Lech (sterowiec)

„Lech” nad Warszawą (1926)

Lech – pierwszy polski sterowiec w służbie Wojsk Aeronautycznych II RP.

Historia

W 1920 roku został zakupiony we Francji z demobilu sterowiec ciśnieniowy „Zodiac VZ-11” klasy Vedette, zbudowany w 1917 roku. We francuskiej marynarce wojennej nosił nazwę „Commandant Соutelle” i był używany do wykonywania lotów patrolowych, eskortowania konwojów oraz wykrywania okrętów podwodnych na Morzu Śródziemnym. Przewieziono go do Gdańska, skąd w marcu 1922 roku przetransportowano go do portu sterowcowego w Toruniu, tam zmontowano (w pracach brał udział podporucznik Zbigniew Burzyński) i włączono do służby w Szkolnym Batalionie Sterowcowym Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej. W 1924 roku, po rozformowaniu szkoły, sterowiec przejęty został przez 1 batalion balonowy w Toruniu. Pierwszym komendantem sterowca „Lech” był porucznik Sławomir Bilek. Największą po Bilku liczbę godzin na „Lechu” wylatał kapitan pilot sterowcowy Kazimierz Kraczkiewicz[1]. Na wiosnę 1928 roku, sterowiec poszedł do kasacji – z powłoki wykonano namioty dla Wojska Polskiego i fartuchy robocze[2].

Dane techniczne

  • typ: ciśnieniowy (bezszkieletowy, miękki) Zodiac VZ-11
  • powłoka: podwójnie przegumowana tkanina baweł­niana wyposażona w balonet (pojemność 700 m³)
  • pojemność: 3150 m³
  • długość: 50 m
  • średnica: 12 m
  • napęd: dwa silniki w układzie V, 8-cylindrowe, chłodzone powietrzem Renault o mocy 59 kW (80 KM) każdy
  • prędkość: 80 km/h
  • zasięg: 800 km
  • zapas paliwa: 700 l
  • długotrwałość lotu: 10 h
  • pułap: 3000 m
  • załoga: 7–8 osób (w tym 4 osoby załogi)
  • eksploatowany w Polsce: 1922–1928
  • miejsce stacjonowania: hala sterowcowa w Toruniu

Zobacz też

  • WBS LOPP – niezrealizowany projekt pierwszego sterowca w pełni polskiej konstrukcji

Przypisy

  1. ↑ Zodiac VZ-11 „Lech” [online], samolotypolskie.pl [dostęp 2026-05-11] (pol.).
  2. ↑ O sterowcach i „Lechu” [online], Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie [dostęp 2026-05-11] (pol.).

Linki zewnętrzne