piosenki, „A Love Song” i „Sweet Fascination”[65]. Pierwszej z nich towarzyszył teledysk, w którym wykorzystano animację Paula Robertsona[66][67]. Album ukazał się w 3 czerwca 2016 roku[66]. Był współprodukowany przez Scotta Hoffmana z Scissor Sisters oraz bliskiego przyjaciela Ladyhawke, producenta Tommy’ego Englisha[14], którego poznała za pośrednictwem swojej przyjaciółki, tatuażystki Kat Von D[68]. Wydany został przez amerykańską wytwórnię Polyvinyl[5].

Trzecia płyta Ladyhawke, najbardziej popowa w swojej dotychczasowej dyskografii, zyskała mieszane recenzje. Magazyn Q uznał ją za „sympatyczną, ponieważ jest nowatorska”, a na portalu Pitchfork stwierdzono, iż „z łatwością mogłaby zostać stworzona przez komputer, którego zadaniem jest tworzenie typowej muzyki z list przebojów XXI wieku”[14].

Album promowała trasą koncertową po Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii, a następnie powróciła do Stanów Zjednoczonych na drugą trasę[14].

W maju 2019 roku wydano ponownie debiutancki album Ladyhawke, zremasterowany na białym winylu. Zawierał on wcześniej niepublikowany utwór „Private Broadcasts”. Również w tym samym roku opublikowała singel „Colours in the Dark” z charakterystyczną okładką autorstwa Sarah Larnach[14].

Time Flies (od 2020)

Ladyhawke na koncercie w Tunbridge Wells Forum w hrabstwie Kent (2024)

24 września 2020 roku Ladyhawke ogłosiła, że miksuje w studiu nowy album, który wkrótce będzie dostępny[69]. Rozpoczęła proces nagrywania czwartej płyty podczas pandemii COVID-19, a sesje odbywały się podczas rozmów wideo z producentami Tommym Englishem i Joshem Fountainem[70]. W marcu 2021 roku ujawniła, że podpisała umowę z wytwórnią BMG[71].

Pierwszy singel z albumu, „Guilty Love”, który był efektem współpracy z wokalistką Broods, Georgią Nott, został wydany 5 marca 2021 roku[71][72].

27 maja 2021 roku ujawniono tytuł czwartego albumu – Time Flies, a także miał premierę teledysk do drugiego singla „Mixed Emotions”. Album miał pierwotnie ukazać się 8 października 2021 roku[73], ale datę premiery przesunięto na 19 listopada tego samego roku[74].

Ladyhawke w wywiadach stwierdziła, że jest „szczęśliwa i uprzywilejowana, że żyje i jest w pokoju, w którym tworzy muzykę” po tym, jak w 2018 roku zdiagnozowano u niej czerniaka IV stopnia w skali Clarka wkrótce po narodzinach jej córki. Mówiła: „Było kilka tygodni, kiedy nie mogli mi powiedzieć, czy przeżyję... to, że się nie rozprzestrzeniło, było czymś w rodzaju cudu. Stopień zaawansowania był tak zły, że powinien był rozprzestrzenić się wszędzie”[70][75].

Na przełomie lipca i sierpnia 2024 roku Ladyhawke z okazji 15. rocznicy premiery jej debiutanckiego albumu wyruszyła w trasę koncertową po Australii[76].

Współpraca muzyczna

Koncert Ladyhawke na festiwalu Rhythm & Vines (2008/2009)

Ladyhawke współpracowała z Pnau przy utworze „Embrace” z albumu duetu o tym samym tytule z 2007 roku[77][78]. Peaches, do której muzykę Ladyhawke porównywano, zremiksowała singel „Paris Is Burning” w 2008 roku[79]. Obie także wystąpiły razem, a Peaches pełniła rolę DJ-ki[80].

Christina Aguilera miała na swoim albumie Bionic z 2010 roku zawrzeć cover „My Delirium” we współpracy z angielską grupą Ladytron, jednak Ladyhawke wiele razy mówiła, że to jedynie plotka[81].

Tim Burgess z The Charlatans powiedział we wrześniu 2010 roku, że współpracuje z Ladyhawke oraz członkami The Horrors i Klaxons nad swoim drugim solowym albumem. „Pracuję z Joshem [Haywardem], gitarzystą z The Horrors i Stefanem [Halperinem], perkusistą z The Klaxons i teraz możemy robić coś tylko wtedy, gdy nasze inne zespoły nie robią nic. Ale kiedy już się spotkamy, będzie naprawdę wybuchowo i zdecydowanie warto będzie na to czekać. Mam tam też Ladyhawke jako wokalistkę”[82][83]. W grudniu 2011 roku ujawnił, że współpracował z nią nad piosenką zatytułowaną „Just One Kiss”[84][85], która ostatecznie ukazała się na jego albumie As I Was Now z 2018 roku[86].

