Marie-Christine von Reibnitz

Michałowa z Kentu
	księżna Michałowa z Kentu
Okres	od 30 czerwca 1978
Jako żona	Michała z Kentu
	Dane biograficzne
Dynastia	Windsorowie (Wettynowie - Saksonia-Coburg-Gotha)
Data urodzenia	15 stycznia 1945 - Karlowe Wary, III Rzesza (obecnie Czechy)
Ojciec	Günther Hubertus baron von Reibnitz
Matka	Maria Anna Carolina Franziska Walpurga Bernadette hrabianka Szapáry von Muraszombath
Mąż	Thomas Troubridge (1971-1978)
Mąż	książę Michael z Kentu (od 1978)
Dzieci	Lord Fryderyk Windsor, Lady Gabriella Windsor

Księżna Michałowa z Kentu, urodzona jako Marie Christine Anna Agnes Hedwig Ida von Reibnitz (ur. 15 stycznia 1945 w Karlowych Warach) – niemiecka arystokratka o śląsko-węgiersko-austriackich korzeniach, księżna Zjednoczonego Królestwa jako żona członka Brytyjskiej Rodziny Królewskiej księcia Michała z Kentu (wnuka króla Jerzego V).

Życiorys

Jest córką Günthera Huberta barona von Reibnitza i jego drugiej żony, księżnej Marianne Szapary^[1]^[2]; ród von Reibnitz, który wziął nazwisko (początkowo de Rybnicz^[3]) od nazwy wsi Rybnica w powiecie karkonoskim), był wasalem miejscowych książąt – Piastów. Księżna ma brata, Freddie’ego^[4].

Jej pierwszym mężem był finansista Thomas Troubridge, za którego wyszła 14 września 1971 w Londynie i z którym rozwiodła się w 1977^[5]. 30 czerwca 1978 w urzędzie stanu cywilnego w Wiedniu poślubiła Michała, księcia Kentu^[6]. Po formalnym unieważnieniu pierwszego małżeństwa wzięła z Michałem ślub kościelny 29 czerwca 1983 w Londynie. Po ślubie otrzymała tytuł Jej Królewskiej Wysokości księżnej Michałowej z Kentu. Ma z mężem dwoje dzieci: lorda Fryderyka (ur. 6 kwietnia 1979) i lady Gabriellę (ur. 23 kwietnia 1981).

Nie pełniła z mężem oficjalnych obowiązków w imieniu królowej Elżbiety II, ale czasami reprezentowała ją za granicą.

W związku z przynależnością ojca do partii nazistowskiej mierzyła się z powszechną krytyką ze strony Brytyjczyków^[7]. W 1992 w sondażu przeprowadzonym przez redakcję „Daily Express” zajęła drugie miejsce w zestawieniu osób, które wyrządziły najwięcej szkód moralnych rodzinie królewskiej, i pierwsze miejsce w rankingu największych snobek w rodzinie królewskiej^[8].

Opublikowała kilka książek na temat europejskich rodzin królewskich, m.in. Crowned in a Far Country i Królowie i kurtyzany, które zostały uznane za plagiat innych dzieł literackich^[9].

Genealogia

Prapradziadkowie	Karl br. von Reibnitz Adelheid-Antonie Hentschel von Gilgenheimb	Joseph Franziskus Neumann Emilie Seiffert	Friedrich br. von Eickstedt Antonie br. von Wittorf	Nikolaus Fredrich-Alexander Krohn Katharina Biller	Ferenc hr. Szapáry de Muraszombat Rozália Almásy de Zsadány et Törökszentmiklós	Karl Ludwig hr. von Grünne Karoline hr. von Trautmannsdorff-Weinsberg	Albert II ks. Windisch-Grätz Hedwig ks. Lobkowicz	Vincenz ks. von Auersperg Wilhelmine hr. Colloredo-Mansfeld
Pradziadkowie	Ernst br. von Reibnitz Emilie Neumann		Hugo-Julius br. von Eickstedt Ida Krohn		László hr. Szapáry de Muraszombat Marianne hr. von Grünne		Alfred III ks. Windisch-Grätz Gabrielle ks. Auersperg
Dziadkowie	Hans br. von Reibnitz Ida br. von Eickstedt				Frigyes hr. Szapáry de Muraszombat Maria Hedwig ks. Windisch-Grätz
Rodzice	Günther Hubertus br. von Reibnitz Maria hr Szapáry de Muraszombat
księżna Michałowa z Kentu

Przypisy

↑ Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 170. ISBN 83-85763-05-8.
↑ Theroff ↓.
↑ Genealogisches Handbuch der baltischen Ritterschaften. Teil 3, Band 1 – Kurland, C. A. Starke Verlag, Görlitz (um 1930), S. 173–176.
↑ Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 185. ISBN 83-85763-05-8.
↑ Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 171–172. ISBN 83-85763-05-8.
↑ Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 176. ISBN 83-85763-05-8.
↑ Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 178–183. ISBN 83-85763-05-8.
↑ Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 183. ISBN 83-85763-05-8.
↑ Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 186. ISBN 83-85763-05-8.

Bibliografia

Paul Theroff: An Online Gotha. [dostęp 2021-11-12]. (ang.).

[1] Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 170. ISBN 83-85763-05-8.

[CITEREFTheroff-2] Theroff ↓.

[3] Genealogisches Handbuch der baltischen Ritterschaften. Teil 3, Band 1 – Kurland, C. A. Starke Verlag, Görlitz (um 1930), S. 173–176.

[4] Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 185. ISBN 83-85763-05-8.

[5] Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 171–172. ISBN 83-85763-05-8.

[6] Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 176. ISBN 83-85763-05-8.

[7] Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 178–183. ISBN 83-85763-05-8.

[8] Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 183. ISBN 83-85763-05-8.

[9] Nigel Blundell, Susan Blackhall: Upadek domu Windsorów. Grażyna Jagielska (tłum.). 1993, s. 186. ISBN 83-85763-05-8.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]