Lindackerit
 okaz z Czech | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
CuCu4(AsO4)2(HAsO4)2·9H2O[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2–2,5[1] |
| Przełam |
muszlowy[1] |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
listewkowy[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
trójskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pinakoidalna[1] |
| Gęstość |
3,35 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
zielona, niebieskawa[1] |
| Rysa |
bladozielona, biała[1] |
| Połysk |
szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,626–1,728 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,096–0,099[1] pleochroizm: słaby; X = Y = bezbarwny Z = zielony[1] dyspersja (optyka): silna |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.CE.30[1] |
Lindackerit – bardzo rzadki minerał z rodziny arsenianów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie trójskośnym[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju listewkowym[1][2]. Występuje w skupieniach rozetowych i w formie skorup[1][2]. Jest minerałem przezroczystym o bladozielonej bądź białej rysie i szklistym połysku[1][2].
Występowanie
Występuje w strefach utleniania w złożach miedzi bogatych w arsen[1][2]. Towarzyszą mu zwykle lawendulan, chalkantyt, antleryt, pushcharovskit, kowelin, tennantyt, kwarc, babánekit, oliwenit, hloušekit, annabergit, erytryn, pitticit[1][2]. Spotykany jedynie w Austrii (Salzburg), Czechach (Kraj karlowarski), we Francji (Oksytania, Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże), Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Saksonia), Iranie (Isfahan), we Włoszech (Sardynia), Namibii (Tsumeb) i USA (Nevada)[1].