W 2011 roku roku pracowała z nowozelandzkim piosenkarzem Nikiem Brinkmanem, lepiej znanym jako Junica, przy singlu „Living in My House”[87][14], a także zremisowała piosenkę „Sister Wife” amerykańskiej piosenkarki Alex Winston[88]. W 2014 roku pojawiła się na albumie Tiësto A Town Called Paradise z utworem zatytułowanym „Last Train”. W utworze tym wystąpił także zespół Firebeatz[89].

Ladyhawke eksperymentowała z kilkoma projektami w 2018 roku – śpiewając w utworze „Never Dance Along” australijskiego zespołu Crooked Colours czy nagrywając cover utworu „Break in the Weather” Jenny Morris na galę rozdania nagród APRA Silver Scroll[14]. Rok później pojawiła się w singlu „Never Dance Alone” z albumu Langata australijskiej alternatywnej grupy tanecznej Crooked Colours[90].

W grudniu 2020 roku Ladyhawke wydała „River”, swój drugi wspólny utwór z Pnau. Wokalista Pnau, Nick Littlemore, opowiedział o ich ponownej współpracy, stwierdzając: „Wydaje się, że za każdym razem, gdy z nią współpracowaliśmy, było to coś ognistego. Poznaliśmy się dawno temu; już po kilku chwilach od spotkania było jasne, że łączy nas głęboka więź”[78].

W 2021 roku Ladyhawke nawiązała współpracę z Broods przy utworze „Guilty Love”, który znalazł się na czwartym albumie Ladyhawke zatytułowanym Time Flies[91]. Utwór ten znalazł się na szczycie listy najczęściej odtwarzanych utworów radiostacji Triple J w Australii[14].

25 marca 2026 roku ukazał się wykonany przez nią remiks utworu zespołu Bec Sandridge „At Last”, zmieniając styl piosenki na funkowy z dominacją basu[92][93]. Wystąpiła gościnnie w piosence Genesisa Owusu „Falling Both Ways” z płyty Redstar Wu & the Worldwide Scourge, którego premiera miała miejsce 15 maja tego samego roku[94][95]. 29 maja 2026 roku ukazał się singel „Meltdown” nowozelandzkiego zespołu Dateline, którego Ladyhawke była producentką i odpowiadała za jego miksowanie[96].

Styl muzyczny

Ladyhawke na koncercie w Perth w listopadzie 2009 roku

Styl muzyczny Ladyhawke jest klasyfikowany w takich gatunkach, jak m.in.: electropop[2][10][59], synthpop[70][79][97], indie rock[5][11], muzyka alternatywna, indietronica, leftfield pop, pop[5], dance-pop[75], post-punk revival czy new rave[98]. Jej muzyka kojarzona jest z Cyndi Lauper, Pat Benatar, Kim Wilde, Annie, oraz zespołem New Young Pony Club[99]. Porównywana jest także do Gary’ego Numana, Robyn czy Peaches[79].

Ladyhawke jest zafascynowana latami 80. XX wieku, co przełożyło się na jej muzykę[100][79][101]. W 2009 roku powiedziała: „Po prostu chciałam sprawdzić, czy potrafię napisać piosenki, które wywołają u ludzi nostalgię, nawet jeśli słyszą je po raz pierwszy”. Dodała: „We wszystkich moich utworach czuć pop i klimat lat 80. zmieszany z nowoczesnym electro”[8]. Brown czerpie inspirację również z muzyki lat 90. XX wieku, w tym Nirvany. Wspominała: „Słuchanie Nirvany przenosi mnie do czasów, gdy miałem czternaście lat i byłem na szkolnej dyskotece. Zespoły z lat 90. mają na mnie taki wpływ”[102].

Jej inspiracjami są m.in.: Stevie Nicks, Pat Benatar, Kim Wilde[9], Cyndi Lauper[14], Chrissie Hynde, Debbie Harry, Joan Jett[11] i David Bowie[12]. Brown stwierdziła, że jej pięć ulubionych albumów wszech czasów to: Hunky Dory (1971) Davida Bowiego, Time (1981) Electric Light Orchestra i trzy albumy Fleetwood Mac: Fleetwood Mac (album z 1968 lub 1975 roku), Rumours (1977) i Tango in the Night (1987)[103].

Wskazywała również muzykę z gier wideo jako inspirację, szczególnie japońską muzykę retro chiptune z epoki 8-bitowej i 16-bitowej[104][105].

Fanami jej twórczości są m.in.: Courtney Love, Kylie Minogue, Perez Hilton[9][11] czy Jenny Morris[106].

Brown ma skalę głosu kontraltowego[107].

Pozostała działalność

Ladyhawke zagrała samą siebie w trzecim odcinku brytyjskiego sitcomu FM stacji ITV2, pierwotnie wyemitowanego 11 marca 2009 roku[108].

Również w 2009 roku zaprojektowała etykiety inspirowane sztuką muzyczną na limitowane edycje butelek Beck’s. Etykiety zostały zilustrowane przez mieszkającą w Sydney artystkę Sarah Larnach, która mieszkała z Ladyhawke, gdy ta dopiero zaczynała swoją karierę muzyczną[109][110].

W 2016 roku pojawiła się w filmie instruktażowym Air New Zealand Lato bezpieczeństwa (ang. Summer of Safety) jako część grupy wyruszającej w podróż samochodem[111].

