Ludwik Kubasiewicz

Ludwik Kubasiewicz
major piechoty major piechoty
Pełne imię i nazwisko

Ludwik Franciszek Edward Kubasiewicz

Data i miejsce urodzenia

19 sierpnia 1894
Dobromil

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Komenda Placu Osowiec

Stanowiska

komendant placu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie) Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ludwik Franciszek Edward Kubasiewicz (ur. 19 sierpnia 1894 w Dobromilu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Leopolda i Marii z Andrusikiewiczów, urodzony 19 sierpnia 1894 w Dobromilu[1], ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii[2]. Był starszym bratem Norberta, ps. „Norbert Jurkiewicz” (ur. 1897), żołnierza Legionów Polskich, odznaczonego Krzyżem Niepodległości[3][4][5][6][7].

Uczęszczał do szkoły powszechnej w Dobromilu i Husiatynie, a później do c. k. Gimnazjum II z językiem wykładowym polskim w Tarnopolu[1], w którym w 1914 zdał egzamin maturalny[8][9]. W 1910 został członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Tarnopolu[10].

W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie otrzymał przydział do 5 pułku piechoty w składzie I Brygady[1]. Wraz z pułkiem tym przeszedł kampanię wojenną[1]. 5 lipca 1916 został ranny pod Polską Górą[11][1]. Z pola walki wyniósł go plutonowy Stefan Dyrba. 20 sierpnia 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do armii austriackiej[1] i służył w niej do 31 października 1918[12].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów[1]. W szeregach pułku walczył jako dowódca kompanii w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. Za postawę wykazaną w walce, 16 lutego 1921 otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy[13], a we wniosku o jego nadanie napisanym przez dowódcę baonu por. Feliksa Machnowskiego, czytamy m.in.:

22 sierpnia 1920 roku podporucznik Kubasiewicz, ubezpieczający dwoma plutonami 6 kompanii część zachodniego odcinka m. Białystok, został nagle zaatakowany przez kilkutysięczną kolumnę bolszewicką przedzierającą się przez miasto. Mimo przewagi nieprzyjaciela, nie tracąc zimnej krwi, wycofał się z garstką ludzi do środka miasta i podjął walkę uliczną. Nacierająca fala nieprzyjaciela została skutecznie powstrzymana – około 5000 ludzi dostało się do niewoli wraz z artylerią i taborami. Sukces odniesiony w walce obronnej m. Białegostoku należy przypisać głównie odwadze i bohaterstwu podporucznika Kubasiewicza i podległych mu żołnierzy[1][14].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pozostał w macierzystym 5 pułku[15][16][1]. Z dniem 26 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[1]. Pełnił służbę w 20 batalionie granicznym[1]. 18 lutego 1928 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 118. lokatą w korpusie oficerów piechoty[17]. W kwietniu tego roku został przeniesiony z KOP do 56 pułku piechoty[1] w Krotoszynie na stanowisko dowódcy III baonu[18][19]. W marcu 1931 został przeniesiony do 42 pułku piechoty[1] w Białymstoku na stanowisko batalionu[20][21][22]. W czerwcu 1933 został komendantem placu Osowiec[23][24][1]. Z dniem 28 lutego 1938 został przeniesiony w stan spoczynku[25]. Zamieszkał w Wilnie przy ul. Sołtańskiej 32[26]. W czasie mobilizacji w 1939 został przydzielony do Okręgu Korpusu Nr I.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 – po agresji ZSRR na Polskę – w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej[1] i przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku[27][1]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie[1] i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach[27], gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[28]. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 1689[27][1].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[29][30][31]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Był żonaty, dzieci nie miał (stan na dzień 27 marca 1934)[11].

Ordery i odznaczenia

Upamiętnienie

13 kwietnia 2016, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w ogrodzie Pałacu Prezydenckiego został zasadzony Dąb Pamięci poświęcony wszystkim Ofiarom Zbrodni Katyńskiej, certyfikat z numerem 1[41][42][43].

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 161.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  3. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  4. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  5. ↑ Kubasiewicz Norbert, ps. „Jurkiewicz”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2024-03-11].
  6. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  7. ↑ M.P. z 1933 r. Nr 235, poz. 255 (ISAP).
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
  9. ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 76, 78, w roku szkolnym 1912/1913 Ludwik ukończył naukę w klasie VIIa, a Norbert w klasie IVa.
  10. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  11. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
  12. ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
  13. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 26 lutego 1921, s. 340 – wskazany jako ppor. Hubasiewicz Ludwik.
  14. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 6.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 137, 467.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 133, 360.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 178.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 70, 183.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32, 572.
  22. ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 24.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 131.
  24. ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 23.
  25. ↑ Kolekcja ↓, s. 11.
  26. ↑ Kolekcja ↓, s. 9, 10.
  27. 1 2 3 4 5 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 271.
  28. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  29. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 16 [dostęp 2024-10-30] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
  30. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  31. ↑ Zbrodnia katyńska, między prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
  32. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  33. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  34. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 94 (ISAP).
  35. ↑ „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 29, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych.
  36. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  37. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  38. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  39. ↑ M.P. z 1939 r. Nr 45, poz. 76 (ISAP).
  40. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  41. ↑ Dąb pamięci w ogrodach Pałacu Prezydeckiego - Polska Prowincja Zakonu Pijarów [online], pijarzy.pl [dostęp 2026-08-13].
  42. ↑ Katyń… Ocalić od zapomnienia. [online], katyn-pamietam.pl [dostęp 2026-08-13].
  43. ↑ Obchody Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej [online], dzieje.pl [dostęp 2026-08-13].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.