Metyloamina

Metyloamina
Ilustracja
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
bezbarwny gaz[1]
Wzór Hilla

CH5N

Inne wzory

CH3NH2

Masa molowa

31,06 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

74-89-5

PubChem

6329

DrugBank

DB01828

Podobne związki
Podobne związki

amoniak, etyloamina, hydroksyloamina

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Metyloamina (metanoamina), CH3NH2 – organiczny związek chemiczny należący do amin. Jest to trujący, bezbarwny, łatwopalny gaz o nieprzyjemnym zapachu zbliżonym do amoniaku i psujących się ryb. Temperatura topnienia wynosi −93 °C, zaś temperatura wrzenia (skraplania) −6 °C. Jest najprostszą pierwszorzędową aminą alifatyczną. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie, trochę gorzej w etanolu. Ze względu na swoje właściwości fizyczne, metyloaminę zazwyczaj przechowuje się albo skroploną w ampułach, albo częściej w postaci soli np. chlorowodorku metyloaminy (higroskopijne ciało stałe) o wzorze (CH3NH3)Cl. Handlowo dostępna jest także jako 40% roztwór wodny.

Znalazła liczne zastosowania w przemyśle syntez organicznych (barwników i garbników), w preparatyce farmaceutycznej i syntezie chemicznej (do produkcji pestycydów, surfaktantów i przyspieszaczy). W postaci skroplonej stosowana jako rozpuszczalnik.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Haynes 2014 ↓, s. 3-354.
  2. 1 2 3 Methylamine anhydrous, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 16060 [dostęp 2015-12-10] (niem. • ang.).
  3. 1 2 Haynes 2014 ↓, s. 6-68.
  4. ↑ Haynes 2014 ↓, s. 5-196.
  5. ↑ Haynes 2014 ↓, s. 5-94.
  6. 1 2 Haynes 2014 ↓, s. 6-231.
  7. ↑ Haynes 2014 ↓, s. 6-182.
  8. ↑ Haynes 2014 ↓, s. 9-57.
  9. ↑ Methylamine [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 295531 [dostęp 2015-12-10].
  10. ↑ Metyloamina [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 295531 [dostęp 2015-12-10] (ang.). (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  11. 1 2 3 Haynes 2014 ↓, s. 16-19.

Bibliografia