W 2021 roku wydała limitowaną edycję breloka z grą wideo w formie kartridża, w związku z premierą swojego czwartego albumu, Time Flies. Gra zabiera Ladyhawke w podróż, której celem jest dokończenie albumu, podczas której spotyka postacie z „Uniwersum Time Flies”, a ścieżkę dźwiękową stanowią zdigitalizowane wersje utworów z albumu[112][113].

Życie prywatne i osobowość

Jest lesbijką[70]. 9 stycznia 2015 roku związała się z nowozelandzką aktorką, komiczką i reżyserką Madeleine Sami[114]. Ogłosiły one koniec związku w 2023 roku[115].

W 2013 roku przeprowadziła się z Londynu do Los Angeles[116][117]. Po tym, jak w pobliżu jej mieszkania w Runyon Canyon Park doszło do strzelaniny z udziałem policji, przeniosła się do Auckland w Nowej Zelandii w 2017 roku. Jej pierwsze dziecko[70], córka Billie Jean, urodziła się później w tym samym roku[118][115].

Ma siostry[13], w tym Jillian[10].

Jest fanką gier wideo i sama określa siebie jako „wielką, wielką graczkę”[119]. Miała obsesję na punkcie gry Wonder Boy III: The Dragon’s Trap[120]. W trakcie pandemii COVID-19 zaczęła prowadzić transmisje na żywo na Twitchu, zwłaszcza z gry The Last of Us Part II[22][70][64]. Jej inne zainteresowania to m.in. muzea i gotowanie[120].

Wliczana jest do nowego ruchu wokalistek pop zwracających uwagę swoim oryginalnym ubiorem[99], a w wywiadach przyznała, że nie nosi damskich ubrań – w 2008 roku dla The Guardian powiedziała: „Mam taką przypadłość, że odmawiam noszenia czegokolwiek stworzonego dla kobiet, bo nie lubię ulegać stereotypom płciowym. To takie przewidywalne, że noszę dziewczęce dżinsy i bluzki. Noszę męskie ubrania: kurtki, koszule i buty. To nie umniejsza mojej kobiecości”[11]. Jej innymi charakterystycznymi elementami swojej stylistyki są eyeliner i cieniowane blond włosy, które są nawiązaniem do lat 80. XX wieku[14].

Uważa się za osobą dosyć nieśmiałą. W 2009 roku mówiła: „W Wielkiej Brytanii rzadko brałam udział w jakimkolwiek wydarzeniu modowym czy imprezie, a jeśli już, to nigdy nie przeszłam po czerwonym dywanie. Szukałam innej drogi, nie lubię być w centrum uwagi”[2]. O występach na żywo mówiła w 2008 roku: „Nie mogę nikomu spojrzeć w oczy. Jestem tak świadoma, że wszyscy się na mnie gapią. Zaczynam myśleć, że jestem beznadziejna albo że fałszuję. Robię się chorobliwie zdenerwowana przed występem. Wymiotuję, trzęsę się i pocę. W chwili, gdy wychodzę na scenę, to uczucie znika, a adrenalina zaczyna działać. Staram się nie patrzeć na nikogo na widowni, bo to mnie przeraża. Zwłaszcza, gdy się uśmiechają”[11].

Dyskografia

Two Lane Blacktop

  • The Girl (2003; album nie został wydany)

Teenager

  • Thirteen (2006)
  • Fourteen (2025; minialbum)

Ladyhawke

  • Ladyhawke (2008)
  • Anxiety (2012)
  • Wild Things (2016)
  • Time Flies (2021)

Nagrody i wyróżnienia

Rok Nagroda Kategoria Rezultat Rezultat Źr.
2009 New Zealand Music Awards Album roku Ladyhawke Wygrana [121]
[122]
Najlepszy album taneczny / elektroniczny Wygrana
Singel roku „My Delirium” Wygrana
Najlepsza artystka solowa Ladyhawke Wygrana
Przełomowy artysta roku Wygrana
Nagroda za osiągnięcia międzynarodowe Wygrana
Nagroda publiczności Nominacja
2012 Najlepsza artystka solowa Nominacja [123]
Najlepszy album alternatywny Anxiety Nominacja
2022 APRA Awards Najczęściej wykonywany utwór taneczny / elektroniczny „River” (feat. Pnau) Nominacja [124]
2009 ARIA Music Awards Przełomowy artysta – album Ladyhawke Wygrana [125]
Najlepsze wydanie popowe Nominacja
Najlepsza okładka Nominacja
Singel roku „My Delirium” Nominacja
Przełomowy artysta – singel Ladyhawke Wygrana
Najlepsza artystka Nominacja
2010 Brit Awards Najlepsza międzynarodowa artystka Ladyhawke Nominacja [126]
2009 NME Awards Najlepszy artysta solowy Ladyhawke Nominacja [127]
2009 MTV Australia Awards Najlepszy Nowozelandczyk (ang. Best Kiwi) Ladyhawke Nominacja [128]
Niezależny Duch (ang. Independent Spirit) Nominacja
2016 MTV Europe Music Awards Najlepszy nowozelandzki wykonawca Ladyhawke Nominacja [129]
2022 Rolling Stone New Zealand Awards Najlepszy album Time Flies Nominacja [130]

