Pitticit
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Fe3+x(AsO4)y(SO4)z·nH2O[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2–3[1] |
| Przełam |
nierówny/nieregularny, drzazgowaty, muszlowy[1] |
| Łupliwość |
brak[1] |
| Pokrój kryształu |
masywny, ziemisty[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty, nieprzezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
amorficzny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
2,2–2,5 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
żółtawa, czerwonawobrązowa, brązowawoczarna, szara, biała[1] |
| Rysa |
żółta, biała[1] |
| Połysk |
szklisty, tłusty, matowy, woskowy, ziemisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,610–1,635 (dwuosiowy)[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.DB.05[1] |
Pitticit – minerał z rodziny arsenianów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie amorficznym[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju masywnym i ziemistym[1][2]. Występuje w formie skorup, powłok i skupień botryoidalnych oraz stalaktytowych[2]. Jest minerałem przezroczystym lub nieprzezroczystym i kruchym[1][2]. Posiada szklisty, tłusty, woskowy, ziemisty bądź matowy połysk oraz żółtą lub białą rysę[1][2].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym, powstałym w wyniku utleniania wcześniejszych związków bogatych w arsen[1][2]. Towarzyszą mu głównie kwarc, mimetyt, farmakolit, diadochit, skorodyt, erytryn, melanteryt, gips, ałunit, limonit, farmakosyderyt, haidingeryt, chlorargyryt, lelingit, syderyt, jarosyt, srebro rodzime, galena, dolomit oraz piragyryt[1][2].
Miejsce występowania
Występuje w Austrii (Karyntia, Salzburg), Boliwii, Czechach, we Francji, Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Saksonia), Grecji (Attyka), we Włoszech, Polsce (Dolny Śląsk), Anglii i Stanach Zjednoczonych (Alabama, Kalifornia, Nevada)[1][2].