Metro w Madrycie
| metro | |
 Logo Metro Madrid | |
 Stacja Rubén Darío | |
| Państwo | |
|---|---|
| Lokalizacja | |
| Organizator |
Consorcio Regional de Transportes de Madrid |
| Operator |
Metro de Madrid S. A. |
| Liczba linii |
13 |
| Lata funkcjonowania |
od 1919 r. |
| Infrastruktura | |
 Plan linii Metra w Madrycie | |
| Rozstaw szyn |
1445 mm |
| Napięcie zasilania |
Linia napowietrzna 600 V (Linie 1, 4, 5 i 9) lub 1500 V (reszta sieci) |
| Strona internetowa | |
Metro w Madrycie (hiszp. Metro de Madrid) jest jednym z najstarszych systemów metra w Europie (otwarte w 1919 roku) oraz jednym z największych systemów transportu tego typu na świecie. Posiada 279 stacji i 15 linii (oraz podziemną kolejkę R, będącą integralną częścią madryckiego metra, łączącą stacje Opera i Principe Pio). W 2007 r. metro w Madrycie miało już łącznie prawie 310 km długości.
Historia
Metro zostało zaprojektowane przez Carlosa Mendoze, Miguela Otamendi i Antonio Gonzáleza Echarte. 17 października 1919 roku król Alfons XIII oficjalnie zainaugurował uruchomienie pierwszej linii pomiędzy Puerta del Sol i Cuatro Caminos. Linia połączyła 8 stacji, a jej długość wynosiła 3,5 km. 31 października linia została udostępniona do publicznego użytku.
Nowo powstające linie poza funkcją komunikacyjną, miały niedługo spełnić także inną ważną rolę, w latach 1936-1939, podczas wojny domowej, stały się dla mieszkańców schronieniem podczas nalotów bombowych.
Na początku lat siedemdziesiątych rozpoczęła się gwałtowna rozbudowa metra, związana z rozwojem ekonomicznym i terytorialnym Madrytu. W związku z wydłużeniem pociągów w latach 1960. stacja Chamberí została zamknięta i dopiero w 2008 r. udostępniono ją jako muzeum.
Linie Metra
(stan na 2017 r.)
| Linia | Długość | Liczba stacji | |
|---|---|---|---|
| 1 | Pinar de Chamartín – Valdecarros | 23,9 km | 33 |
| 2 | Las Rosas – Cuatro Caminos | 14,0 km | 20 |
| 3 | Villaverde Alto – Moncloa | 16,4 km | 18 |
| 4 | Argüelles – Pinar de Chamartín | 16 km | 23 |
| 5 | Alameda de Osuna – Casa de Campo | 23,2 km | 32 |
| 6 | Circular | 23,5 km | 28 |
| 7 | Hospital del Henares – Pitis | 32,9 km | 30 |
| 8 | Nuevos Ministerios – Aeropuerto | 16,5 km | 8 |
| 9 | Paco de Lucía – Arganda del Rey | 39,5 km | 28 |
| 10 | Hospital Infanta Sofia – Puerta del Sur | 36,5 km | 31 |
| 11 | Plaza Elíptica – La Fortuna | 8,5 km | 7 |
| 12 | MetroSur | 41,0 km | 28 |
| R | Ópera – Príncipe Pío | 1,1 km | 2 |
| mL1 | Pinar de Chamartín – Las Tablas | 5,4 km | 9 |
| mL2 | Colonia Jardín – Estación de Aravaca | 8,7 km | 13 |
| mL3 | Colonia Jardín – Puerta de Boadilla | 13,7 km | 16 |
Łącznie: 16 linii; 324 km (w tym 27,8 km Metro Ligero); 326 stacji (w tym 38 Metro Ligero).
Stan obecny
279 stacji połączonych tunelami o długości ponad 300 km pozwalają zaliczyć madryckie metro do dziesięciu największych tego typu sieci na świecie. Obecnie co roku oddawane są do użytku nowe stacje, ocenia się, że tylko metro w Seulu może konkurować z madryckim pod względem szybkości ekspansji.