Wykorzystanie w mediach

Piosenka Dzieło Typ Rok Źr.
„A Love Song” Dollface serial telewizyjny 2019 [131]
[132]
[133]
[134]
Forza Horizon 3 gra komputerowa 2018
Impastor serial telewizyjny 2016
Zrywaczki film 2018
„Better Than Sunday” Top Gear program telewizyjny 2011 [135]
Waterloo Road serial telewizyjny 2009
„Black White & Blue” FIFA 13 gra komputerowa 2012 [136]
[55]
[54]
[56]
Forza Horizon gra komputerowa 2012
Sleeping Dogs gra komputerowa 2012
Some Girls serial telewizyjny 2014
„Chills” The Arrangement serial telewizyjny 2017 [137]
„Crazy World” Dom w głębi lasu film 2012 [138]
[139]
Wzgórza Hollywood serial telewizyjny 2009
Waterloo Road serial telewizyjny 2009
„Dusk Till Dawn” Być człowiekiem serial telewizyjny 2011 [140]
Plotkara serial telewizyjny 2007
„Girl Like Me” The Gloaming serial telewizyjny 2020 [141]
[142]
Plotkara serial telewizyjny 2012
Pamiętniki wampirów serial telewizyjny 2012
„Golden Girl” Always Jane serial telewizyjny 2021 [143]
Supergirl serial telewizyjny 2016
„Gone Gone Gone” Modne życie w Chelsea serial telewizyjny 2012 [144]
Plotkara serial telewizyjny 2012
„Guilty Love” Ginny & Georgia serial telewizyjny 2025 [145]
Słowo na L serial telewizyjny 2023
Surviving Summer serial telewizyjny 2021
„Let It Roll” The Arrangement serial telewizyjny 2017 [146]
Conviction serial telewizyjny 2016
Made in Chelsea: South of France program telewizyjny 2016
„Love Don't Live Here” Top Gear program telewizyjny 2009 [147]
„Magic” Ekipa serial telewizyjny 2009 [148]
„Manipulating Woman” Pamiętniki wampirów serial telewizyjny 2011 [149]
„My Delirium” Colin McRae: Dirt 2 gra komputerowa 2009 [150]
[151]
Waterloo Road serial telewizyjny 2009
„Paris Is Burning” (Cut Copy Remix) Brzydula Betty serial telewizyjny 2008 [152]
„Sunday Drive” Modne życie w Chelsea serial telewizyjny 2012 [153]
„The River” Forza Horizon 3 gra komputerowa 2018 [133]

