Leszek Stępowski

Leszek Stępowski

Imię i nazwisko	Leszek Leon Ksawery Stępowski
Data i miejsce urodzenia	14 grudnia 1895 Kraków
Data i miejsce śmierci	15 sierpnia 1975 Kraków
Zawód	aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny
Lata aktywności	1913-1970
Odznaczenia

Leszek Leon Ksawery Stępowski (ur. 14 grudnia 1895 w Krakowie, zm. 15 sierpnia 1975 tamże) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny.

Był synem aktora i dyrektora teatru Leona Stępowskiego (1852–1914) i Anny z Więcłowskich. Jego braćmi byli: Bronisław Stępowski (1892–1963) – lekarz, profesor medycyny oraz Janusz Stępowski (1900–1969) - poeta i prozaik. Był trzykrotnie żonaty – jego żonami były aktorki: Helena Stępowska (1897–1968, ślub ok. 1916), Maria Malanowicz (1899–1943, ślub w 1936) oraz Barbara Stępowska (ur. ok. 1922)^[1][2].

Kształcił się w Krakowie, gdzie ukończył szkołę realną oraz Szkołę Dramatyczną przy Instytucie Muzycznym. W 1913 roku otrzymał angaż do tamtejszego Teatru im. Juliusza Słowackiego, gdzie występował – głównie w rolach drugoplanowych – do 1916 roku. Następnie grał w Teatrze Polskim w Łodzi (1916–1917) oraz był członkiem zespołów objazdowych: Dante Baranowskiego (1914–1917) i Aleksandra Olędzkiego (1916). W kolejnych latach występował w Teatrze Ludowym w Krakowie (1917–1918), Teatrze Polskim w Poznaniu (1918–1921), Teatrze Polskim w Warszawie (1921–1924), Teatrze „Bagatela” w Krakowie (1924–1925), Teatrach Miejskich we Lwowie (1925–1926, 1929–1937) oraz Teatrze Miejskim w Bydgoszczy (1926-1929), gdzie również reżyserował. Pracował również w Gdańsku, gdzie kierował amatorskim zespołem teatralnym (1928–1929) oraz grał w stołecznym Teatrze Melodram (1931). Następnie był członkiem zespołów warszawskich: Teatru Narodowego (1937–1938) oraz Reduty (1938–1939)^[3].

Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, występując w konspiracyjnych przedstawieniach szopki Janusza Strachockiego oraz w wieczorach poetyckich organizowanych przez Marię Wiercińską. Po zakończeniu walk, w latach 1945–1949 był aktorem Teatru Polskiego w Poznaniu, a następnie do końca kariery grał na scenach krakowskich: Miejskich Teatrów Dramatycznych (1949–1954), Starego Teatru (1954–1959) oraz Teatru im. Juliusza Słowackiego (1959–1970). Wystąpił w jednym spektaklu Teatru Telewizji (1967)^[4] oraz jednej audycji Teatru Polskiego Radia^[3].

W 1976 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski^[3]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. LXII-płd-14)^[4].

• Królowa przedmieścia (1938)– prokurator na procesie Mani
• Geniusz sceny (1939)

Źródło: Film Polski^[4]