Rozstaw szyn na wszystkich liniach metra wynosi 1445 mm (o 10 mm więcej od rozstawu standardowego). Sieć dzieli się na linie o skrajni wąskiej (1-5 oraz R) i linie o skrajni szerokiej. Różnią się one techniką wykonania tuneli, parametrami technicznymi, nie są one kompatybilne[1].
Linie o skrajni wąskiej początkowo miały stacje o peronach długości 60 m (na linii 5 powstały stacje o długości 90 m), stacje na liniach 1 i 3 zostały w późniejszych latach wydłużone do 90 m. Stacje położone są stosunkowo płytko, zazwyczaj nie głębiej niż 20 m pod poziomem ulic. Średnia odległość między stacjami wynosi 630 m. Skrajnia pozwala na eksploatację wagonów do 2,40 m szerokości i 3,49 m wysokości[2][3].
Linie o skrajni szerokiej były budowane w śródmieściu bardzo głęboko (nawet 48 m pod poziomem terenu). Długość peronów na nich wynosi ok. 115 m, a średnia odległość między stacjami 850 m (więcej na liniach wylotowych). Skrajnia pozwala na eksploatację wagonów do 2,80 m szerokości i 3,80 m wysokości[2][3].
Zasilanie odbywa się poprzez sieć trakcyjną napowietrzną, zazwyczaj ze sztywnej szyny. Linie 1, 4, 5 i 9 zasilane są napięciem 600 V, natomiast reszta linii została zmodernizowana do standardu 1500 V. Co charakterystyczne, w całym systemie obowiązuje ruch lewostronny[1][4][5].
Tabor
W Madryckim metrze używane jest 9 rodzajów pociągów dostarczanych przez dwie firmy: hiszpańską Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles (CAF)[6] oraz włoską AnsaldoBreda[7][1].
Pociągi o skrajni wąskiej
- Seria 2000A (CAF)
- Seria 2000B (CAF)
- Seria 3000 (CAF)
Pociągi o skrajni szerokiej
- Seria 5000 (CAF)
- Seria 6000 (CAF)
- Seria 7000 (AnsaldoBreda)
- Seria 8000 (CAF)
- Seria 8400 (CAF)
- Seria 9000 (AnsaldoBreda)
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Przypisy
- 1 2 3 María Lorenzo Moral, Parque de Material Móvil [online], www.metromadrid.es, styczeń 2015 [dostęp 2026-04-04] [zarchiwizowane z adresu 2026-02-13] (hiszp.).
- 1 2 UrbanRail.Net > El Metro de Madrid [online], www.urbanrail.net [dostęp 2026-04-04] (hiszp.).
- 1 2 Metro Madrid, Requisitos para la compatibilidad técnica de circulación por la red de Metro de Madrid de los vehículos auxiliares propiedad de empresas contratistas [online], www.metromadrid.es, 30 stycznia 2026 [dostęp 2026-04-04] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-04] (hiszp.).
- ↑ Díaz Ayuso announces the full reopening of Metro Line 6 on 20 December following completion of the work between Legazpi and Moncloa [online], Metro de Madrid [dostęp 2026-04-04] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-04] (ang.).
- ↑ Metro Madrid, Normativa Interna de Circulacion [online], www.metromadrid.es [dostęp 2026-04-04] [zarchiwizowane z adresu 2022-07-13] (hiszp.).
- ↑ Informacje o taborze dostarczonym do madryckiego metra przez firmę Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles.
- ↑ Madrid Metro 7000/9000 series Informacja o ofercie dla madryckiego metra zrealizowanej przez firmę AnsaldoBreda.
Linki zewnętrzne
- Strona domowa metra (w jęz. angielskim) - zawiera uaktualnianą mapę.
| Metro | |
|---|---|
| Tramwaje |
|
| Lekka kolej miejska |