Przypisy

  1. ↑ Ladyhawke: French class, „The Independent”, independent.ie, 8 kwietnia 2009 [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2009-07-27] (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Cath Bennett, Ladyhawke soars high, „Stuff”, stuff.co.nz, 14 października 2009 [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  3. ↑ Ladyhawke [online], lesonparisien.com [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  4. ↑ Rough Trade, Ladyhawke [online], roughtrade.com [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 AllMusic, Ladyhawke [online], allmusic.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  6. 1 2 3 Luiza Sauma, Ladyhawke: 'You have no idea what I have been through', „The Independent”, the-independent.com, 16 listopada 2008 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  7. ↑ Larry Fitzmaurice, Ladyhawke, „Spin”, spin.com, 18 listopada 2008 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  8. 1 2 3 4 5 6 Ladyhawke, the girl from Masterton, „Stuff”, stuff.co.nz, 31 stycznia 2009 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  9. 1 2 3 Who is Ladyhawke?, „NZ Herald”, nzherald.co.nz, 8 października 2009 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  10. 1 2 3 4 Jamie Morton, Ladyhawke coming home for holiday, „Wairarapa Times-Age”, times-age.co.nz, 28 września 2009 [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2012-05-28] (ang.).
  11. 1 2 3 4 5 6 7 8 Paul Lester, Asperger's, allergies and aubergines, „The Guardian”, theguardian.com, 10 września 2008 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  12. 1 2 David Marchese, Ladyhawke Reveals What Gave Her So Much 'Anxiety', „Spin”, spin.com, 15 maja 2012 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  13. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Ladyhawke, Bio [online], ladyhawkemusic.com, luty 2008 [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-07] (ang.).
  14. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 Amanda Mills, Ladyhawke, „Audio Culture”, audioculture.co.nz, 20 maja 2013 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  15. 1 2 3 Sarah Catherall, Ladyhawke: Sober, married and celebrating life again, „Stuff”, stuff.co.nz, 18 maja 2016 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  16. 1 2 Ellen Carpenter, Ladyhawke: The Ingenue, „SPin”, spin.com, 19 stycznia 2009 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  17. ↑ Gareth Shute, The Rock’n’Roll Revival of the early 2000s, „Audio Culture”, audioculture.co.nz, 14 czerwca 2024 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  18. ↑ Teenager - Thirteen, „Mess+Noise”, messandnoise.com [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2008-03-16] (ang.).
  19. ↑ Jade Kennedy, Nick Littlemore and Ladyhawke Tease Return of Beloved '00s Band, „The Music Network”, themusicnetwork.com, 20 maja 2025 [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  20. ↑ Gig Info – Ladyhawke [online], gigsinscotland.com, marzec 2012 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-03] (ang.).
  21. ↑ Al Newstead, Tim Shiel, Ladyhawke talks "what could've been" Beck collaboration and new music with Pnau's Nick Littlemore, „Double J”, abc.net., 23 października 2023 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  22. 1 2 Conor Lochrie, The Welcome Return of Ladyhawke, „Rolling Stone Australia”, au.rollingstone.com, 27 października 2023 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  23. ↑ Metro Theatre, Ladyhawke. Supported by: Bec Sandridge [online], metrotheatre.com.au [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  24. ↑ Jade Kennedy, Teenager Reunite for First New Music in Nearly Two Decades, „Rolling Stone Australia”, au.rollingstone.com, 20 maja 2025 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  25. ↑ Teenager, Fourteen, by Teenager [online], teenagerbandau.bandcamp.com [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  26. 1 2 Polskie Radio, Ladyhawke [online], polskieradio.pl, 20 stycznia 2009 [dostęp 2026-02-01] (pol.).
  27. ↑ Hung Medien, Discography Ladyhawke [online], charts.nz [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  28. 1 2 Hung Medien, Discography Ladyhawke [online], australian-charts.com [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  29. ↑ Official Charts, Ladyhawke [online], officialcharts.com, 12 lipca 2008 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  30. ↑ ARIA, ARIA Charts - Accreditations - 2009 Albums [online], aria.com.au [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2016-01-28] (ang.).
  31. ↑ British Recorded Music Industry, Certifield Awards. Album. Ladyhawke - Ladyhawke [online], certified-awards.bpi.co.uk [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  32. ↑ Hung Medien, Ladyhawke – Ladyhawke [online], charts.nz [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  33. ↑ Lista Przebojów Programu Trzeciego, Archiwum LP3, dorobek wykonawcy Ladyhawke [online], lp3.pl [dostęp 2026-02-01] (pol.).
  34. ↑ Triple J, Hottest 100 Archive. 2008 [online], abc.net.au, 11 listopada 2017 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  35. ↑ Ladyhawke Raising Money for New Zealand Parkinsons Society, „Glasswerk National”, glasswerk.co.uk, 22 maja 2009 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2009-05-27] (ang.).
  36. ↑ Club NME goes to Barcelona, „NME”, nme.com, 21 czerwca 2008 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  37. ↑ Ladyhawke for Club NME Barcelona, „NME”, nme.com, 17 czerwca 2008 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  38. ↑ Ladyhawke to play charity gig for one fan, „NME”, nme.com, 18 czerwca 2009 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  39. ↑ Jen Wilson, Ladyhawke Charity Show For Social Network Guestlist, „Billboard”, billboard.com, 15 lipca 2009 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  40. ↑ Ladyhawke plots co-headlining US tour with Ida Maria, „NME”, nme.com, 12 sierpnia 2009 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2009-08-14] (ang.).
  41. ↑ Laura Ferreiro, Ladyhawke plots co-headlining US tour with Ida Maria, „NME”, nme.com, 12 sierpnia 2009 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  42. ↑ Ladyhawke scores NME award nomination, „Stuff”, stuff.co.nz, 27 lutego 2009 [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  43. ↑ Robert Copsey, Ladyhawke teases new single details, „Digital Spy”, digitalspy.com, 14 kwietnia 2011 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  44. ↑ Tom Goodwyn, Ladyhawke streams new album 'Anxiety' in full – listen, „NME”, nme.com, 25 maja 2012 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  45. ↑ Ladyhawke plans new album for October release [online], muzicmagazine.com, 2 sierpnia 2011 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  46. ↑ Tim Chipping, People with Ladyhawke tattoos, „Holy Moly”, holymoly.com, 8 września 2011 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-18] (ang.).
  47. ↑ Ladyhawke Returns, „Xfm”, xfm.co.uk, 28 października 2011 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2011-10-31] (ang.).
  48. ↑ Ladyhawke to play London’s 100 Club [online], music-news.com, 28 października 2011 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  49. ↑ Tom Goodwyn, Ladyhawke announces April UK tour – ticket details, „NME”, nme.com, 24 stycznia 2012 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  50. ↑ Watch behind the scenes clip of Ladyhawke making new album 'Anxiety', „NME”, nme.com, 7 grudnia 2011 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  51. ↑ Ladyhawke Unveils Tracklisting For ‘Anxiety’, „DIY”, diymag.com, 19 stycznia 2012 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  52. ↑ Robert Copsey, Ladyhawke interview: 'I love LMFAO', „Digital Spy”, digitalspy.co.uk, 27 lutego 2012 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-01] (ang.).
  53. ↑ Apple Music, Black White & Blue [online], music.apple.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  54. 1 2 Mateusz Stanisławski, Forza Horizon - twórcy ujawniają soundtrack [online], gram.pl, 30 września 2012 [dostęp 2026-02-05] (pol.).
  55. 1 2 FIFPlay, Black White & Blue - Ladyhawke - FIFA 13 Soundtrack [online], fifplay.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  56. 1 2 Mateusz Stanisławski, Sleeping Dogs - twórcy ujawniają soundtrack [online], gram.pl, 17 sierpnia 2012 [dostęp 2026-02-05] (pol.).
  57. ↑ Apple Music, Sunday Drive [online], music.apple.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  58. ↑ John Lonsdale, Ladyhawke's Colorful 'Blue Eyes', „Rolling Stone”, rollingstone.com, 27 lipca 2012 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  59. 1 2 3 4 Lars Brandle, Ladyhawke Announces Third Album ‘Wild Things’, Shares Two New Tracks: Listen, „Billboard”, billboard.com, 14 marca 2016 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  60. ↑ Modular People, Releases. Ladyhawke - Anxiety [online], modularpeople.com [dostęp 2026-02-05] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-24] (ang.).
  61. ↑ Tom Eames, Ladyhawke unveils 'Anxiety tracklisting, „Digital Spy”, digitalspy.com, 8 grudnia 2011 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  62. ↑ Tom Goodwyn, Ladyhawke: ''Anxiety' is a more of a straight-up guitar record', „NME”, nme.com, 18 stycznia 2012 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  63. ↑ Ladyhawke, Back in the studio [online], ghostarchive.org, 29 marca 2013 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  64. 1 2 Siena Yates, Kiwi singer Pip Brown (aka Ladyhawke) on her struggles, successes and new album, „Woman Magazine”, womanmagazine.co.nz [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  65. ↑ Lars Brandle, Ladyhawke Announces Third Album ‘Wild Things’, Shares Two New Tracks: Listen, „Billboard”, billboard.com, 14 marca 2016 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  66. 1 2 Evan Minsker, Ladyhawke Returns With New Album Wild Things, Shares "A Love Song, „Pitchfork”, pitchfork.com, 10 marca 2016 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  67. ↑ Samantha Maine, Ladyhawke is back with a new album, „NME”, nme.com, 11 marca 2016 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  68. ↑ Amanda Mills, Ladyhawke: Hunt For The Wilder Things, „NZ Musician”, nzmusician.co.nz, czerwiec 2016 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  69. ↑ Ladyhawke, This record will be ready soon I promise [online], ghostarchive.org, 24 września 2020 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  70. 1 2 3 4 5 6 Leonie Cooper, Ladyhawke: ‘I feel lucky to be alive and making music’, „The Guardian”, theguardian.com, 13 listopada 2021 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  71. 1 2 BMG signs label & publishing deal with Ladyhawke, „The Music Network”, themusicnetwork.com, 4 marca 2021 [dostęp 2021-03-04] (ang.).
  72. ↑ Music 101: Ladyhawke on touring, Twitch and Catholic guilt, „RNZ”, rnz.co.nz, 5 marca 2021 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  73. ↑ Annabel Kean, Ladyhawke Announces New Album 'Time Files' + Shares Single 'Mixed Emotions', „Under The Radar NZ”, undertheradar.co.nz, 27 maja 2021 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  74. ↑ Ladyhawke thanks fans for their patience as Covid forces shift in ‘Time Flies’ album release [online], muzic.nz, 29 września 2021 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  75. 1 2 Belinda Quinn, Ladyhawke: “I kept saying, ‘Am I going to die?’ and the doctors couldn’t say no”, „NME”, nme.com, 19 listopada 2021 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  76. ↑ Sarah Downs, Ladyhawke to Celebrate Debut Album with Australian Tour, „Rolling Stone Australia”, au.rollingstone.com, 15 kwietnia 2024 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  77. ↑ PNAU, 'Embrace' (2008), „Rolling Stone Australia”, au.rollingstone.com, 9 grudnia 2025 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  78. 1 2 Claire Bracken, First Spin: PNAU and Ladyhawke flow with 'River', „Triple J”, abc.net.au, 11 grudnia 2020 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  79. 1 2 3 4 Paul Lester, New band of the week. No 329: Ladyhawke, „The Guardian”, theguardian.com, 9 czerwca 2008 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  80. ↑ Leonie Cooper, First sight: Ladyhawke, „The Guardian”, theguardian.com, 12 czerwca 2008 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  81. ↑ Nick Levine, Ladyhawke "intrigued" by Aguilera cover, „Digital Spy”, digitalspy.com, 6 marca 2009 [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  82. ↑ The Charlatans' Tim Burgess working with The Horrors, Ladyhawke and Klaxons on new solo album, „NME”, nme.com, 14 września 2010 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2010-09-16] (ang.).
  83. ↑ Tim Burgess' 'explosive' supergroup [online], femalefirst.co.uk, 14 września 2010 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-09] (ang.).
  84. ↑ Luke Morgan Britton, Tim Burgess And Ladyhawke Collaborate On ‘Just One Kiss’, „DIY”, diymag.com, 28 grudnia 2011 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  85. ↑ Luke Morgan Britton, Tim Burgess And Ladyhawke Collaborate On ‘Just One Kiss’, „DIY”, diymag.com, 28 grudnia 2011 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-06] (ang.).
  86. ↑ Apple Music, As I Was Now. Tim Burgess [online], music.apple.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  87. ↑ Steven Boodhun, Review: Junica Featuring Ladyhawke- ‘Living In My House’ [online], themusicmagazine.co.uk, 23 czerwca 2011 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-27] (ang.).
  88. ↑ Tim Chipping, Ladyhawke Does Some Music - About Bloody Time, „Holy Moly”, holymoly.com, 13 maja 2011 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2011-05-16] (ang.).
  89. ↑ Jason Black, Tiësto releases fifth album A Town Called Paradise on June 16, „Beatport News”, news.beatport.com, 25 kwietnia 2014 [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2014-04-30] (ang.).
  90. ↑ Scott T. Sterling, Premiere: Crooked Colours and Ladyhawke Say “Never Dance Alone”, „Flood Magazine”, floodmagazine.com, 2 maja 2019 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  91. ↑ Sam Moore, Listen to Ladyhawke's powerful new single 'Guilty Love', „NME”, nme.com, 5 marca 2021 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  92. ↑ Artist On Artist Interview: Bec Sandridge & Ladyhawke Shoot The Shit After Epic ‘At Last’ Remix, „Life Without Andy”, lifewithoutandy.com, 13 kwietnia 2026 [dostęp 2026-07-01] (ang.).
  93. ↑ Apple Music, At Last - Single. Bec Sandridge, Ladyhawke [online], music.apple.com [dostęp 2026-07-01] (ang.).
  94. ↑ Jack Tregoning, Genesis Owusu: Redstar Wu & the Worldwide Scourge review – political fury and propulsive fun, „The Guardian”, theguardian.com, 14 maja 2026 [dostęp 2026-07-01] (ang.).
  95. ↑ Genesis Owusu świętuje wydanie swojego trzeciego albumu, „Polskie Radio Czwórka”, polskieradio.pl, 15 maja 2026 [dostęp 2026-07-01] (pol.).
  96. ↑ Dateline Reveal Punchy New Single ‘Meltdown’, „Muzic NZ”, muzic.nz, 29 maja 2026 [dostęp 2026-07-01] (ang.).
  97. ↑ Joe Lynch, Must-Hear Music Podcast: Ladyhawke on Prince & Her New Album, Plus Beyonce ‘Lemonade’ Talk, „Billboard”, billboard.com, 5 maja 2016 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  98. ↑ Rate Your Music, Ladyhawke [online], rateyourmusic.com [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  99. 1 2 Elizabeth Day, Pop's new wave: quirky, stylish girls fashioned from the 80s, „The Guardian”, theguardian.com, 18 kwietnia 2009 [dostęp 2026-02-01] (ang.).
  100. ↑ Hype Monitor: Ladyhawke, Tanya Morgan and Black Ghosts, „Rolling Stone”, rollingstone.com, 19 czerwca 2008 [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2009-05-03] (ang.).
  101. ↑ Dan Cairns, Breaking act: Ladyhawke, „Times Online”, entertainment.timesonline.co.uk, 29 czerwca 2008 [dostęp 2026-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2008-09-17] (ang.).
  102. ↑ Spring Music - Ladyhawke, „Teen Vogue Magazine”, teenvogue.com [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2009-03-22] (ang.).
  103. ↑ Steve Bateman, Ladyhawke. A review [online], repeatfanzine.co.uk, 2009 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  104. ↑ Fern Ling Chettle, Embracing Vulnerability [online], mediamatic.net [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  105. ↑ Why we love video game music: Nostalgia [online], lacedrecords.co, 1 października 2016 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  106. ↑ Jenny Morris, Songwriter's Choice: Jenny Morris, „Audio Culture”, audioculture.co.nz, 1 maja 2018 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  107. ↑ Ladyhawke On Her Sophomore Album, Style & Stage Fright, „Elle”, elle.com [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2014-03-17] (ang.).
  108. ↑ FM. Wednesday, 11 March 2009, 10:30PM - 11:00PM, „ITV”, itv.com, 23 lutego 2009 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2009-04-12] (ang.).
  109. ↑ Cate Sevilla, LadyHawke's Music Inspired Art Labels for Becks (BitchBuzz Culture) [online], culture.bitchbuzz.com, 29 września 2009 [dostęp 2026-02-04] [zarchiwizowane z adresu 2010-08-26] (ang.).
  110. ↑ A new generation of pop artists, „The Independent”, the-independent.com, 30 sierpnia 2009 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  111. ↑ New Air NZ safety video stars Eliza McCartney, Rachel Hunter and Mike Hosking, „Stuff”, stuff.co.nz, 14 grudnia 2016 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  112. ↑ Michael O'Connor Marotta, Ladyhawke basks in lush nostalgia on the sweeping 'Time Flies', „Vanyaland”, vanyaland.com, 22 października 2021 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  113. ↑ Gareth Shute, Ten offbeat music promo items, „Audio Culture”, audioculture.co.nz, 21 maja 2025 [dostęp 2026-02-06] (ang.).
  114. ↑ Vaimoana Tapaleao, Ladyhawke and Sami to wed, „NZ Herald”, nzherald.co.nz, 8 stycznia 2015 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  115. 1 2 Jonny Mahon-Heap, Madeleine Sami says she has 'consciously uncoupleth' from wife Ladyhawke, „Stuff”, stuff.co.nz, 8 czerwca 2023 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  116. ↑ Harriet Gibsone, Ladyhawke: ‘I was always drunk on stage. It’s how I hid my anxiety’, „The Guardian”, theguardian.com, 9 czerwca 2016 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  117. ↑ Chris Azzopardi, Q&A: Ladyhawke on Coming Out, Marriage-Inspired New Album & Why Orlando Feels 'Very Close to Home', „Pride Source”, pridesource.com, 23 czerwca 2016 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  118. ↑ A Babyhawke lands: Comedian Madeleine Sami and rocker Ladyhawke welcome a baby, „Stuff”, stuff.co.nz, 27 października 2017 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  119. ↑ Nisha Lilia Diu, Ladyhawke: flying high, „The Telegraph”, telegraph.co.uk, 27 lutego 2009 [dostęp 2026-02-04] (ang.).
  120. 1 2 Rachel Brodsky, Ladyhawke: Ten Things You Never Knew About Me, „Spin”, spin.com, 16 maja 2016 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  121. ↑ Honours of night go to Ladyhawke, „NZ Herald”, nzherald.co.nz, 8 października 2009 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  122. ↑ Winners For The Vodafone New Zealand Music Awards 2009 [online], muzic.nz, 8 października 2009 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  123. ↑ New Zealand Music Awards 2012 Winners [online], UnderTheRadarNZ [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  124. ↑ Conor Lochrie, Nominees revealed for 2022 APRA Music Awards, „The Music Network”, themusicnetwork.com, 6 kwietnia 2022 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  125. ↑ ARIA, 2009 ARIA Awards Winners [online], aria.com.au [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  126. ↑ Brit Awards nominations 2010: full list, „The Telegraph”, telegraph.co.uk, 18 stycznia 2010 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  127. ↑ Tim Chester, Shockwaves NME Awards 2009 - The Winners In Full, „NME”, nme.com, 26 lutego 2009 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  128. ↑ List of nominees for the 2009 MTV Awards [online], theage.com.au, 20 lutego 2009 [dostęp 2026-02-05] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-05] (ang.).
  129. ↑ Beyoncé And Justin Bieber Lead Nominations for 2016 MTV EMAs, „Scoop News”, scoop.co.nz, 30 września 2016 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  130. ↑ Conor Lochrie, Six60, Lorde Lead Rolling Stone New Zealand Awards Winners, „Rolling Stone Australia”, au.rollingstone.com, 31 sierpnia 2022 [dostęp 2026-02-07] (ang.).
  131. ↑ Tunefind, A Love Song by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  132. ↑ What Song, "A Love Song" by Ladyhawke. List of Movies & TV Shows [online], what-song.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  133. 1 2 Igor Chrzanowski, Forza Horizon 3 – Mamy pełną listę utworów, „CD-Action”, cdaction.pl, 11 września 2016 [dostęp 2026-02-05] (pol.).
  134. ↑ Jackie van Beek, Madeleine Sami, Movie Review: The Breaker Upperers [online], metawitches.com, 19 lutego 2019 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  135. ↑ Tunefind, Better Than Sunday by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  136. ↑ Tunefind, Black White & Blue by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  137. ↑ Tunefind, Chills by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  138. ↑ Tunefind, Crazy World by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  139. ↑ The Cabin in the Woods Soundtrack: Listen to all 14 songs with scene descriptions [online], soundtrackradar.com, 1 lutego 2021 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  140. ↑ Tunefind, Dusk Till Dawn by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  141. ↑ What Song, "Girl Like Me" by Ladyhawke. List of Movies & TV Shows [online], what-song.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  142. ↑ Tunefind, Girl Like Me by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  143. ↑ Tunefind, Golden Girl by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  144. ↑ Tunefind, Gone Gone Gone by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  145. ↑ Tunefind, Guilty Love by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  146. ↑ Tunefind, Let It Roll by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  147. ↑ Tunefind, Love Don't Live Here by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  148. ↑ Tunefind, Magic by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  149. ↑ Tunefind, Manipulating Woman by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  150. ↑ Tunefind, My Delirium by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  151. ↑ Stephany Nunneley-Jackson, DiRT 2 soundtrack revealed: Queens of the Stone Age, more, „VG247”, vg247.com, 18 sierpnia 2009 [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  152. ↑ Tunefind, Paris Is Burning (Cut Copy Remix) by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).
  153. ↑ Tunefind, Sunday Drive by Ladyhawke [online], tunefind.com [dostęp 2026-02-05] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.